Tv-recensie: In Gold Rush zit meer krachtvertoon dan een mens kan verdragen
©

Tv-recensie: In Gold Rush zit meer krachtvertoon dan een mens kan verdragen

In Gold Rush, een paradepaardje van Discovery Channel, zit meer krachtvertoon dan een mens kan verdragen.

Gisteren stond in deze krant een verhaal over de Venlose familie Taihuttu, die al hun bezittingen hebben verkocht en hun kapitaal volledig geïnvesteerd hebben in de digitale munteenheid bitcoin, dat het nieuwe goud moet zijn. Ze verkochten hun huis en wonen nu in een hutje op een camping. 'Weet je waar de waarde van goud op gebaseerd is?', vroeg vader Didi retorisch aan onze verslaggever. 'Op geloof.'

En natuurlijk ook een beetje op het aanbod. Gisteravond begon op Discovery Channel het nieuwste seizoen van Gold Rush, een programma over goudzoekers. Een van de mensen die wordt gevolgd is Todd Hoffman, die net als de Taihuttu's ooit huis en haard verkocht en besloot zijn geluk te beproeven in Alaska. Todd is een archetype Amerikaan van middelbare leeftijd met een norse kop, lange baard en een luidruchtige grote mond die alleen zijn gelijke kent in de omtrek van zijn kolossale buik.

Bacchanaal

Kosten noch moeite zijn gespaard om de moeizame zoektocht naar goud zo spannend en goed mogelijk in beeld te brengen

De aflevering van gisteren begon met Todd op een machineriebeurs in Las Vegas, waar hij op zijn initiatief een weddenschap afsloot met een concurrerende goudzoeker. Als het hem in één seizoen niet lukte om meer dan 5.000 ounces (zo'n 150 kilo) goud te vinden, zou hij zijn concurrent 100 ounce goud betalen, ongeveer 100 duizend euro. 'Elke keer als ik crashte in mijn leven', zei Todd terwijl hij wegliep, 'was dat omdat ik arrogant was. Dat jochie is arrogant, ik ga hem pakken.' Na deze enigszins verwarrende boodschap kon het geweld losbarsten. Todd toog naar zijn mijngebied in Colorado en zijn concurrent Parker Schnabel naar Scribner Creek in Canada.

Wat er vervolgens gebeurde - en wat eigenlijk min of meer het idee van Gold Rush als programma is - laat zich misschien het best omschrijven als één groot bacchanaal van uit de kluiten gewassen mannen met baarden, vlagvertoon, graafmachines, staal op staal, hijskranen, dieselmotoren, oorlogstaal ('WAR!'), bulldozers, problemen met machinerie die onoplosbaar lijken maar toch worden opgelost, weggepiepte krachttermen, bombastische muziek, nog meer oorlogstaal ('we got the big guns'), geschreeuw, baggermachines, rupsbanden in de modder, prachtige natuurgebieden die uiteen worden gereten, pompende motorblokken en nog meer oorlogstaal ('het wordt een bloedbad!').

Twee uur

Gold Rush is een van de paradepaardjes van Discovery Channel; kosten noch moeite zijn gespaard om de moeizame zoektocht naar goud zo spannend en goed mogelijk in beeld te brengen. En het is ergens ook wel interessant om te zien wat voor omstandigheden en wat voor figuren in feite aan de basis staan van het fundament van onze monetaire systeem - of tenminste van de sieraden die we dragen.

Dat gezegd hebbende: de openingsaflevering van Gold Rush gisteravond duurde twee uur. Twee uur. Het is me helaas niet gelukt die helemaal uit te kijken. Ik weet niet wat dat zegt over mijn geloof, de waarde van goud en de staat van de wereldeconomie. Ik weet wel dat een mens maar zoveel zware machinerie en modder kan verdragen.