©

Tv-recensie: Er werd geschiedenis gezwegen tijdens de Tour: het was drie minuten stil op tv

Het jaarlijkse buitenbabbelseizoen is weer begonnen. De tv-recensent luisterde. Hij hoorde 1,5 kilometer niets.

Op zondag 2 juli 2017 rond een uur of drie werd er op NPO1 geschiedenis gezwegen. Na de allerminst opwindende openingstijdrit van de Tour zaterdag, loste de spanning zondag helemaal op in het niets, tot in alle Nederlandse huiskamers de ogen waren dichtgesukkeld.

Alleen de tv-recensent was nog wakker. Hij hoorde: niets.

Tussen kilometer 74 en kilometer 72,5 van de streep deden commentatoren Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot er het zwijgen toe. Alleen het zoemen van de banden was te horen, afgewisseld met een incidentele toejuiching in het Duits. In de verte blafte een hond (ja, echt). En Herbert en Maarten maar zwijgen. Tenminste: dat dacht ik. Naarmate de tijd vorderde en de stilte bijna ondraaglijk werd, kwam de twijfel. Was er iets mis met de verbinding? Had Herbert in zijn enthousiasme een kabeltje los geschopt? Was er ruzie over een tussensprint? Gingen ze ooit nog spreken? En terwijl de stilte door de ether raasde, groeide de onzekerheid. Bestonden Maarten en Herbert wel? Had er überhaupt ooit zoiets bestaan als wielercommentaar? En wie was ik eigenlijk?

Had er überhaupt ooit zoiets bestaan als wielercommentaar? En wie was ik eigenlijk?

Met de Tour begint ook het jaarlijkse buitenbabbelseizoen. Zaterdag ging de Avondetappe (en ook het Belgische Vive le vélo) van start; vrijdag al was het de beurt aan RTL's Tour du Jour. Dat komt, lekker low-budget, dit jaar vanuit Breda. Presentator Wilfred Genee ontving er vrijdag Stef Clement, de voorlopig beste, niet-koersende Nederlander deze Tour.

Clement - vorige maand nog 23ste in de Giro en gister alweer aan de Avondetappe-tafel - analyseerde dat de stukken eraf vlogen. Nuchter, stoer (soms te), scherp. Hij sprak over kampioenstruien, winnen en over wantrouwen in de sport: 'Je moet nooit honderd procent vertrouwen hebben als het om iemand anders gaat.' Hij durfde zelfs de lyriek rond de Giro-zege van Tom Dumoulin te downplayen. Voor ons kijkers was het poepincident van Dumoulin dan misschien een verbijsterend moment, Clement had hem al kilometers achtereen over aandrang horen klagen. 'Ga dan poepen, dacht ik.' Die gedachtegang leidde hem tot de analyse dat 'de geschiedenis zo mooi is als-ie in beeld wordt gebracht'.

Die zin moet het motto zijn van de makers van Andere Tijden Sport. In een prachtaflevering werd gisteravond de Tour van '77 getackeld. De Tour die Hennie Kuiper had moeten winnen, maar dat gebeurde niet. Dat was, aldus alle ondervraagden, de schuld van zijn ploegleider, Peter Post, die op archiefbeelden oogde als een nachtclubartiest met Sinatra-repertoire. Post hield vooral van mooie renners, en dus niet van Hennie Kuiper, die nauwelijks steun kreeg.

Kuiper zag er nog net zo uit als veertig jaar geleden. Bedeesde, bedachtzame man. Hij beklom Alpe d'Huez. Auto's en vrachtwagens scheurden voorbij. Op de top waar hij veertig jaar toen de Tourzege had laten glippen, zei hij zacht: 'Het hoeft ook niet altijd winnen te zijn.'

Over dertig jaar graag een ATS over 2 juli 2017. Titelsuggestie: Het zwijgincident.