columnwillem vissers

Ziyech, nul minuten in de finale tegen Manchester City, is niet op aarde om vijftiende man te zijn

Willem Vissers columnist artikel Beeld -
Willem Vissers columnist artikelBeeld -

Natuurlijk staarde Hakim Ziyech naar de beker met de grote oren. Hij zag zichzelf schitteren in het spiegelbeeld van de cup. Zou hij ook duisternis hebben gezien in de donkere ogen?

Natuurlijk zei hij dat hij hiervan had gedroomd, van deze zege in de Champions League met Chelsea. Ja, vroeger als kind in Dronten droomde hij al van zo’n beker, de mooiste en grootste van allemaal. Alleen met een hoofdrol op het veld. Dat wel. Met passes en schijnbewegingen, met een doelpunt uit een onmogelijke hoek. En dan trots kijken, een beetje onderkoeld, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, zo'n toverbal in de kruising.

En ja, niet iedereen in de selectie van een topelftal kan in de basisploeg spelen en de coach doet het met 15, misschien met 23 man. Alleen: Hakim Ziyech, nul minuten in de finale tegen Manchester City, is niet op aarde om vijftiende man te zijn in een voetbalploeg van elf. Hij wil een ster zijn, hoog aan het firmament van het topvoetbal, schijnend in hagelwit licht.

Zondag, onder de zon van Lagos, Portugal, kreeg het pipse smoeltje van Donny van de Beek weer wat kleur. Lekker voetballen. Vrij zijn. Opgelucht dat hij met Oranje mee mag naar het EK, hoewel hij nauwelijks speelde bij zijn club Manchester United. Zag u hem zitten in Gdansk, tijdens de finale van de Europa League van Manchester United tegen Villarreal? Onderuitgezakt, al veerde hij later op bij de penalty’s.

Zelfs niet mogen invallen terwijl United machteloos aanvalt, met de ene na de andere fantasieloze opzet. Fred valt in, en Tuanzebe, en ene James en als de onvermijdelijke, uiteindelijk verloren strafschoppen zich aandienen, komen de specialisten Mata en Telles. Zijn trainer heeft iedereen nodig, behalve hem, Donny uit Nijkerkerveen, met hoge verwachtingen van Ajax naar Engeland getrokken een jaar geleden, net als Ziyech.

Het grootkapitaal lonkte. Hup, 40, 45 miljoen de man betaald aan Ajax. Hoofdrolspelers uit het sprookjeselftal van twee jaar geleden, veroordeeld tot bijrollen nu. Niet heel belangrijk zijn, althans, niet nu, op het ultieme moment. Ziyech kreeg twee invalbeurten in de halve finales tegen Real Madrid en geen minuut in de finale. Drie invallers slechts, maar geen Ziyech, want tegenhouden en de storm keren was het enige dat telde. Als hij speelde onder trainer Thomas Tuchel, was hij vaak onzichtbaar, een beetje afwezig zelfs.

Zaterdag keek hij toe in een vooral voor tactici mooie finale, met een onmachtig City dat weer verstrikt raakte in de denkbeelden van trainer Guardiola, en de Duitser Tuchel, die zich soms als een dwaas gedroeg langs de lijn. Eigenlijk heeft die geen ruimte voor een tovenaar, want diens trucs kunnen ook wel eens mislukken. Tuchel heeft de magie uitgebannen en weegt risico’s. Zaterdag sloeg de balans door naar hem, want een alternatief voor Ziyech, de Duitser Havertz, maakte de enige goal.

Van de Beek en Ziyech zijn nummers geworden. Ze zijn zo dicht bij de bekers waarvan ze droomden. Maar in zekere zin zijn ze verder weg dan ooit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden