Mark van Bommel omhelst Ola Toivonen
Mark van Bommel omhelst Ola Toivonen © ANP

'Van Bommel en Toivonen zijn de Jan Nagel en Henk Krol van het voetbal'

Een verlies van PSV tegen Ajax leek columnist Peter Middendorp een passende maatregel tegen het onplezier dat met name spelers Van Bommel en Toivonen de voetballiefhebber hebben aangedaan.

 
Na de rust begon ik ernaar te verlangen dat PSV zou verliezen door een eigen doelpunt van Toivonen, zachtjes via het voorhoofd van Van Bommel.

Ik heb niet graag ergens een hekel aan, laat staan aan iemand, maar zondagmiddag wilde ik graag dat PSV van Ajax zou verliezen. Het leek me een passende maatregel van de werkelijkheid voor het onplezier dat vooral Van Bommel en Toivonen over het seizoen hebben gelegd.

Van Bommel en Toivonen zijn de Jan Nagel en Henk Krol van het voetbal. Eerst denken ze aan wat ze tegen de ander kunnen doen, daarna komt pas het eigen spel in beeld. Het mag allemaal tot het niet meer mag, maar het is niet leuk om naar te kijken.

Het was al vanaf de tweede minuut dat ik wilde dat PSV zou verliezen. In die minuut begon Van Bommel met zijn vingers te tellen. Had de tegenstander eenmaal een gele kaart verdiend, dan stak hij één vinger naar de scheidsrechter op, hadden zij er twee verdiend, dan stak hij twee vingers op - en zo verder tot alle vingers waren opgebruikt.

Beetje leuk
Ik had trouwens niet gewild dat PSV zou verliezen als ze leuk hadden gespeeld. In dat geval was hen alles gegund. Sport mag best een beetje leuk blijven. Het is geen politiek, het pensioen wordt niet gekort. Als het niet leuk is, wordt het nutteloos.

Na een kort contact met een tegenstander, zonder dat er een bal in de buurt was, liet Toivonen zich in de 29ste minuut vallen alsof hij krachtig was neergeslagen. Ik begrijp niet goed waarom iemand zoiets wil doen. Ik zie de voordelen wel, je kunt bijvoorbeeld een vrije bal krijgen of zorgen dat je tegenstander uit het veld wordt gestuurd, maar ik zou opzien tegen de schaamte.

Je moet voorzichtig met opinies zijn - ik lees ze graag, maar denk ook vaak: het tegenovergestelde heeft ook zijn charme - maar voor het bestraffen van spelbederf zou ik zou wel een pleidooi willen houden. Het vreugdeloze gezwaai met het woord respect mag ervoor worden ingeruild.

Eigen doelpunt
Na de rust begon ik ernaar te verlangen dat PSV zou verliezen door een eigen doelpunt van Toivonen, zachtjes via het voorhoofd van Van Bommel. Het gebeurde anders. Vlak voor het einde, bij een gelijke stand, maakte Erik Pieters een verdedigende fout of, beter, een competitiebeslissende blunder, en kon Ajacied Boerrigter scoren.

Pieters was international, raakte zwaar geblesseerd en miste het EK. Bij zijn rentree sloeg hij, na een vroege rode kaart, zijn onderarm stuk in een deur met gewapend glas; een zware straf voor dommigheid. De minuten waarin hij gisteren zijn beslissende blunder maakte, waren de eerste na de revalidatie daarvan.

Meteen na de wedstrijd zocht een camera zijn gezicht, maar vond alleen een kruin, waar we lang naar mochten kijken. Zijn borstkas ging tekeer, je dacht bijna zijn hartslag te kunnen volgen. Later liep hij van het veld, open mond, hoofd opzij. In zijn ogen lag een harde, bijna radeloze teleurstelling. Wat een ramp. Zoiets gun je niemand. Nu, Jan Nagel misschien.

Peter Middendorp is columnist voor de Volkskrant. Elke maandag schrijft hij een column over het sportweekend.