Bowie in de clip van The Stars (Are out tonight)
Bowie in de clip van The Stars (Are out tonight) © UNKNOWN

Nieuwe Bowie is lekker, bij vlagen bevlogen, maar soms ook vervelend

Allereerst die hoes. Dat lijkt een grap, of door een fan in elkaar geknutseld. Maar Bowie lijkt er toch echt mee te willen verwijzen naar zijn beroemde plaat "Heroes"(1977) en dus naar de veelbesproken 'Berlijnse periode', waarin Bowie de volgens velen beste platen van zijn carrière afscheidde.

Maar op The Next Day horen we nauwelijks Berlijn. De invloed van bijvoorbeeld Brian Eno, die gedurende die periode bij Bowie aanschoof in de studio, is afwezig. Het geluid van The Next Day is dat van de een-na-laatste plaat Reality (2003). Logisch ook, want op dat album speelden dezelfde muzikanten als nu.

The Next Day is daarmee een stevige gitaarrockplaat geworden, met als meerwaarde vooral de uitgelaten, volle zang van Bowie. Hij zingt met veel meer overtuiging en passie dan we de laatste decennia van hem gewend waren. Maar te vaak lijkt hij liedjes niet goed af te maken. Dan ontbreekt het net aan een pakkend refrein of een echt beklijvende melodie.

Meer over het nieuwe album van David Bowie is te lezen in de Volkskrant van vandaag.

The Next Day
Lekkere binnenkomer, een van de sterkste liedjes op de plaat, want gezegend met een sterk refrein en een fraai koortje waarin Bowies stem gedubbeld is. De uitgelaten manier van zingen staat overigens haaks op de apocalyptische tekst, waarin de mensheid geteisterd wordt door corruptie, tirannie en andere ellende.

Dirty Boys
Staccato ritme, met mooie rol voor de vaker opduikende bariton-sax van Steve Elson. Sterke funk vormt hier de ondertoon in een liedje waarin Bowie een soort Clockwork Orange jongens-gang beschrijft: 'Smash the windows, make a noise.' Jammer van die merkwaardige fade-out aan het einde. Zit je net lekker in het liedje, wordt het nummer weggedraaid.

The Stars (Are Out Tonight)
Fijne clip, lekker glamrockachtig liedje. Bowie beschrijft beroemdheden hier als stalkers in plaats van gestalkten, wat geestig uitpakt. Iets te vol geproduceerd alleen, een onsje strijkers minder had het liedje goed gedaan. Maar fraai koortje opnieuw.

Love Is Lost
Bowie zingt hier over een getroebleerde 22-jarige vrouw in een vreemd land tussen vreemde mensen.

Mooi ingetogen gezongen, spannend gearrangeerd met broeierige synths en daarmee een uitzondering tussen veel weinig spannend vormgegeven liedjes. Hier lijkt Bowie voor het eerst echt even zoekende naar een nieuw geluid, waar hij in veel andere liedjes iets te snel genoegen neemt met standaard arrangementen.

Where Are We Now?
Bekend sinds 8 januari en inmiddels niet dat tijdloze nummer gebleken dat we er toch even in vermoed hadden. Dat ligt niet aan de doorleefde zang van Bowie, maar aan de erg anonieme begeleiding. Alles volgens het boekje, terwijl je vergeefs hoopt op een moment dat je opveert.

David Bowie - The Next Day

  • Oordeel van onze recensent

Valentine's Day
Aardige melodie, gebaseerd op New Kid In Town van The Eagles, maar waarom moet die gitaar er zo hard inknallen? Klein liedje had best klein mogen blijven, maar Bowie lijkt nog altijd erg gecharmeerd van lelijk loeiende gitaren die sinds Reeves Gabrels en Tin Machine (1988) in zijn oeuvre opduiken.

If You Can See Me
Stuiterend ritme dat teruggrijpt naar Bowies kortstondige flirt met jungle (Earthling, 1997). Samen met Gail Ann Dorsey gezongen, is dit aanvankelijk misschien het spannendste nummer. Zo'n wild, chaotisch begin vol hectische ritmes, daar kijk je even van op. Maar na een paar keer luisteren, blijkt de belofte niet ingelost.

Het blijft bij de suggestie van iets nieuws, verzuimd wordt om het nummer een vervolg te geven dat even verwarrend is als het begin. Uiteindelijk gaat al het geratel in het hectische tempo nergens heen.

I'd Rather Be High
Een sterk liedje waarin Nabokov opduikt naast een jonge soldaat die liever thuis ligt te blowen. De door gitaar gespeelde melodielijn is nu wel sierlijk en maakt dat je dit liedje al snel kunt mee neuriën.

Boss Of Me
Misser deze slappe aanzet, want meer is dit liedje niet. Het doet vooral denken aan Bowies metaljaren in Tin Machine en dat is geen compliment. Zijn echtgenote over wie hij hier mogelijk zingt ('Who'd have ever dreamed that a small-town girl like you could be the boss of me'), verdient beter.

Dancing Out In Space
En de luisteraar inmiddels ook, want ook dit is geen hoogvlieger. Alleen een kek ooh ooh- koortje is niet genoeg om het liedje dat met Modern Love-drums opent, te redden. Er moet nu snel wat gebeuren, want de Grote Comeback lijkt als een nachtkaars uit te gaan.

How Does The Grass Grow
Gelukkig, eindelijk een echt goed liedje met kop en staart en Bowie die met zijn eigen gedubbelde stemmen een koortje vormt, de melodie van Apache van The Shadows nazingt. Singlekandidaat en een nummer dat toch nieuwsgierig maakt naar een mogelijk grootse finale.

(You Will) Set The World On Fire
Ondanks de wat onhandige (geen zeldzaamheid hier) titel een knap liedje waarin Greenwich Village, Bob Dylan en Joan Baez in hun jonge jaren voorbij komen. Al sinds Hunky Dory (1971) is Bowie gefascineerd door 'a strange young man called Dylan', maar muzikaal staat het met een vuige gitaarrif aan het begin, ver af van de singer-songwritercultuur waarover Bowie zingt.

You Feel So Lonely You Could Die
Het mag dan iets over de helft van The Next Day allemaal wat instorten, het slot is fraai, getuige de crescendo's alleen al in dit liedje, dat eindelijk wel aan de jaren zeventig refereert. Al was het maar vanwege het intro van Bowies aloude Five Years waarmee het liedje besluit.

Heat
Grootste verrassing, dit slotnummer waarin Bowie precies zo zingt als Scott Walker toen deze eind jaren zeventig, begin tachtig, zoekende was naar een nieuwe vorm.

Bowie is een bewonderaar van Walker en na dit slotakkoord bekruipt je ook het gevoel dat het Bowie goed had gedaan net als Walker wat uit zijn eigen comfort zone te treden.

The Next Day is een meestal lekker klinkende, bij vlagen bevlogen, maar soms ook vervelende plaat geworden. Muzikaal te voorspelbaar om echt tot zijn betere werk gerekend te kunnen worden.

The Next Day zullen we ons in ieder geval nog lang herinneren door de manier waarop die openbaar werd gemaakt, maar lijkt verder niet gemaakt voor de eeuwigheid.

Meer over de The Next Day en David Bowie is te lezen in de Volkskrant van vandaag.