Nieuws Wereldbekerwedstrijd

Zeldzaam pover weekeinde voor shorttrackers in Montreal

Sinds 2013 pakten de shorttrackers altijd wel een prijs. In Montreal stond de ploeg met lege handen. Reden tot zorg of was het een weekeinde waarin alles tegenzat? 

Suzanne Schulting in actie op het ijs van Montreal. Beeld ZUMA Press / HH

Voor het eerst sinds november 2013 zijn de shorttrackers met lege handen teruggekeerd van een wereldbekerwedstrijd. Met wereld- en olympisch kampioen Suzanne Schulting voorop lieten de Nederlanders in Montreal door een serie valpartijen en diskwalificaties de medailles door de vingers glippen. 

Mismoedige keek Schulting (22) zaterdagavond naar het scorebord. Haar oogopslag was er een van teleurstelling. De shorttrackster had net met haar ploeggenoten naast een finaleplaats op de aflossingswedstrijd gegrepen. Het was een passend slotstuk op een tegenvallende dag en een voorbode voor meer miserie op de zondag.

Het begon met de halve finale van de 1.000 meter. Op haar lievelingsafstand drukte ze de Koreaanse Kim Alang opzij. Onreglementair oordeelde de jury en legde haar een straf op. Vervolgens ging Schulting in de mixed relay, de gemengde ploegaflossing, op een knullige manier onderuit bij het uitkomen van de bocht. Terwijl ze op haar knieën over het ijs schoof, was direct duidelijk dat ook daar een finaleplaats was verspeeld. Daarna volgde nog de teleurstelling op de vrouwenaflossing, waar Rusland en Italië te sterk bleken in de halve eindstrijd.

En nog was de gifbeker niet leeg. Op zondag ging Schulting op de 500 meter, haar minste afstand, opnieuw onderuit. Dat gold ook voor Lara van Ruijven, de regerend wereldkampioene op de sprint. 

‘Dit was niet zo’n fijn weekend’, zegt Schulting daags na de wedstrijden aan de telefoon terwijl ze in Canada aan haar ontbijt zit. ‘Ik heb wel betere gehad.’

Ze gaat de races langs: de scheidsrechtersbeslissing had ook anders uit kunnen pakken, een slippertje in de mixed relay en de linkerschoen op het ijs bij de 500 meter. Elke keer was het ‘een samenloop van omstandigheden’, zegt ze, geen vormcrisis of onmacht. ‘Integendeel, ik voelde me goed en sterk.’

Ze trekt zich het tegenvallende optreden niet erg aan. ‘Dit kan gebeuren in het shorttrack. Als je daar niet mee om kunt gaan, moet je maar gaan langebaanschaatsen.’

Na de Winterspelen van Pyeongchang leek alles wat Schulting aanraakte in goud te veranderen. Ze was vorig seizoen in de wereldbeker ongeslagen op de kilometer, de afstand waarop ze olympisch kampioen is, en werd Europees en wereldkampioen. Ze wilde voortdurend bewijzen dat haar olympische titel geen gelukje was.

Dat vuur bleef branden. In oktober vertelde ze dat ze zich sterker dan ooit voelde. ‘Ik wil alleen maar meer, meer goud, meer titels. Het gevoel van winnen is zo lekker. Ik ben super gemotiveerd’, zei ze.

Die ambities zaten haar in de zomer ook een tijdje dwars. ‘Ik had moeite om tevreden te zijn met mijn trainingen omdat ik alleen maar bezig was met beter, beter, beter.’ Na een gesprek met Otter wist ze dat van zich af te schudden. ‘Gewoon even praten en het kwijt kunnen was al voldoende. Ik moet niet zo zeiken.’

Aanvankelijk begon het seizoen zoals gehoopt. Bij de eerste WB-wedstrijd in Salt Lake City, de week voor Montréal, stond ze twee keer op het podium. Ze werd er tweede op de 1.500 meter en won de 1.000 meter.

En ze was niet de enige die in Salt Lake City deelde in het succes. Op beide 500 meters van dat weekend eindigde een Nederlandse op het podium. Yara van Kerkhof werd bij de eerste omloop tweede, Lara van Ruijven bij de tweede 500 meter derde.

Dat succes in de VS is precies de reden dat Schulting niet panikeert. ‘Toen heb ik laten zien dat het goed zit en mijn vorm is niet in een week tijd verdwenen.’ Zorgen heeft ze wel over de vrouwenaflossingsploeg. ‘Dat dat misging was veel zuurder. Daar was het team gewoon niet goed genoeg. Ik was er zaterdagavond echt ziek van.’

Het niveauverschil met de toplanden is mogelijk de reden dat Nederland in Montreal op nul podiumplaatsen bleef steken, vermoedt Schulting. ‘De vorige keren dat we geen individuele medailles haalden, hadden we vaak de relay nog.’

Nu zijn de aflossingsploegen van Otter kwetsbaar. Niet alleen bij de vrouwen, waar het gat dat Ter Mors na de Spelen van 2018 achterliet nog altijd niet is ingevuld, maar ook bij de mannen. Zij moeten het stellen zonder Sjinkie Knegt, die herstellende is van het ongeluk met zijn houtkachel een klein jaar geleden.

Ook individueel wordt gemist. Zijn ploeggenoten wisten bij de eerste twee wereldbekerwedstrijden geen plekken in de A-finales te veroveren.

Begin december, wanneer de shorttrackers de wereldbekercyclus vervolgen in het Japanse Nagoya, zal het er weer anders uitzien, denkt Schulting. Zoveel tegenslag als in Canada zal haar niet snel weer overkomen. ’Mijn vader zei dat ik nu in ieder geval het dieptepunt van het seizoen gehad heb.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden