Ryan Gosling in Drive van Nicolas Winding Refn.
Ryan Gosling in Drive van Nicolas Winding Refn. ©

De Volkskrant tv-selectie voor vrijdag 13 oktober

Tv-tips: Mindhunter, Graham Norton en Drive

Elke dag tipt de redactie van de Volkskrant de beste programma's en films op televisie. Dit moet u vandaag zien.

Mindhunter
Netflix

David Fincher (Seven) regisseerde de eerste afleveringen van deze thrillerserie over twee detectives die in 1979 voor een doorbraak zorgen in de criminologie. De twee vangen niet alleen seriemoordenaars, ze onderzoeken ook hun psyche.

Tekst gaat verder onder de video.

Stacey Dooley onderzoekt
RTL 5, 20.30 uur

BBC-journalist Stacey Dooley duikt in de wereld van Russische sekswerkers. Sommige meisjes verdienen goed geld in luxe hotels en resorts, anderen vertellen over de gevaren van hun werk en hun angst voor de corrupte politie.

Achter de dijken
NPO 2, 21.10 uur

Hoe tolerant was en is Nederland? Leo Blokhuis praat erover met de Turks-Nederlandse schrijver Özcan Akyol. Blokhuis gaat ook naar Leiden, in de 16de en 17de eeuw een toevluchtsoord voor duizenden vervolgden calvinisten.

Françoise Hardy
ARTE, 22.00 uur

Zangeres en stijlicoon Françoise Hardy blikt terug op haar carrière, die in 1962 begon (Tous les garçons et les filles), maar in de jaren tachtig alweer voorbij was nadat ze zelf uit de schijnwerpers was getreden. In 2000 maakte ze een comeback.

The Graham Norton Show
BBC 1, 23.35 uur

Deze week op de rode bank onder anderen actrice Nicole Kidman. Ze komt vertellen over haar rol in de thriller The Killing of a Sacred Deer. Ook actrice Jane Fonda en acteur Bryan Cranston schuiven aan. Muziek is er van zanger Niall Horan.

Snowfall
BBC 2, 01.05 uur

Nieuwe dramaserie over de crackepidemie in Los Angeles in de jaren tachtig, gezien door de ogen van een jonge drugsdealer, een Mexicaanse worstelaar, een CIA-agent en de dochter van een drugsbaas. Van de makers van Boyz n the Hood.

Tekst gaat verder onder de video.

Drive (Nicolas Winding Refn, 2011)
Canvas, 21.15-22.55 uur.

Toen Drive in 2011 in première ging in de prestigieuze competitie van het filmfestival van Cannes, werd de film daar vooraf als vreemde eend in de bijt beschouwd: te weinig artistiek verantwoord. Maar zowel critici, publiek als jury omarmden de film en de Deense regisseur Nicolas Winding Refn, tot dan toe enkel door een handvol liefhebbers gewaardeerd als maker van nogal radicale genrefilms, brak in één klap door naar een groot publiek.

Dat was uiteraard deels te danken aan de casting van Ryan Gosling, een van Hollywoods kroonprinsen, die zich uitzonderlijk bedreven toont in minimaal en monotoon spel. Zijn personage is een klassieke stoïcijnse held, in de traditie van Clint Eastwood en Steve McQueen. Ook in Blade Runner 2049, momenteel in de bioscoop, tapt hij uit dit vaatje. Niets kan Gosling in Drive van slag brengen, behalve, uiteraard, een vrouw. Irene (Carey Mulligan) heet ze, de mooie, kwetsbare buurvrouw die toe is aan een sterke man. Jammer alleen dat haar echtgenoot bijna vrijkomt uit de gevangenis. Zo kondigt de geweldsspiraal zich aan, waarbij Refn met zichtbaar genot filmclichés uitvent: de Laatste Klus, de Zak Maffiageld.

Alles aan Drive is excessief: de romantiek, het geweld, de esthetiek, de soundtrack vol fraaie retro-synthesizers. Refn weet het groteske te combineren met verfijnd spel van zijn acteurs, waardoor de personages oprechter overkomen dan de B-filmomlijsting suggereert.

Tekst gaat verder onder de video.

The Good Shepherd (Robert De Niro, 2006)
RTL 8, 20.30-00.00 uur.

In de slechts twee films die Robert De Niro heeft gemaakt als regisseur legt hij het voor individuen vernietigende functioneren van Amerikaanse instituties bloot. In A Bronx Tale (1993) was dat de maffia, in The Good Shepherd zijn het de Amerikaanse spionagediensten. In beide gevallen is de drijvende kracht van de vertelling een getroebleerde vader-zoonverhouding. In The Good Shepherd blijft die verhouding aanvankelijk op de achtergrond: we zien de wording van een getalenteerde Yale-student (Matt Damon), die gerekruteerd wordt voor de inlichtingendienst en daar snel carrière maakt. Zo suf als hij oogt, zo bikkelhard en onverstoorbaar neemt hij bijna altijd de juiste beslissingen. Tot op een dag een envelop op zijn deurmat ligt met een vage foto en dito tape.

Overduidelijk in de film die zich in de jaren zestig afspeelt is de parallel met de actualiteit, zeker wanneer een overgelopen KGB-agent fulmineert dat de VS niets hoeven te vrezen van de Sovjet-Unie, maar gewoon een smoes willen voor hun lucratieve oorlogsindustrie. Het wordt allemaal mooi en spannend gebracht, maar soms voelt dit drama over de Amerikaanse overheidsmaffia, met een speelduur van 167 minuten, net iets te literair.