'Als je dertig jaar lang met dezelfde vrouw bent, heb je daar ook iets mee'

In het tweede deel van een wekelijkse serie: de kamer van masseur Henk Hagenauw....

Hij kijkt 'ns rond. Aan de muur talloze souvenirs van voetbalclubs waar hij eens is geweest. De trainingskampen in Spanje, de Europa-Cupwedstrijden in onder meer Milaan, Madrid, Belgrado, Stuttgart en Galway.Oude elftalfoto's, een vaantje van de plaatselijke trots van Ameland. Verder drie massagebanken, en kastjes met de benodigdheden van een masseur. 'Dit is mijn kamer', zegt hij trots. 'Hier voel ik me thuis.'Henk Hagenauw rent inmiddels al dertig jaar met een waterzak de grasmat van het Oosterpark op. Honderden voetballers lagen bij hem op de massagebank, kilometers tape gingen door z'n handen.Zijn werk gaat gewoon door, maar dan op een nieuw trainingscomplex drie kilometer buiten de stad. Of in Euroborg, dat weer in een andere uithoek van Groningen ligt.'De massageruimte ligt in het nieuwe stadion achter de urinoirs, daar hadden ze wel beter over kunnen nadenken', zegt hij, terwijl hij een bedenkelijk gezicht trekt. 'Op het nieuwe trainingscomplex hopen we meer inbreng te hebben.'Het is moeilijk, het afscheid van het Oosterpark , vindt hij. Zeker omdat de drie-eenheid stadion, trainingsvelden en wijk uiteen gereten wordt.Hagenauw kwam op zijn achttiende als keeper bij FC Groningen binnen. In zijn eerste jaar moest hij al abrupt stoppen vanwege een kapotte meniscus. Het Oosterpark maakte indruk. 'Die oude houten hoofdtribune, kleedkamers zonder enige vorm van luxe én die statige oprijlaan met geweldig mooie bomen. Tijdens de uitlooptraining op maandag renden we met de hele groep door de wijk, af en toe ertussenuit glippend om bij bekenden koffie te gaan drinken.'Aangezien het tweede elftal een verzorger zocht, begon Hagenauw aan een cursus sportmassage en promoveerde uiteindelijk naar de eerste selectie. De huidige massageruimte onder de hoofdtribune was toen slechts een 'klein hok'.'Alles was te vies om aan te pakken, er werd nooit schoongemaakt', lacht hij. 'Er stond één massagebank, in dezelfde ruimte onderzocht de dokter de voetballers. We wisten niet beter en het had ook wel iets.'Hagenauw was de enige masseur destijds, een fysiotherapeut kwam alleen op afroep. 'Stonden ze op maandag in de rij om gemasseerd te worden. Was anderhalf uur wachten te lang, dan vertrok men zonder massage naar huis. Toen de nieuwe hoofdtribune gebouwd werd en ik de huidige ruimte tot mijn beschikking kreeg, wist ik niet wat ik meemaakte. De kleedkamers hierlangs hadden een bad en een sauna. Tjonge jonge, dat was wat.'In Euroborg en op het nieuwe trainingscomplex zal het allemaal wat luxer worden. 'Juist die intieme sfeer hier zal ik missen. Het zit in de mensen die hier vaak ook al decennia lang werken. En in de ongeregelde gang van zaken. Als je dertig jaar lang met dezelfde vrouw bent, heb je daar ook iets mee.'Het zijn de herinneringen. Aan Europacupduels, aan degradatiewedstrijden en aan markante figuren. Zoals Jan van Dijk, met wie hij tijdens de wedstrijd regelmatig een tijdrek-act opvoerde. Of Milko Djurovski, met wie Hagenauw als masseur een band opbouwde.Er hangt een foto aan de muur van de voormalige Joegoslaaf. 'Kijk hem met z'n gekke maillots. De hele club stond op z'n achterste poten toen hij hier kwam voetballen. Hij sprak geen Engels, geen Duits, niks. Ik zei hem eens dat hij zijn geblesseerde enkel moest ijzen. Kijkt hij me aan vanonder zijn verwilderde kuif, met die onschuldige blik. 'Ais? Ais is alleen goed voor in de whisky.'