Vrouwen komen bij een Marokkaanse bakkerij in Den Haag inkopen doen
Vrouwen komen bij een Marokkaanse bakkerij in Den Haag inkopen doen © ANP

'Hebben Marokkanen een racismeprobleem?'

Dat een Marokkaanse vrouw door Marokkaanse jongeren is mishandeld omdat ze een zwarte vriend heeft, is niet verbazend. Dat stelt Bart Schut, voormalig medewerker van het Marokkaanse opinieweekblad Telquel.

 
Mijn Marokkaanse vriendin beging de doodzonde tot het zwarte ras te behoren
 
Het racisme van 'Arabische' Marokkanen tegenover Berbers is wijdverbreid

Een misselijkmakend bericht op het weblog GeenStijl: Een zwangere vrouw heeft een miskraam gekregen nadat zij samen met haar vriend in elkaar was geslagen door een groep Marokkaanse jongeren. Reden van de mishandeling: Zij was zelf van Marokkaanse afkomst en haar vriend was zwart.

Als je zoiets leest, lopen de rillingen je over de rug en met schrijver Brusselmans (een alias van Peter van Vliet) vraag je je af: Waar blijft de collectieve woede over deze racistische mishandeling? Waar is de schreeuw om gerechtigheid voor deze laffe moord op een ongeboren kind? Waar blijven de columnisten die deze walgelijke daad van openlijk racisme aan de kaak stellen? Waarom geen stille tocht?

Deze vragen zijn des te prangender als je bedenkt dat de mishandeling al op 26 maart plaatsvond. Dit zie je als je doorklikt naar het oorspronkelijke bericht in Het Parool, niet overbodig gezien GeenStijls reputatie als het gaat om berichtgeving over raciale en religieuze verhoudingen in ons land. Eerlijk is eerlijk: Het weblog heeft er in dit geval geen woord bij verzonnen of overdreven. Brusselmans vervolgt terecht: 'We vragen ons af wat er met Nederland zou gebeuren als het vijf blanke Hollandse mannen waren geweest die zo'n vrouw midden op klaarlichte dag op zo'n 50 meter afstand van het Monument op De Dam in elkaar hadden geramd omdat ze een 'negerhoer' is.'

Die belediging, geschreeuwd door de jongeren toen ze hun landgenote zagen met haar van oorsprong Surinaamse vriend (opnieuw bevestigt Het Parool), zal Marokkokenners nauwelijks verbazen, hoe walgelijk zij ook is.

Scheldwoorden
Wanneer ik met mijn vriendin, zelf 100 procent Marokkaanse, over straat liep in Casablanca, vlogen soortgelijke scheldwoorden door de lucht. Met het verschil dat Lamia niet de doodzonde beging het met een neger te doen, maar zelf tot het zwarte ras te behoren.

Het 'hoer' zat er blijkbaar in dat zij met een buitenlander over straat liep en weigerde een hoofddoek te dragen. Allemaal te haram voor de gemiddelde Casablancais blijkbaar. Maar er bleek meer aan de hand. Toen ik Lamia vroeg of zij vaker last had van racistische scheldpartijen, haalde zij haar schouders op en antwoordde: 'Elke dag.' Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Hebben Marokkanen een racismeprobleem? Het lijkt erop, in ieder geval wel op het grondgebied van 'Allah, al-Watan, al-Malik' (God, Vaderland en Koning; de wapenspreuk van het Koninkrijk Marokko) zelf.

Zwarte vluchtelingen
Dat bleek op reportage in de bossen rond Ceuta en Melilla, de twee Spaanse enclaves aan de Mediterrane kust die worden gebruikt door migranten uit sub-Sahara Afrika om Spaans - en daarmee Europees - grondgebied te bereiken. Daar leefden de zwarte vluchtelingen in onmenselijke omstandigheden en hun lot werd allerminst verzacht door de omwonenden. 'In geen van de landen waar wij doorheen trekken, worden wij zo slecht en mensonterend behandeld als hier in Marokko', beklaagde een migrant uit Nigeria zich desgevraagd. Vooral de politie moest het ontgelden: diefstal, afpersing en mishandeling waren schering en inslag. De vluchtelingen prefereerden zelfs de notoire Spaanse Guardia Civil boven de grijsgeüniformeerde Gendarmerie Royale.

En het bleef niet bij discriminatie ten opzichte van zwarte Afrikanen. Ik zal mij niet beklagen over het feit dat ik als Nederlander bij bakker Oussama steevast werd genegeerd wanneer ik mijn baguette wilde kopen.

Maar wel over de commentaren die ik kreeg van buren en kennissen in Casablanca wanneer ik naar de het Rifgebergte ging. 'Pas op, ze snijden je daar voor niets je keel door.' En erger: 'Dat zijn geen mensen die daar wonen, maar beesten.' Een taxichauffeur drukte het op weg naar de luchthaven van Casablanca als volgt uit: 'In de Rif wonen geen Marokkanen, alleen Berbers.'

Het racisme van de 'Arabische' Marokkanen tegenover de Amazighcultuur is wijdverbreid en geïnstitutionaliseerd, hoewel koning Mohammed VI op dit gebied verbeteringen heeft beloofd en aangebracht.

Huidskleur
Nederlands-Marokkaanse jongeren van Berberafkomst doen er goed aan zich te herinneren dat ooit hun ouders en grootouders als tweederangsburgers - moderne slaven eigenlijk - door koning Hassan II werden verkocht aan het naar goedkope werkkrachten hunkerende Europa. Misschien dat zij zich dan twee keer zullen bedenken voor zij in een land dat weliswaar nog niet vrij is van discriminatie, maar hun toch behoorlijk wat kansen gunt, anderen afrekenen op hun huidskleur.

Bart Schut is voormalig medewerker van het Marokkaanse opinieweekblad Telquel.