Dertiger-vrouwen zijn een beetje te kritisch

Kennelijk is de droom van een gelukkig kerngezinnetje onuitroeibaar

Sinds wanneer is een jonge vrouw zonder man een gevalletje van ‘sociale indicatie?’

De term duikt steeds op in artikelen en tv-items over alleenstaande vrouwen die overwegen om hun eicellen te laten invriezen. Dat mag voortaan niet alleen om medische redenen, maar ook om sociale. ChristenUnie en SGP sputterden nog ‘men mag geen medische oplossing zoeken voor een maatschappelijk probleem’, maar de Kamer oordeelde anders.

Wie er drieduizend euro voor overheeft, een behandeling met hormooninjecties en een akelige ingreep - naald door vaginawand - om de eitjes te ‘winnen’, mag voortaan haar toekomstig gebroed veiligstellen in het diepvriesvak van een ziekenhuis. Een soort vastentrommeltje: wie wat bewaart, heeft straks iets lekkers.

Gokken
Hoewel? De kans dat er een kindje van komt, is minder dan de helft per poging. Als we zo’n grote kans liepen op een ziekte of ongeluk, zou bijna niemand erop gokken. Misschien wordt dat uitgestelde geluk nooit geconsummeerd, en hunkeren die eitjes vergeefs naar hun toekomstige ouders. Of komt er een meneer langs met echt, vers sperma en een oprechte kinderwens, waarna hun moeder hen in de kou laat staan. Zielig.

Sociale indicatie, maatschappelijke problemen, wat een slachtofferjargon. Om welke stumpers gaat het? De meeste vrouwen die over de kwestie aan het woord komen zijn goedgebekt, hoogopgeleid en welgeschapen. Ze verdienen bovenmodaal en wonen zo te zien in smaakvol ingerichte huizen. Toch kijken ze treurig. Ze zijn teleurgesteld. Niet in één iemand in het bijzonder, maar in het mandom. Ze kunnen hem maar niet vinden, de Ware met wie ze hun prachtige kinderen zullen krijgen.

Journaliste Malou van Hintum en Jan Latten van het CBS voorspelden vier jaar geleden in hun boek Liefde à la carte de komst van een matriarchaat. Vrouwen en hun kinderen, betoogden ze op grond van demografische cijfers, vormen straks het kerngezin. Mannen worden voorbijgangers, in kortdurende romances waaruit soms kinderen komen. Want veel vrouwen zijn met gemak kostwinner, opvoeder en gezinsmanager ineen. Een man hebben is leuk, maar dan moet het wel een bijzonder geslaagd exemplaar zijn.

Vertrutting
Wat is er in die vier jaar gebeurd? Heeft de vertrutting van de samenleving zó snel om zich heen gegrepen? De brave wens van deze jonge vrouwen - de juiste man hebben en houwen - lijkt wel heel erg op die van mijn moeder. Aandoenlijk bijna. Ik heb geen bezwaar tegen die invriezerij. Maar als kind van de jaren zeventig vind ik de gedachte verbijsterend dat je geen kinderen zou kunnen krijgen zonder man.

Misschien heb ik, met leuke man en dito kinderen, makkelijk praten. Toch weet ik zeker dat ik in mijn eentje ook wel aan kinderen was gekomen. Niks enge hormonen en naalden. Sperma genoeg in de wereld. Een op de drie relaties eindigt in een scheiding. Dan ben je toch ook alleenstaande moeder? Een kind is beter af met één gelukkige moeder dan met twee kijvende ex-echtgenoten als ouders. Zou ik gedacht hebben. Dan maar alleen.

Maar zo denken deze dertigers niet. Kennelijk is de droom van een gelukkig kerngezinnetje onuitroeibaar. Soms lijkt hij zomaar langs te galopperen, hun droomprins, hoog te paard. Niet één keer, maar vier of vijf. Telkens is hij het net niet.

Droomprins
Hij is geestelijk onvolwassen, of juist een ouwelijke betweter. Hij is knap maar nogal dom, of slim en gevoelsarm. Hij leest nooit een boek en speelt ’s avonds games. Hij hoort zichzelf te graag praten. Hij verdient minder dan zij, of hangt de patser uit. Hij wil niet samenwonen, of wenst juist volledige verzorging en bewassing. Als hij al kinderen wil, is hij allergisch voor haar gezeur over haar biologische klok.

Misschien zijn de dertiger-vrouwen van nu een beetje te kritisch. Niet gewend aan woordjes als ‘lukt niet’ en ‘kan niet’. Alles lukte altijd in hun leven. Op school en op de universiteit streefden ze hun vriendjes en broers voorbij, op het werk vele mannelijke collega’s. Zij verdienen het beste - dat vonden hun ouders ook altijd al. Maar de mannen die zij zoeken - net zo slim als zij, met interessant werk, mannelijk en tegelijk lief en zorgzaam - raken in hoog tempo op. Van de rots geduwd door vrouwen. Hadden ze maar niet zo verdomd geslaagd moeten zijn.

Je hebt maar één leven. Bij autonomie hoort ook verantwoordelijkheid nemen voor de planning daarvan. Wie dat nalaat, is geen zielepoot, noch een maatschappelijk probleem.