Nieuws Dutch Open Squash

Zo werd de Dutch Open squash in Brabant een Egyptisch onderonsje

De Dutch Open squash heeft de op een na grootste prijzenpot van Europa en trekt de beste spelers van de wereld aan. Dat zijn Egyptenaren. Zes van de acht halvefinalisten kwamen uit het Noord-Afrikaanse land.

De Egyptische Nour El Tayeb (r) in actie tegen haar landgenoot en latere toernooiwinnaar Raneem el Welily. Beeld Jiri Büller

Tussen de games door pepte Egyptenaar Ali Farag (26) zijn vrouw op. Bij lange rally’s zat hij gespannen op zijn coachstoel. Hij knikte tevreden naar haar na een gescoord punt. Het mocht allemaal niet baten. In een meeslepende wedstrijd die liefst een uur duurde, verloor Nour El Tayeb (26) zaterdag na verlenging de halve finale van het Dutch Open van haar Egyptische landgenote, de latere toernooiwinnaar Raneem El Welily.

Farag had toen zijn korte broek en wedstrijdschoenen al aan, want een kwartier later begon zijn eigen halve finale, die hij won. De continue transformatie van coach naar speler, en weer terug, is zijn lot sinds hij met El Tayeb is getrouwd in 2016.

Samen zijn ze het symbool van de Egyptische dominantie in de squashsport. Anderhalf jaar geleden wonnen ze in Philadelphia gelijktijdig hun eerste grote titel; de prestigieuze US Open. Dat was volgens sporthistorici voor het eerst dat een sportechtpaar op dezelfde dag een enkelspel­titel won.

Farag is regerend wereldkampioen en voert sinds vorige maand de wereldranglijst aan. El Tayeb is de nummer drie bij de vrouwen en stond vorig jaar ook in de WK-finale. Hun grootste concurrenten komen uit eigen land. Ze kennen elkaar goed. ‘Raneem was zelfs een van mijn bruidsmeisjes’, zegt El Tayeb lachend.

Egyptisch feestje

Het toernooi in het Brabantse Oirschot leek afgelopen weekeinde meer op een Egyptisch kampioenschap dan op een internationaal toptoernooi. Zes van de acht halvefinalisten kwamen uit het Noord-Afrikaanse land. De finales waren volledig Egyptisch, waarbij Farag zondag het mannentoernooi won.

Toernooidirecteur Tom Lucas had al gerekend op een Egyptisch feestje. De totale prijzenpot was 215 duizend dollar. Alleen op de British Open – het ‘Wimbledon van het squash’ als oudste squashtoernooi ter wereld – is in Europa meer te verdienen. Zo’n prijzenpot trekt de beste spelers ter wereld aan, dus Egyptenaren. Lucas: ‘Ze spelen extreem aanvallend. Heel anders dan de oude Europese stijl, die veel afwachtender is.’

Via de Britten kwam squash in de negentiende eeuw al naar Egypte, tijdens de koloniale periode. Het was toen een elitesport die voornamelijk werd beoefend door Britse legerofficieren. Er werden clubs opgericht en zo kwamen de Egyptenaren zelf ook in aanraking met de sport. In de jaren dertig wonnen Egyptenaren al internationale toernooien.

Speler/coach Ali Farag (r) uit Egypte en de Duitser Simon Rosner. Beeld Jiri Buller

Mubarak

Toch werd pas in 2003 een Egyptenaar voor het eerst wereldkampioen. In de roerige decennia in Egypte na de Tweede Wereldoorlog raakte de sport in vergetelheid. Tot squashfan en oud-president Hos­ni Mubarak in 1996 een groot internationaal toernooi naar Egypte haalde. Pal voor de piramiden van Gizeh liet hij een glazen squashkooi plaatsen. Tot ieders verrassing haalde een Egyptische speler ook nog eens de finale.

‘Iedereen herinnert zich dat nog’, zegt Ali Farag. ‘Dat was een enorme inspiratie. Ik ging er als klein jongetje elke dag heen en wist: dit wil ik later ook.’

In de jaren na het toernooi werd squash steeds populairder. De sport professionaliseerde in rap tempo, versterkt door de rivaliteit tussen de clubs uit Caïro en Alexandrië.

Farag begon als 5-jarige met squashen bij de club in Caïro waar hij ook zijn latere vrouw ontmoette: ‘We trainden als jeugdspelers elke dag op de club met al die grote spelers. Daar leerden we veel van.’

Dankzij squash ging er een wereld voor hem open. Hij kon in de VS studeren aan het gerenommeerde Harvard. In 2014 haalde hij zijn diploma in werktuigbouwkunde. In drie jaar op de universiteit verloor hij slechts twee duels.

Harvard

Farag heeft het pad geëffend voor de Egyptenaren na hem. Inmiddels squash­en er vier Egyptenaren op Harvard. Nour El Tayeb ziet steeds meer Egyptische jongeren die in de voetsporen willen treden van haar man. ‘Squash is een manier geworden om op Amerikaanse of Engelse universiteiten terecht te komen. Het wordt steeds groter’, zegt ze.

Op jeugdtoernooien veegt de volgende generatie alweer de vloer aan met de internationale concurrentie. El Tayeb denkt niet dat die dominantie slecht is voor de sport. ‘Bij ons is het niet echt land tegen land. Het is meer speler tegen speler. We zijn allemaal elkaars rivalen.’

Volgens El Tayeb is alleen voetbal populairder dan squash in Egypte. Hoewel zij en Farag niet de sterrenstatus hebben van bijvoorbeeld voetbalvedette Mohamed Salah. Zelden worden ze herkend op straat.

Maar daar gaat het ze ook niet om. Ze koesteren vooral hun gezamenlijke topsportleven. Farag noemt zijn vrouw ‘het grootste geschenk’ dat squash hem heeft gegeven.

‘We reizen vijftien keer per jaar voor toernooien naar het buitenland. Als ik dan elke keer mijn vrouw moest achterlaten, was dat zwaar geweest. Gelukkig hoeft dat niet.’

In een eerdere versie van dit artikel stond dat de Dutch Open squash plaatsvond in Oisterwijk. Dat moest zijn: Oirschot.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden