The Nation biedt méér dan een avondje Netflix kijken

Theater - The Nation 1-6 (Nationaal Theater)

The Nation, over een land in de war, is soms overvol, productioneel piekfijn in orde, soms om te lachen en biedt méér dan een avondje Netflix kijken. Deel 5, het vervolg over politicus Wouter Wolff, is knap geschreven en schitterend geacteerd.

The Nation 1-6 (****), theater.
5/11, Koninklijke Schouwburg, Den Haag.
Tournee t/m 21/1.

Met een regelrechte cliffhanger eindigde in juni van dit jaar de voorstelling The Nation, een coproductie van Het Nationale Theater en Holland Festival. Zou de ambitieuze politicus Wouter Wolff het dan toch hebben gedaan? Heeft hij het 11-jarige jongetje Ismaël laten verdwijnen en zo ja, waarom? Heeft hij hem misschien ook misbruikt, want hij is tenslotte homo en hij zou ook kinderporno in huis hebben?

Het was een spannend slot van de toen driedelige theaterserie The Nation, gemaakt door Eric de Vroedt, die afgelopen zondag in Den Haag is vervolgd met de delen 4 tot en met 6. Dat resulteerde in een theatermarathon van ruim vijf uur waarin niet alleen de verdwijning van Ismaël wordt opgelost, maar ook een uitwaaierend beeld wordt geschetst van een stad en land in de war. We leven in een tijd waarin een permanente chaos heerst, populisme de dienst uitmaakt, corruptie aan de orde van de dag is en politie zeker niet meer onze beste vriend is.

In het nauw

Tal van onderwerpen worden aangepakt en toch is het geheel helder van structuur

In de eerste drie delen zagen we het wel en vooral wee in de Haagse Schilderswijk waar Ismaël door een politieman hardhandig wordt aangepakt en ineens spoorloos is. Zijn moeder is een afvallige moslima, afkomstig uit Mali, die in haar wijk de eerste halal wijnbar wil openen. Ismaëls halfbroer is lid van het wijkpreventieteam dat alle bevolkingsgroepen moet verbinden, maar lijkt zelf te radicaliseren. Daarnaast zijn er allerlei onfrisse praktijken in het politiekorps en de politiek, sensatiebeluste journalisten, en een louche bouwgigant die in Den Haag Safe City wil realiseren, een utopische wijk waarin alles en iedereen 24 uur per dag onder toezicht staat.

The Nation is een bij tijd en wijle overvolle voorstelling waarin op harde toon wordt gepraat door mensen die niet naar elkaar willen luisteren. Iedereen lijkt in het nauw te zitten, zowel aan de onderkant als aan de bovenkant van de samenleving. Tal van onderwerpen worden aangepakt en toch is het geheel helder van structuur.

Juist door die indeling in zes afleveringen, die ieder een eigen toon en sfeer hebben, en de voortdurende onzekerheid rond Ismaël, blijf je als toeschouwer bij de les. Dat komt ook omdat de voorstelling productioneel piekfijn in orde is. Er is van alles te zien en te horen: schermen waarop scènes worden uitvergroot, intrigerende, dreigende muziek en een live-vlogger die de poëzie van de straat in het theater brengt.

Ensemblestuk

Ging The Nation 1-3 vooral over de etnische problemen in de Schilderswijk, het vervolg spitst zich toe op de persoon van Wouter Wolff (Hein van der Heijden), de progressieve politicus met hobby's die beter binnenskamers hadden kunnen blijven. Zo duikt ineens een filmpje op waarin hij in een goudkleurige slip met een flinke erectie geil aan het dansen is. De bloedhonden van de pers slaan toe, einde carrière.

Dat deel van de voorstelling is ijzersterk omdat het daarin gaat over de macht van de media en het volledig gebrek aan privacy dat ons uiteindelijk zal nekken. Deel 5 is dramatisch gezien het interessantst: Wouter Wolff probeert dan zijn jeugdvriend en bouwgigant Sjoerd van der Poot (Mark Rietman) te grazen te nemen. Een ijzersterke dialoog over vriendschap en verraad, onderdrukte seksualiteit en moderne paranoia. Razend knap geschreven en schitterend geacteerd.

The Nation is vooral een ensemblestuk waarin bijna alle personages dubbelrollen spelen: petje af voor de pruikenafdeling van Het Nationale Theater! Dit keer vallen vooral de twee moeders op: Romana Vrede als Ismaëls biologische moeder die van haar rol zowel een ingetogen rustpunt als een huiveringwekkende performance maakt. En Antoinette Jelgersma als de pleegmoeder, zo'n goedbedoelende VPRO-gids-lezende mevrouw die zich zelfs tot de islam bekeert. Zwaar over de top natuurlijk, maar daardoor juist hilarisch. In de complete The Nation valt ook meer te lachen; er zijn zelfs een paar surrealistische momenten waardoor deze marathon gelukkig meer wordt dan een avondje Netflix kijken.

De Vroedt heeft met dit megaproject niet alleen lef getoond, maar ook ter zake doend theater gemaakt, dat ongebreideld is, maar waarin uiteindelijk alles ertoe doet.

Hoe het afloopt met Ismaël? Ga maar kijken.


Jong en oud verzamelt zich in koninklijke

Het publiek krijgt tijdens de tournee twee pauzes en een maaltijd tussendoor aangeboden

Met allerlei actuele onderwerpen en een kleurrijke cast, stroomt de Haagse zaal vol met publiek van alle rangen en standen.

De première van The Nation zondag in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag, waar toch vaak een wat gezapige sfeer hangt van 'O, gut' en 'Énig', betekende ook een keerpunt.

Met een eigentijdse voorstelling over al die actuele onderwerpen, gespeeld door een kleurrijke cast, lukte het de zaal vol te krijgen met publiek van alle rangen en standen, van jong tot oud.

Tot eind januari toert The Nation als zesdelige cyclus langs een aantal Nederlandse schouwburgen. Het publiek krijgt aldaar theater all-inclusive aangeboden, dat wil zeggen met twee pauzes en een maaltijd tussendoor. In Den Haag waren dat een kartonnen bakje met een pastasalade (koude penne en een paar doperwtjes) en een vegetarische wrap, die smeuïg en voedzaam was. Culinair gezien geen hoogstandjes, maar in Zwolle en Maastricht zal dat misschien anders zijn.