Wedstrijdverslag Wielrennen

Zilver voor de Nederlandse wielervrouwen in Glasgow, maar dat is niet waar zij voor kwamen

Hoe diende de concurrentie dat overheersende Nederlandse systeem te kraken, zo luidde de vraag van de speaker in Schotland aan de Europese wielrensters. Niemand wist vooraf hoe dat zou moeten. Aan het eind van de dag vergooiden de Nederlandse vrouwen hun eigen kansen en zagen ze een Italiaanse veteraan, Marta Bastianelli, de Europese kampioenstrui van Marianne Vos overnemen.

Marta Bastianelli wint de race. Foto REUTERS

Vos, ooit onverslaanbaar, verloor met royaal verschil de eindsprint en kon geen moment blij zijn met zilver. Ze nam aan de staart van het sprinttreintje plaats, waar eigenlijk de jonge Lorena Wiebes, de Europees juniorenkampioen van 2017, had moeten zitten. De onervaren Wiebes kampte in het koele Schotland met kramp en daarom werd Vos gelanceerd. Zonder succes. Ze kon nauwelijks aanhaken bij de hardrijders in de laatste kilometer.

Het was het plan B na een scenario waarin het dominante Nederlandse team vanaf ronde vier (van de negen) diende aan te vallen. Dat gebeurde met verschillende renners tegelijk. Het was niet gemakkelijk de boel te regisseren. Ellen van Dijk, de vrouw van vijftien seizoenen in de koers, was tot wegkapitein benoemd. Het verbod om bij de EK (net als bij WK) via ‘oortjes’ te communiceren maakte de rol van bondscoach Thorwald Veneberg marginaal.

De vrouwen moesten het grotendeels zelf uitzoeken. Op sommige kruispunten werd soms een soigneur uit de volgauto gezet, die rensters kon waarschuwen of op de hoogte brengen van onvoorziene ontwikkelingen. Veneberg had zijn acht vrouwen vooraf ‘zelfdenkende topsporters’ benoemd. Zij zouden alles oplossen.

Weinig ervaren

Er was echter buiten de weinig ervaren Britse organisatie gerekend. Het ontbrak in de koers in de binnenstad van Glasgow, 125 kilometer lang, aan een motorvoertuig dat de marges tussen vluchters en peloton aangaf. In de slotfase brak het Nederland op. Anna van der Breggen, de Europees kampioen van 2016, was er tussenuit geknepen met de Italiaanse Elisa Longo Borghini. Ze had met opzet de Britse Dani Rowe afgeschud. Die zou te snel zijn geweest in een eindsprint.

Dat Van der Breggen het met King in de groep van vijf (inclusief een andere Nederlandse Floortje Mackaij) niet vertrouwde, was Vos bij een drinkpost ter ore gekomen (‘Anna vertrouwt het niet’). Het betekende dat de Nederlandse tempomakers het gat met de vluchters gingen dichten. Tegelijkertijd ging Van der Breggen pokeren door Longo Borghini de kop op te dringen. Ze had beter kunnen doorrijden, was de latere vaststelling.

In de laatste kilometer kwam zo alles bijeen en greep Italië de eindzege. De pijn zat bij de Nederlandse renners. Zij kwamen maar voor één ding: winnen. ‘Zilver, dat was niet waar we voor waren gekomen’, stelde Vos sip vast.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.