De landing in Normandië in Call of Duty: WWII.
De landing in Normandië in Call of Duty: WWII. © Sledgehammer

Game van de week: Call of Duty WWII is prachtig, plichtmatig en preuts

Na negen jaar hedendaagse en futuristische oorlogsvoering keert de Call of Duty-reeks terug naar het verleden, met een game die in WOII speelt. Levert dat een fundamenteel andere ervaring op?

De geschiedenis, hoor je weleens, wordt geschreven door de overwinnaars. Om die reden zullen we niet snel een film zien met de titel Die Rettung des Soldaten Müller. Over D-Day, juni 1944. Maar dit keer gezien door de ogen van acht arme Duitse drommels op Omaha Beach, een van de landingsplaatsen van de geallieerde troepen aan de kust van Normandië.

Geen 'redt soldaat Müller' in een film, maar misschien wel in een game?

In Call of Duty: WWII, de jongste in de lange reeks Call of Duty-games, kan het. De speler kan zich in deze soldatensimulator verplaatsen in een Duitse militair tijdens dit bloedige kantelpunt in de wereldgeschiedenis. Het is een vrij uniek perspectief.

Ondanks de beperkingen. Want we kunnen vechten als Duitser in het multiplayer-onderdeel (spoilers!) van het computerspel, zeg maar de internettoernooien met twee teams van gamers. De 'Duitsers', of liever: soldaten van de Asmogendheden, is slechts een naam voor een van de twee partijen in dit digitale equivalent van een potje paintbal.

Maar er wordt ons geen blik gegund in de zielenroerselen van de Duitse Tom Hanks en zijn 'band von Brüdern'. Er is geen vertelling die ons kan emotioneren. Geen verhaal dat ontroerd of verbijsterd.

Groentje

Voor drama en karakterontwikkeling moeten we zijn bij het hoofdverhaal van Call of Duty: WWII, het onderdeel dat de goede solospeler zo'n zes, zeven uur van straat houdt. We volgen de onervaren infanterist Ronald 'Red' Daniels uit Texas en zijn kameraden in de laatste twee jaar van de oorlog, van de landing in Normandië, via de bevrijding van Parijs, de slag om het Hürtgenwald tot het Ardennenoffensief.

En in dit interactieve avontuur zijn de rollen weer verdeeld zoals we het sinds 1945 gewend zijn. Met in de hoofdrol het groentje dat in hoog tempo een levensles leert. Met de sergeant met de grote mond en het kleine hartje. Met de wijzere, oudere kameraad. En met de nazi's natuurlijk in hun eeuwige bijrol als ultieme slechteriken.

Want dit is Saving Private Ryan in een interactief jasje. Band of Brothers in pixels en polygonen. Fury, bestuurbaar met de Xbox-controller. Call of Duty: WWII is visueel net zo spectaculair en overdonderend als deze films. Maar ook net zo vol versleten clichés.

Straf

Call of Duty: WWII is, laat daar geen misverstand over bestaan, om al die redenen geen slechte game - in de letterlijke betekenis. Er is slim gesleuteld aan de spelmechanismen. Zo kun je niet langer schuilen om je levensmeter weer vol te laten lopen. Je moet pakketten oppikken die je wonden herstellen of snel een maat vinden die je oplapt. Kameraden heb je ook nodig om aan munitie te komen, om een luchtaanval te laten uitvoeren of je om aan nieuwe granaten te helpen. Dit teamwerk voegt een andere dimensie toe.

Oorlogsgames hebben zich nooit veel gelegen laten liggen aan de Geneefse conventie, maar in Call of Duty: WWII kun je op bepaalde momenten ervoor kiezen om de vijand zich te laten overgeven, in plaats van ze toch maar neer te knallen. Ontwikkelaar Sledgehammer speelt hierbij een morele kaart. Als je soldaten doodt nadat ze zich hebben overgegeven wordt je voor straf teruggezet naar de laatste plek waar je je voortgang vastlegde.

Gek genoeg valt er geen enkel schot in de meest afwijkende missie van de game. Die speelt zich af in Parijs, als de speler van rol wisselt en de gedaante aanneemt van een Franse verzetsstrijdster die onder een dekmantel een Duits garnizoen binnendringt om explosieven te stelen. Hier gaat het erom of je de vijand met de juiste leugens om de tuin kunt leiden, in plaats van hem voor z'n donder te schieten als hij zijn dekking verlaat. Misschien hadden er meer van dit soort fremdkörper in gekund.

Preuts

Sledgehammer liet de laatste maanden weten dat zijn game de donkerste episoden van de Tweede Wereldoorlog niet zou verbloemen. Maar de beloofde aandacht voor de holocaust is bijna lachwekkend preuts en stelt teleur. Daniels en zijn eenheid belanden op een zoektocht naar een weggevoerde (joodse) kameraad in een kamp voor krijgsgevangenen (spoilers!), niet in een van de vernietigingskampen waarin de nazi's miljoenen joden afslachtten. Het kamp is leeg; alleen twee opgehangen slachtoffers herinneren nog aan de gruwelen.

Het was een wijs besluit om na negen jaar van steeds futuristischere strijdtonelen en wapens weer terug te keren naar de oorsprong van de serie, de Tweede Wereldoorlog.

Maar tot een fundamenteel andere game heeft dat niet geleid, ook al is Call of Duty: WWII een ervaring die geen enkele gamer zal willen missen. Het is gewoon niet de ultieme geschiedenisles geworden die ontwikkelaar Sledgehammer had beloofd, of een vertelling die je stil laat staan bij de verschrikkingen van de oorlog.

Call of Duty: WWII (Sledgehammer/Activision)
Uitgebracht voor de Xbox One, PlayStation 4, Windows
Geschikt bevonden voor 18 jaar en ouder (PEGI)