Zidane grijpt regie in laatste minuut

Al in zijn eerste wedstrijd van het EK liet de beste voetballer van de wereld er geen misverstand over bestaan: hij zal schitteren, hij zal de aandacht opeisen, met hem dient rekening te worden gehouden....

Van onze verslaggever

In de sensationele wedstrijd tegen Engeland leek de regerend Europees kampioen een gevoelige nederlaag te moeten incasseren, maar in blessuretijd greep Zidane even zelfverzekerd als vanzelfsprekend de hoofdrol. Met een fabuleuze vrije trap en een koele strafschop schonk hij Frankrijk de overwinning (2-1) en liet hij de Engelsen verbijsterd en gedesillusioneerd achter.

Bij het WK van 1998, in eigen land, 'ontplofte' de klassieke nummer tien pas in de finale, waarin hij twee keer scoorde. Twee jaar geleden, bij het WK in Zuid-Korea was hij te geblesseerd om de regie te grijpen. Maar nu, in Portugal, lijkt hij vastberaden om Europa en de wereld nog één keer uit te leggen waarom hij de beste is.

Het Franse voetbal leek gisteravond in het Estadio da Luz te sterven in schoonheid tegen het gepassioneerd verdedigende Engeland en de spookbeelden van het mislukte WK in 2002 doemden al op. Maar bij een 1-0 achterstand stond de grote maestro Zidane op om binnen de minuut twee keer genadeloos te profiteren van blunders van invaller Heskey en middenvelder Gerrard.

Het kon niet waar zijn en het gebeurde toch. Beckham had in de 73ste minuut nota bene nog een strafschop gemist voor Engeland, maar het leek de immer omstreden aanvoerder te worden vergeven. Tot het noodlot toesloeg in de slotseconden van het vooral na rust vorstelijke gevecht. Een domme overtreding van Heskey op de Franse invaller Wiltord bood Zidane de gelegenheid zijn specialiteit weer eens te tonen.

De bal lag voor de Franse aanvoerder op een ideale positie, even buiten het strafschopgebied. Maar de uitvoering was van een verbluffende kwaliteit. Met zijn rechtervoet krulde Zidane de bal rechts langs de Engelse doelman James: 1-1. Met dat gelijkspel hadden de Britten nog kunnen leven in de wetenschap dat Frankrijk het duel domineerde. Maar de ploeg van de Zweedse bondscoach Sven-Göran Eriksson leek zo aangeslagen dat het nog meer onheil over zich afriep.

Als verdoofd speelde Gerrard de bal bijna na de aftrap terug op zijn keeper, maar hij zag Henry over het hoofd. Tot dat moment had de topscorer van de Premier League zich nauwelijks weten te onderscheiden. Nu kreeg Henry eindelijk even de ruimte en James kon de aanvaller van Arsenal alleen stuiten door hem over de knie te leggen.

Nu lag de bal voor Zidane nog dichter bij het Britse doel en ook vanaf de strafschopstip faalde hij niet. Opnieuw koos 'Zizou' voor de linkerhoek: 2-1. De voor Engeland hartverscheurende apotheose in blessuretijd riep herinneringen op aan de krankzinnige ontknoping van de Champions League-finale tussen Bayern München en Manchester United in 1999, toen de Duitsers in de slotseconden van een zeker lijkende overwinning werden beroofd.

De mentale dreun in het voetbalpaleis van Benfica zal een forse aanslag betekenen op het moreel van de Engelse ploeg, die het technische surplus van de Fransen zo lang met een hartstochtelijke inzet had weten te compenseren. Opnieuw sloeg het noodlot toe voor Engeland en wederom zal aanvoerder David Beckham worden verketterd, omdat hij verzuimde de Fransen de genadeslag toe te brengen.

De spelmakers (Frankrijk) waanden zich in het tweede bedrijf in het doolhof van de afbrekers (Engeland) en één taxatiefout leek de titelhouder fataal te worden. Na een pass van Beckham draaide de pas 18-jarige Rooney handig weg en kwam de Franse verdediger Silvestre na een tackle van achteren nog genadig weg met een gele kaart. De Duitse arbiter Merk kende Engeland uiteraard wel een strafschop toe en zo zou het de avond worden van de ook voor Euro 2004 weer veelbesproken Beckham.

Woedend was de captain, toen enkele tabloids een weinig flatteuze foto afdrukten waarop hij duidelijk zichtbaar zijn edele delen beroert. Wraak nam Beckham door zijn ploeg met zijn magische rechtervoet uit de Franse houdgreep te bevrijden, want het Engelse doelpunt kwam uit het niets. In de 38ste minuut zwiepte de aanvoerder de bal uit een vrije trap met die typische 'Beckham-curve' op het hoofd van middenvelder Lampard, die de Franse doelman Barthez kansloos liet: 0-1.

Het was na elf wedstrijden en welgeteld 1078 minuten de eerste tegentreffer voor Frankrijk sinds juni 2003, die geen recht deed aan de dominantie van de ploeg van bondscoach Jaques Santini. Het affiche voor de kraker uit groep B beloofde een slag op het middenveld. Juist in die linie had het Britse kwartet Beckham, Lampard, Gerrard en Scholes aanvankelijk geen antwoord op het soms virtuoze Franse positiespel.

Zorgen had Engeland ook om zijn defensie, maar uitgerekend de onervaren Ledley King legde als vervanger van de geblesseerde John Terry zijn ziel en zaligheid in de duels met de Franse artiesten. En in de 73ste minuut zou Beckham definitief het vonnis vellen over de betere ploeg. In het Franse doel stond toch immers de clown Barthez? Het was weer lachen, toen de door Manchester United verstoten keeper de bal keihard op zijn neus kreeg na een schot van Vassell.

Maar twee minuten eerder had Barthez met een knappe reflex de penalty van Beckham gekeerd. Daarmee zette hij de toon voor de wonderbaarlijke kentering van een wedstrijd, die voor veel spelers uit beide landen een reünie was.

Twee teamgenoten van Real Madrid zullen zich de bloedstollende confrontatie in Lissabon het langst blijven herinneren. Zidane als de held van Frankrijk en Beckham, evenals op het WK in 1998, opnieuw als de schlemiel van Engeland. Zo'n wreed einde hadden de Britten nou ook weer niet verdiend.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden