Zelfvertrouwen Van Vleuten betaalt zich uit in WK-winst tijdrijden

De doodsmak die ze maakte tijdens de Olympische Spelen in Rio heeft Annemiek van Vleuten allang 'omarmd'. Ze kwam sneller terug dan verwacht. Op de WK betaalde haar zelfvertrouwen zich uit.

Annemiek van Vleuten vliegt over het 21.2 kilometer lange stadsparcours naar het goud in de tijdrit. 'Het kwam uit mijn tenen.' Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Annemiek van Vleuten vliegt over het 21.2 kilometer lange stadsparcours naar het goud in de tijdrit. 'Het kwam uit mijn tenen.'Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Terwijl Annemiek van Vleuten in haar regenboogtrui naar het Wilhelmus luistert, dansen zilveren oorbellen langs haar gezicht. Iets meer dan een jaar geleden, bij de Spelen in Rio, had ze die oorbellen ook in. Ze zijn een cadeautje van haar overleden vader en moesten geluk brengen.

In Rio, op weg naar goud, kwam ze zwaar ten val. Anna van der Breggen, die haar voorbij reed en uiteindelijk won, dacht zelfs dat ze dood was. Ze overleefde, de oorbellen brachten geluk. En dat deden ze nog een keer. Die dag was dus gisteren, in het grijze, regenachtige Bergen.

In wat ze de race van haar leven noemde, snelde Annemiek van Vleuten op het 21.1 kilometer lange stadsparcours naar het goud in de tijdrit. Dit keer bleef ze in de glibberige afdaling wél op de been, mede dankzij een minutieuze voorbereiding, waarin ze wel acht, negen keer de afzink van de Birkelundsbakken had verkend. De videobeelden niet meegerekend.

'Die val in Rio zal daar ongetwijfeld mee te maken hebben gehad', zegt bondscoach Thorwald Veneberg na afloop. 'Zoiets laat je niet zomaar achter je.'

Onzichtbare wolk

Rio, altijd maar Rio. Ook gisteren hing het, als een haast onzichtbare wolk, boven haar hoofd. Zelfs de speaker in Bergen refereerde er tijdens haar gouden race aan.

Tegen een buitenlandse verslaggever, die voor de derde keer een parallel legt tussen Rio en Bergen, zegt Van Vleuten na afloop, met een beleefdheidsglimlach: 'Ik heb nu genoeg verteld over Rio, denk ik. Ik ga genieten van mijn overwinning, oké?'

Zelf had ze die val al lang verwerkt, zei ze. Niet door hem weg te stoppen, maar om hem 'te omarmen'. In zekere zin had het haar ook zelfvertrouwen gegeven. De veerkracht die ze had getoond door sneller dan verwacht terug te komen op haar oude niveau, sterkte haar in de gedachte dat ze een belangrijke wedstrijd kon winnen.

Want dat leek iedereen te zijn vergeten door de val: in Rio reed ze haar beste race ooit.

Tekst gaat verder onder de foto.

Van Vleuten na de gouden race: 'Het is gelukt, wereldkampioen. Heel onwezenlijk.' Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Van Vleuten na de gouden race: 'Het is gelukt, wereldkampioen. Heel onwezenlijk.'Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

In Bergen vliegt ze in de armen van haar moeder, die vorig jaar thuis haar verjaardag vierde, toen ze haar dochter met het hoofd in een vreemde knik op een trottoir in Rio zag liggen. Samen kijken ze in Bergen naar boven, naar de grijze hemel. 'Op die manier wilde ik mijn vader erbij betrekken', aldus Van Vleuten.

Zie haar stralen. De haren nog nat van de regen, haar ogen nat van de tranen. Afgelopen zomer won ze La Course, een tweedaagse wedstrijd voor vrouwen in de Tour de France; dat was al mooi. Wereldkampioen worden is nóg mooier. Een jaar lang mag ze bij tijdritten nu de meest opvallende trui die in het wielrennen bestaat dragen.

'Ik weet eigenlijk niet hoe ik moet zeggen hoe bijzonder dit voor me is', zegt Van Vleuten. 'Als ik presentaties gaf, dan eindigde ik altijd met de bladzijde waarop stond: droomdoelen. Heel lang was het antwoord daarop: wereldkampioen worden. Nu is het gelukt. Heel onwezenlijk.'

In het kielzog van Van Vleuten wordt Anna van der Breggen tweede. Op het podium, waar Van Vleuten in een hotseat moet afwachten of haar tijd niet wordt verbeterd, leeft ze intens mee met haar teamgenote. Ze voelt dat de zege Van Vleuten toekomt.

'Rossen tot aan die Döner'

Helemaal leeg heeft ze zich gereden, de laatste vijf kilometer. Precies tot aan een Döner Kebabzaak die ze bij een van haar vele verkenningen als richtpunt had bepaald.

'Rossen tot aan die Döner', had er daarom in haar oortje geklonken. Grote kans dat ze die zaak over 20 jaar, in een uitzending van Andere Tijden Sport, nog eens zal bezoeken. 'Het kwam uit mijn tenen.'

Na Leontien van Moorsel (1998 en 1999) en Ellen van Dijk (2013) is Van Vleuten de derde Nederlandse wereldkampioen tijdrijden. Dat het podium voor tweederde oranje is gekleurd, is volgens bondscoach Veneberg het resultaat van jarenlang investeren in extra trainingskampen en wedstrijden.

'Vroeger hadden lichtingen één boegbeeld, met Van Moorsel en Marianne Vos. Nu zijn het meerdere. Het is prachtig dat Annemiek daar ook bijhoort.'

'Een mooi verhaal', noemt Anna van der Breggen de wereldtitel voor Van Vleuten. De vraag is alleen wat ze voortaan bij haar presentaties op de laatste bladzijde moet zetten. In de mixed-zone, met een verse regenboogtrui over haar schouders, twijfelt Van Vleuten geen seconde: 'Dan hangt er helemaal vanaf hoe het parcours van de Spelen in Tokio eruit gaat zien.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden