Janne Schra op De Parade in Utrecht.
Janne Schra op De Parade in Utrecht. © Marjoleine de Mulder

'Zingen hielp me goed bij het verwerken van verdriet'

Zangeres Janne Schra bezocht De Parade in Utrecht

Het is weer Paradetijd. De hele zomer toert het kleurrijke theaterfestival door het land. Zangeres Janne Schra (Room Eleven) bezocht voor de Volkskrant de Utrechtse editie.

Wat heb jij met de Parade?

'Ik kom er al sinds mijn zestiende. De sfeer blijft iets magisch hebben. Ik heb zoveel respect voor Parade-mensen. Met mooi weer lijkt het me de beste baan van de wereld, maar in de regen moet je ook je tent vol krijgen. Daarbij is op de Parade optreden vaak avond aan avond hetzelfde doen, het vergt veel van je lichaam en vooral van je stem.'

Je bezocht Ellen ten Damme met haar show Je Veux l'amour en de voorstelling Monster Love Town van Elfie Tromp. Zie je overeenkomsten tussen beide?

Ellen en Elfie zijn Paradebeesten, ze slepen het publiek naar binnen met pure vrouwelijke verleiding

'Ellen en Elfie zijn beiden verleidelijke, ongetemde vrouwen met hun hart op de tong. De motivatie voor allebei de optredens is liefde. Ze zetten zichzelf neer als breekbare en toch sterke individualistische vrouwen met zelfspot. Het zijn beiden Paradebeesten, ze voelen zich zichtbaar thuis in dit format. Buiten slepen ze het publiek naar binnen met pure vrouwelijke verleiding. Ze roepen: 'Tada: hier ben ik. Kijk naar me.' Ze maken gebruik van fluweel in het decor en bespringen een weerloze man op de eerste rij.

Hoe was Ellen ten Damme?

'Ellen is echt een rot in het vak, ze stond ook in de grote tent. De show was over de top, met fits like a glove Franse liedjes. De show zakte nergens in en ze blinkt vooral uit in veelkleurig zingen. Ellen weet hoe je een show kan laten voortdenderen als een gesmeerde machine. Ze had ook echt een trukendoos die ze opentrok: opduiken uit de piano, kledingwissels, meezingers, een gitaar die uit de lucht komt vallen en een schommel met lichtjes.
 
'Het verveelt nergens maar ik ben ook niet verrast door de showelementen, behalve als ze op een klein hobbelpaardje een microfoon pijpt op Je t'aime...moi non plus die overgaat in de bolero. Dat vond ik een goede vondst. En Hello van Adele is mooi in het Frans.'

En hoe vond je Elfie Tromp? Het was haar eerste show ooit.

Intrigerend

De eerste kennismaking met Elfie Tromp als theatermaker is beslist intrigerend. Lees hier de recensie.

'Fantastisch. Zij zingt omdat haar gebroken hart haar dat opdraagt. Het is echt een voorstelling gebaseerd op haar verdriet. Je voelt de noodzaak. Ze blinkt niet uit in zingen, maar het voelt oprecht, dus vind ik het goed. Elfie zoekt naar nieuwe manieren om de aandacht vast te houden. Dat zoekende is soms een beetje onwennig en daardoor werkt niet alles of voelt te persoonlijk aan, maar het is daardoor wel spannender. Het hoogtepunt vond ik de emmer met water als metafoor voor zwaarte die ze met zich meetorst. De voorstelling is meer een poëtisch verhaal, het raakte me.

Twee voorstellingen die over de liefde gaan. Wat heb jij met liefde?

Toen ik liefdesverdriet kreeg dacht ik: hierom maak ik muziek

'De liefde is altijd wel een doorlopend verhaal bij mij. Zingen over de liefde is herkenbaar. Ik maakte vroeger pianoliedjes zonder erbij te zingen. Toen ik erbij ging zingen, voelde dat niet logisch. Tot ik liefdesverdriet kreeg en er echt tekst bij kwam. Toen dacht ik: hierom maak ik muziek. Toen moest ik dingen van me af gaan schrijven en zat ik zingend en huilend bij de piano. Zingen bleek me heel goed te helpen bij het verwerken van verdriet, evenals teksten schrijven. Nog steeds.'