Ingrid Wender in Sontag
Ingrid Wender in Sontag © Sanne Peper

Sontag is verrassend en licht-absurdistisch

Theater - Sontag (Frascati Producties)

Sontag is verrassend, licht- absurdistisch en verbeeldt een angstaanjagende innerlijke wereld. Ingrid Wender speelt de filosofe sterk, afwisselend kritisch en krampachtig relativerend.

Sontag

Theater.
Door Frascati Producties / Naomi Velissariou.
Tekst: Rik van den Bos.
Concept & regie: Naomi Velissariou.
7/1, Frascati, Amsterdam.
Hier t/m 16/1, tournee.

Ze zit in haar stoel en weigert op te staan. Ze leest, schrijft, moppert. Communiceren lijkt moeilijk voor Sontag, zeker in gesprek met haar zoon laat ze zich kennen als een bitch, vol van haar eigen trouvailles en denkbeelden. En tegelijk roept ze mededogen op, zoals ze zichzelf vaak ook in de weg zit.

Theatermaakster Naomi Velissariou (1984) verdiepte zich voor haar nieuwste voorstelling in de Amerikaanse filosofe, schrijfster en politiek activiste Susan Sontag (1933 - 2004). Rik van den Bos schreef de tekst. Een hagiografisch of strikt biografisch stuk is het niet geworden. Sontag, zoals het kortweg heet, is verrassend: licht-absurdistisch, en eerder dan een rechttoe rechtaan portret, de verbeelding van een angstaanjagende innerlijke wereld die een diepe eenzaamheid ademt.

Geleidelijk aan wordt het aangrijpender, de verstikkende verhouding, het onmachtig uithalen, dit falen

Ingrid Wender - niks halflang zwart haar met grijze lok, ook qua uiterlijk is niet geprobeerd Susan Sontag letterlijk te benaderen - speelt haar sterk, afwisselend kritisch (ook waar het haarzelf betreft) en krampachtig relativerend. In de relatie met haar zoon (Tim Schmidt) en haar redacteur (Ward Kerremans) krijgt ze nog verder contour.

De scènes met laatstgenoemde zijn vaak grappig, ook door zijn laconieke manier van doen. Die met haar zoon zijn genant: zij pinnig en teleurgesteld, Schmidt (mooie rol) sullig en lomp. Geleidelijk aan wordt het aangrijpender, de verstikkende verhouding, het onmachtig uithalen, dit falen.

De beperkte leefruimte, de sound-scape van Jimi Zoet en de korte performance van Velissariou zelf versterken een gevoel van afstand en angst. De vrijheid van het denken ten spijt, lijkt Sontag, vastgeklonken aan haar Eames Chair, een gevangene van zichzelf.