Zwalkend over de Galibier met een lijf dat protesteert

Vluchtend voor de regen stapt een Saeco-renner met poepbroek Grand Hotel Principi di Piemonte binnen. Michael Boogerd ligt dan al in een warm bad in datzelfde hotel....

Twee pannenkoeken en twee telefoongesprekken (vriendin en ouders) later blikt Boogerd terug op zijn lijdensweg door de Alpen. Hij komt tot de conclusie dat hij lichamelijk niet in orde is, al duiden bloedonderzoeken op geen enkel mankement. Mentaal vindt hij zichzelf sterk, ook nu nog ('Nee, natuurlijk stap ik niet af'), en wat nou stress? 'Mijn vader heeft al 35 jaar stress.'

Nee, het is iets lichamelijks. De dag tevoren zag hij zichzelf op de NOS-televisie terug en dat was hij niet. 'Zo mat en zo rijd ik ook. Ik zag er slecht uit, mijn vriendin herkende me amper. Ik roep wel eens dat Piepoli het lijk van het peloton is, maar vandaag was ik dat.'

Dinsdag 13 juli, op weg van Le Grand Bornand naar het Italiaanse Sestrières, gaat bij Boogerd 'het kaarsje uit'. Op de Galibier kan hij aanvankelijk nog mee met de sterkeren, bij de eerste serieuze demarrages is het meteen met hem gedaan. 'Ik ging echt zwalkend over de Galibier. En de volgende berg was ook drie keer niks.'

Het was met de enige Nederlandse ploeg in de Tour gisteren zelfs acht keer niks, maar Boogerd betwist dat. 'Den Bakker vond ik heel goed rijden, Zberg ook.' Den Bakker en Zberg waren ook de twee ploeggenoten die in de afdaling van de Galibier nog alles in het werk stelden om de schade voor Boogerd te beperken. Maar het sleepwerk leverde niets op.

Groter en groter werd de averij voor de man die in het voorjaar iedereen bergop kapot reed en gisteren geacht werd revanche te nemen op zijn beroerde optreden in de openingsweek van de Tour.

Zoals hij zich deze dinsdagavond voelt, vreest hij de dag van woensdag. De koninginnerit van de Tour, de etappe naar Alpe d'Huez, 'blijft altijd een feest', maar Boogerd houdt zijn hart vast. 'Voor Marc Lotz is Alpe d'Huez op rijden met al die Nederlanders langs de kant sowieso een feest. Als ik straks in de bus naar boven kom is het pijnlijk.' De bus is wielerjargon voor de achterste gelederen van het peloton.

In de voorste gelederen is dinsdag de hele dag lang geen Rabo-renner te zien, uitgezonderd kampioen Den Bakker die al voor de Galibier 'opent' voor Boogerd. En vervolgens tevergeefs wacht op hem wanneer hij door de echte klimmers wordt gepasseerd.

Den Bakker stelt zichzelf 's avonds hardop de vraag of zijn ploeg dit seizoen de planning wel goed heeft aangepakt. 'We waren in het voorjaar allemaal enorm goed. Veel gewonnen, maar we hebben gesmeten met onze krachten. Ik denk eigenlijk dat zo'n voorjaar niet te combineren is met het rijden van een goede Tour.'

Ook ploegleider Theo de Rooy worstelt met de vraag of de combinatie van een druk voorjaar en een Tour, met dezelfde renners, wel mogelijk is. 'Alle jongens die zich in het voorjaar koest hebben gehouden zijn vandaag goed geweest', zegt een ultra-sippe De Rooy. Zo'n collectief slechte dag als vandaag heeft hij in vier jaar tijd bij Rabo nooit meegemaakt.

'En als het dan slecht gaat gaat ook werkelijk alles mis', moppert De Rooy, onder meer doelend op het onfortuin voor Patrick Jonker. In de afdaling van de Col de Montgenèvre komt Jonker zwaar ten val op een stuk weg vol met gaten. Veertig meter wordt hij over het asfalt gesleurd. 'Ik kon me nog net vasthouden aan de railing', zegt Jonker, die vreesde in het ravijn te storten.

Het liefst zou ploegleider De Rooy vandaag nog met al zijn renners naar het ziekenhuis gaan voor onderzoek 'want er is iets lichamelijks niet goed'. Dat kan dus niet. Sterker, de eigen, vaste ploegarts kan de renners niet even snel onderzoeken. Rabo is de enige ploeg die, uit vrees voor optreden van de Franse justitie, de vaste arts heeft thuisgelaten omdat deze als buitenlander, formeel gezien, niet mag werken in Frankrijk.

Michael Boogerd zegt dinsdag dokter Geert Leinders te missen. 'Vooral als vertrouwensman.' En doet vervolgens aan publieke boetedoening: 'Mijn fout is misschien dat ik mezelf altijd ophits. Ik wil altijd beter. Als ik naast Jantje Boven rijdt met een hartslag van 190 en hij zit er nog steeds naast, dan word ik gek. Dan wil ik nog harder, nog harder.'

Dat hij deze Tour nog harder kán, verwacht Boogerd (57ste, beste Nederlander) eigenlijk niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden