Die ene patiënt

‘Al snel hadden we met zijn allen één doel: hem die nacht nog laten trouwen met zijn grote liefde’

Medische experts over de patiënt die hun kijk op het vak veranderde. Deze week: internist-in-opleiding Leonie Warringa (28).

Beeld Olivier Heiligers

‘Patrick was jong, nog geen 40, en die avond ging het elk uur slechter met hem. Hij had uitgezaaide darmkanker waarvoor hij net met zware chemotherapie was begonnen. Na de eerste kuur had hij een ernstige longinfectie gekregen terwijl hij door de chemo geen enkele afweer meer had. We gaven hem maximaal zuurstof en drie soorten antibiotica, maar hij kreeg steeds minder lucht, hij hoestte bloed op en zijn bloeddruk daalde tot een niveau dat niet meer te meten was.

‘Ik had nachtdienst en toen ik die avond begon had mijn collega hem net meegedeeld dat de situatie zorgelijk was, dat we betwijfelden of hij het nog licht zou zien worden. O nee, niet nu, zei hij, ik had nog stiekem geregeld dat ik na het weekend mijn vriendin ten huwelijk zou vragen, op de dag dat we acht jaar samen zouden zijn. Zijn vriendin, naast zijn bed, wist van niets en schoot vol. Intussen waren familie en vrienden naar het ziekenhuis gekomen om afscheid te nemen. En allemaal kregen ze van hem te horen dat hij haar zojuist ten huwelijk had gevraagd en dat ze ja had gezegd. Het verhaal ging rond in het hele ziekenhuis, iedereen dacht en leefde mee, en al snel hadden we met zijn allen één doel: hem die nacht nog laten trouwen met zijn grote liefde.

‘Een medewerker van de telefooncentrale kende in een naburige stad een ambtenaar van de burgerlijke stand. Die was nog wakker omdat haar dochter een eindexamenfeest had. Ze was meteen bereid om het huwelijk te komen voltrekken. Samen met haar dochter kwam ze rechtstreeks van het feest naar het ziekenhuis. Getuigen waren er genoeg, hun legitimatiebewijzen werden snel thuis opgehaald.

‘De collega’s van de spoedeisende hulp kwamen met het plan om de mooiste ruimte van het ziekenhuis nog te versieren. Maar hij zat vast aan te veel apparatuur en hij bleek te zwak om de kamer te verlaten. Zo klonk om drie uur in de nacht in een doodstil ziekenhuis een bijzonder jawoord, in een stampvolle eenpersoonskamer waar zich zo’n dertig dierbaren om hem heen hadden verzameld, zijn dochters van 3 en 5 jaar oud op zijn bed.

‘Diezelfde nacht nog schreef ik op verzoek van de ambtenaar een brief aan de officier van justitie. De twee waren niet in ondertrouw geweest, ik verzocht hem om het spoedhuwelijk toch wettig te verklaren vanwege onvoorziene medische omstandigheden. De collega’s aan wie ik de volgende ochtend mijn dienst overdroeg, reageerden enthousiast en geroerd, omdat we erin waren geslaagd om zo’n mooie droom te verwezenlijken.

‘Patrick overleefde de nacht, samen met zijn vrouw zag hij het de volgende ochtend licht worden. Zijn onverwachte huwelijk moet hem veerkracht hebben gegeven. Anderhalve week later verliet hij met haar aan zijn zijde het ziekenhuis. Uiteindelijk heeft hij nog vijf maanden geleefd. Als getrouwd man, want het huwelijk werd rechtsgeldig verklaard.

‘Het is nu een jaar geleden, maar elke keer als ik terugdenk aan die nacht voel ik de ontroering. Sindsdien realiseer ik me dat je er als arts niet alleen bent om patiënten medisch te behandelen maar dat je ook een rol kunt spelen bij zingeving, bij het beantwoorden van existentiële vragen. Voor zijn familie heeft het grote verdriet om zijn dood toch een mooi randje gekregen door hun herinnering aan dat onvergetelijke huwelijk.

‘Laatst belde ik zijn vrouw, ze nam op met zijn achternaam. Dat emotioneerde me, ik zag hem weer liggen in het ziekenhuisbed, strijdbaar en gelukkig, met die twee kleine meisjes op het voeteneinde. Zij moeten opgroeien zonder hem maar met een sterke moeder, in wie de naam van hun vader zal voortleven, dankzij die ene nacht.’

Leonie Warringa, internist-in-opleiding. Beeld RV

Eerdere afleveringen van deze rubriek zijn gebundeld in Die ene patiënt (Ambo Anthos, € 16,99). 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.