Cacti van Alexander Ekman.
Cacti van Alexander Ekman. © Joris-Jan Bos

Nerveuze sidderingen zorgen voor een overdonderend effect

Dans - Schubert door het Nederlands Dans Theater 2

Choreograaf Marco Goecke maakt diepe indruk met ledematen die hij zo snel laat trillen dat je ogen het niet bijbenen. Jammer alleen dat hij de musici van Het Balletorkest ergens in de coulissen wegstopt.

Schubert door Nederlands Dans Theater 2

Dans - (****)

Wir sagen uns Dunkles van Marco Goecke, One on One van Johan Inger en Cacti van Alexander Ekman.

4/11, Zuiderstrand-theater, Den Haag. Tournee t/m 22/12.

Alles trilt in Wir sagen uns Dunkles. Van zinderende opwinding. Handen, polsen, schouders en benen zijn overgeleverd aan bedwelmend snelle tremolo's. Zelfs nek, hoofd en borstkast vibreren mee. Kenners weten: dit is het handelsmerk van de (deels) in Nederland opgeleide, Duitse choreograaf Marco Goecke. In bijna al zijn werk schieten dansers met ontblote torso vanuit het donker het podium op om daar lichaamsdelen in een schier oneindig aantal variaties te laten trillen. Ledematen bewegen zo snel heen en weer dat het oog van de toeschouwer het niet bijbeent. En de exacte uitvoering maakt steeds een onuitwisbare indruk.

Zelfhaatliedjes

Verrassend is het dus weliswaar niet, wat Goecke doet in Wir sagen uns Dunkles, zijn nieuwe werk voor het Nederlands Dans Theater 2. In oktober won hij voor zijn laatste samenwerking met deze jonge topdansers, Midnight Raga, de Zwaan 2017 voor de indrukwekkendste dansprestatie van het seizoen. Ook daar hadden nerveuze sidderingen een overdonderend effect. Toch is het knap dat hij het weer flikt, Goecke. Opnieuw wisselt hij songs af met klassieke muziek, door ze met harde overgangen aan elkaar te plakken. Dit keer kiest hij intens vertolkte zelfhaatliedjes van Placebo, een nocturne en een strijkkwartet van Franz Schubert en een pianokwintet van Alfred Schnittke.

Vooral de opkomst van danser Surimu Fukushi op Song to Say Goodbye is van een weergaloze schoonheid. De zilverkleurige slierten, wapperend aan bijna alle broekspijpen, verwijzen naar engelenvleugels en versterken de bedwelmende sfeer. Fraai is ook de sardonische tegenkleur wanneer hij danseres Tess Voelker een angstaanjagende lach laat playbacken.

Af en toe dolt Goecke met liefdesclichés door te strooien met een kille tongzoen of een knieval van een danser als in een vliegensvlug huwelijksaanzoek. Jammer alleen dat hij de musici van Het Balletorkest ergens in de coulissen wegstopt. Terwijl de live-vertolking van Schuberts composities de rode draad vormt in dit driedelige programma van Nederlands Dans Theater 2.

One on One en Cacti

Het rustig opgebouwde dansstuk oogt bijna te lief na de opwinding van Wir sagen uns Dunkles

In het tussenstuk One on One (2015) van Johan Inger speelt Sepp Grotenhuis op een vleugel bekende pianosonates in verschillende tempi, zoals allegro molto moderato en andante sostenuto. Drie paren rafelen duetten uit elkaar. Maar het rustig opgebouwde, intieme en aftastende dansstuk oogt bijna te lief na de opwinding van Wir sagen uns Dunkles.

Nee, dan de uitsmijter Cacti (2010) van Alexander Ekman. Een bomvolle, gekscherende choreografie, waarachter vier dansstukken schuilgaan, en die postmoderne kunsttheorieën over subteksten en betekenisgeving hilarisch op de korrel neemt. Alleen al het ontnuchterende duet tussen Rachel McNamee en Guido Dutilh, waarin simpele bewegingsopdrachten de romantische bedoeling van bewegingen onderuithalen, kan uitgroeien tot een klassieker.