'De ene armoede daalt, de andere stijgt verder'
© THINKSTOCK

'De ene armoede daalt, de andere stijgt verder'

Westerse regeringen staren zich liever blind op de halvering van de extreme armoede. Daarom is de ontwikkelingshulp al teruggeschroefd. Het is eigenlijk commercialisering, betoogt Peter de Waard.

In de jaren zestig en zeventig leerden babyboomers op school dat zij tot de geprivilegieerde helft van de wereldbevolking behoorden die het heel goed had. De andere helft leed elke dag honger.

Ouders grepen dat aan om hun kinderen te verplichten hun bord leeg te eten, want in Afrika zouden de kinderen een moord doen voor de groene monsters, ook wel spruitjes genoemd, die met de vetrandjes van het stukje draadjesvlees op het bord achterbleven.

Gehalveerd
Tegenwoordig lijkt het probleem vanzelf te verdwijnen, hetgeen oplucht in een wereld waar zoveel andere problemen zijn bij gekomen. Er zijn nu nog ruim een miljard mensen op de aardbol die in extreme armoede leven. Dat is nog 'maar' een- zevende deel in plaats van de helft van de wereldbevolking. Sinds 1990 is de extreme armoede gehalveerd.

Het moet zelfs mogelijk zijn in 2030 de extreme armoede helemaal uit te bannen, zegt de Wereldbank. Hiermee lijkt de mensheid het ultieme doel te hebben bereikt en zou God het op 1 januari 2031 in zijn geheel ten hemel moeten opnemen voor het eeuwige geluk.

Nog altijd verdient 45 procent van de wereldbevolking minder dan 2,50 dollar per dag - nog geen 2 euro. Wie daarmee naar een westerse supermarkt gaat, weet meteen hoe weinig het is

Alleen heeft de mensheid in al haar slechtheid God op het verkeerde been gezet met definities en statistieken. Onder extreme armoede verstonden de Verenigde Naties ooit de omstandigheid dat mensen gebrek hebben aan de essentiële basisbehoeften, waaronder voedsel, schoon drinkwater, sanitair, gezondheidszorg, onderdak, onderwijs en informatie.

Middenklasse
In het kader van de millenniumdoelstellingen werd daar een getal aan gekoppeld: een inkomen van 1,25 dollar of nog geen euro (koopkracht 2005) per dag. Wie sinds 2000 het inkomen heeft zien stijgen van 1,23 naar 1,27 dollar per dag, valt weg uit de groep extreem armen. Indien de cijfers van de Wereldbank nader worden bekeken, blijkt dat de halvering van de extreme armoede vooral te danken is aan het feit dat sinds 1990 bijna 1 miljard mensen net iets meer dan 1,25 dollar per dag zijn gaan verdienen. Slechts een klein deel daarvan is opgeklommen tot een middenklasse die gezond kan eten, goed onderdak heeft, schoon drinkwater en zich zelfs kan permitteren de tanden met Prodent te poetsen.

Nog altijd verdient 45 procent van de wereldbevolking minder dan 2,50 dollar per dag - nog geen 2 euro. Wie daarmee naar een westerse supermarkt gaat, weet meteen hoe weinig het is. Zelfs in Afrika of Bangladesh is daar weinig meer mee te doen dan net niet verhongeren.

In 1990 was het aantal armen 50 procent op een wereldbevolking van toen 5,3 miljard mensen. Dat waren 2,65 miljard mensen. Nu is dat 45 procent van 7 miljard mensen of 3,15 miljard. In absolute getallen zijn er juist 500 miljoen armen bij gekomen. In 1990 consumeerde de armste helft van de wereldbevolking 3 procent van het wereld-bbp en de rijkste helft 97 procent. In 2008 consumeerde de armste helft van de wereldbevolking 2,7 procent van het wereld-bbp en de rijkste helft 97,3 procent. De armste helft heeft zijn bestedingen dus met 10 procent zien teruglopen.

Blijvende armoede leidt per definitie tot toenemende groei van de migratie.

Commercialisering
Westerse regeringen staren zich liever blind op de halvering van de extreme armoede. Daarom is de ontwikkelingshulp al teruggeschroefd. De Nederlandse bijdrage is verminderd van 0,8 procent naar 0,55 procent van het bbp. Dat heet eufemistisch modernisering van de ontwikkelingshulp. Het is eigenlijk commercialisering waarbij gegeven ontwikkelingshulp terug moet stromen in de kassen van de Nederlandse bedrijven.

Blijvende armoede leidt per definitie tot toenemende groei van de migratie. Mensen die als gevolg van corruptie, armoede en steeds vaker ook geweld in een uitzichtloze positie zijn beland proberen desnoods in gammele bootjes weg te komen naar de andere helft van de wereld waar zij zelf of hun nageslacht een betere kans hebben ooit uit die armoede te ontsnappen.

Zelfs geen ijzeren gordijn kan ze stoppen de groene monsters een keer op te gaan eisen.

Peter de Waard is economieredacteur van de Volkskrant

Volg en lees meer over:

Reacties (0)

U hebt javascript nodig om een reactie achter te laten.
Plaats een reactie Nog 600 tekens