Columnpeter winnen

Zit de verzadigde sportkijker in een crisis en moet hij op zoek naar hulp?

null Beeld

Help, ik ben verzadigd. De eerste paar ritten van de Vuelta liet ik lauwtjes over me heen komen. Er zitten duidelijk grenzen aan wat ik kan verdragen aan sportgenot. Ik ben blij dat de Spelen van Tokio voorbij zijn. Een vriend van me gaat stug door. Hij blijft naar alles kijken wat los en vast zit op sportgebied. Het is moeilijk om in een paar woorden uit te leggen, maar ik doe het toch. Zijn onvermurwbaarheid is een vorm van protest. Tegen covid-19, tegen het verstrijken van de tijd, tegen zichzelf, in laatste instantie.

We zaten op een terras, en ik zou liegen als er geen bier aan te pas was gekomen. Mijn vriend adviseerde me een zelfhulpnummer te bellen voor verzadigden op welk vlak dan ook. Zijn kop eraf als zoiets niet bestond. Ik zat volgens hem duidelijk in een crisis.

Natuurlijk zat ik in een crisis. Ik had kort ervoor op de Australische wielersite Cyclingtips.com twee opiniestukken gelezen van voormalig wielrenster Gracie Elvin. Op de olympiade van Rio in 2016 was ze er nog bij geweest.

Gracie Elvin pepert in haar eerste bijdrage (gepubliceerd kort voor de Spelen) de lezer in dat alleen al de selectieprocedure naar de Spelen toe de hel op aarde is. Zij roept het publiek op tot empathie en compassie; de atleten zijn niet meer dan pionnetjes in een nationalistische en commerciële ratrace.

In Rio had ze zich atlete in wonderland gevoeld. Tegelijkertijd zag ze heel veel, bijzonder veel ongelukkige sportwezens in the happiest place on earth.

In het tweede stuk van haar hand dat nog maar een paar dagen oud is begint Grace Elvin opeens over de post olympic blues. Het gaat over atleten die zich geen raad meer weten nu de druk van de ketel is.

Medaillewinnaars weten zich doorgaans geen raad met hun nieuwe status, maar het gros van de happy people zonder medaille die wel op een medaille gerekend hadden, belanden in een afvoerput welke soms wel, soms niet, afhankelijk van het nationale verwachtingspatroon en de luim van de verslaggevende media, in een gierkelder uitmondt.

Gracie Elvin snapt – ik niet – dat bij de post olympic blues professionele hulp gezocht moet worden. Ik behoor tot de voorbij gestreefde generatie die een verblijf op de topsportplaneet als een privilege beschouwde. De generatie die de blues van de topsport niet verafschuwde maar omarmde als juist. Mislukken was geprivilegieerd mislukken.

Topsport bedrijven was sowieso een vorm van escapisme.

Onderaan de tweede bijdrage van Gracie Elvin verschijnt een lijst van hulpinstanties met incredible services waar de mentaal ontsporende sportmens terecht kan. Wie niet in Australië woont kan op een link klikken. Ik klikte erop en kwam terecht op een wereldwijde list of suicide crisis lines.

Ook een uitweg voor de met sport-verzadigde toeschouwer?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden