Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking Lilianne Ploumen opent de aanval op drie Nederlandse kledingbedrijven.
Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking Lilianne Ploumen opent de aanval op drie Nederlandse kledingbedrijven. © ANP

'Ploumen draagt met activistische taal niet bij aan de goede zaak'

Minister Ploumen draagt met naming & shaming niet bij aan verbeteren textielsector, schrijft economieredacteur Carlijne Vos in het commentaar van de Volkskrant.

 
Dit is een gunstige ontwikkeling die de minister zou moeten aanmoedigen in plaats van torpederen met misplaatst activisme

Minister Ploumen van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingszaken heeft zich de woede van een aantal kledingwinkels op de hals gehaald door hen ervan te beschuldigen niet te willen bijdragen aan de veiligheid in de textielfabrieken in Bangladesh. Hoewel zij dit ongetwijfeld met de beste bedoelingen heeft gedaan, is het onverstandig dat een bewindsvrouw hierbij de methode van naming & shaming hanteert.

Aanpak van de erbarmelijke veiligheidsomstandigheden in de Bengalese textielfabrieken is terecht een van de speerpunten in het beleid van Ploumen. Na het ongeluk dit voorjaar bij Rana Plaza dat 1.100 medewerkers het leven kostte, heeft de minister zich vol ingezet om de kledingindustrie te betrekken bij de verbetering van werkomstandigheden in Bangladesh. Een groot aantal winkels, waaronder V&D, Hema, G-star en Zeeman, heeft een zogenoemd veiligheidsconvenant getekend.

De winkelketens Coolcat, Wibra en Prénatal zouden volgens de minister 'aan de verkeerde kant van de lijn' staan omdat ze het convenant niet hebben willen tekenen. Volgens de winkels is er geen sprake van onwil; ze hebben het convenant nog onvoldoende kunnen bestuderen.

Activistische taal
Het is niet alleen ongebruikelijk dat een minister bedrijven veroordeelt op grond van regels die geen enkele wettelijke grondslag hebben, het is bovendien de vraag of zij met haar activistische taal bijdraagt aan de goede zaak. De Schone Kleren Campagne heeft sterke twijfels. De organisatie denkt juist meer te bereiken langs de diplomatieke weg. Het boycotten van winkels past niet in deze oplossingsrichting en werkt bovendien averechts omdat de fabriekswerkers dan ook nog inkomsten moeten missen.

De strijd tegen de slechte arbeidsomstandigheden in de textielbranche is nog niet gestreden. Het valt niet te verdedigen dat vrouwen lange dagen in onveilige fabrieken moeten werken voor een hongerloontje om kleding in het Westen goedkoop aan de man te kunnen brengen. Onder publieke druk zwichten nu steeds meer bedrijven om voortaan verantwoorde textiel af te nemen. Dit is een gunstige ontwikkeling die de minister zou moeten aanmoedigen in plaats van torpederen met misplaatst activisme.

Carlijne Vos is economieredacteur van de Volkskrant.