Zegeningen van een kippenborst

BOEDAPEST Uit het water zie je de verschillen in postuur tussen de topzwemmers van vandaag. De Franse junior Yannick Agnel, de jonge die maandag de rijpe routiniers sensationeel zijn wil oplegde op de 400 meter vrij, is een lange, magere vent met opvallend weinig frontaal oppervlak dat hem in het...

Van onze verslaggever John Volkers

Zijn tegenstrever, de Duitse wereldrecordhouder Paul Biedermann, is een musculair type. Hij is ook de verliezer van de dag. De wereldkampioen doet alsof hij met zilver tevreden kan zijn. Biedermann heeft een borstkas waarvoor je in zwijm zou kunnen vallen. Hij heeft de laatste maanden aan zijn gewicht (95 kg, schoon aan de haak) gewerkt. Er is 4 kilo af. Er valt een nieuwe wedloop te houden.

Vorig jaar was Biedermann de sensatie van de WK in Rome. Hij zwom de als ‘eeuwig’ beschouwde wereldrecords van de zwemlegendes Ian Thorpe (400 vrij) en Michael Phelps (200 vrij) uit de boeken. Iedereen wees naar zijn badpak van polyurethaan. Dat gaf het doorslaggevende voordeel. De uitpuilende spieren, gelijk die van de Franse sprinter Bernard, werden in toom gehouden door het pak. De ‘glijsnelheid’ was wonderbaarlijk hoog.

Een medewerker van de New York Times durfde te wijzen op de Oost-Duitse trainers die hier en daar nog in de Duitse zwemwereld rondlopen. Zou Biedermann daaruit geen chemische voordelen hebben gehaald? De belaagde wereldkampioen wees op de dopingcontroles in zijn land, die van een hogere kwaliteit waren dan die van de wereldbond FINA. Bloedtests bleven in Rome achterwege.

Biedermann verzuchtte ook dat zijn prestaties in het niet vielen bij alle aandacht voor de pakken. Hij zei het besluit toe te juichen om in een nieuw tijdperk slechts de kniebroek toe te laten. De nauwsluitende catsuits, in de gladde uitvoering wel betiteld als palingpakken, gingen per 1 januari in de ban.

Vorige week haalde Biedermann de Duitse pers door te verklaren dat hij ervan baalde dat de hightech pakken verboden zijn. Hij zei zich ‘een naaktslak’ te voelen. Moet je zout opgooien, reageerde zijn Nederlandse concurrent Sebastiaan Verschuren droogjes.

Volgens Biedermann kan het zwemmen niet zonder een textieloorlog. Mensen verlangen wereldrecords, meent hij. Alleen zo blijft topzwemmen in de belangstelling.

Vorig jaar zei hij nog de nieuwe tijd als een uitdaging te zien. Hij dacht dat zijn tijd op de 400 meter zonder textielvoordeel misschien twee seconden langzamer zou zijn, mits hij voldeed aan zijn plan om flink wat af te vallen.

Maandagavond, in de finale van de 400 vrij, was het tijd om het verdict te vellen over die voorspelling. Biedermann, de man van het onvoorstelbare wereldrecord van 3.40,07 (220 seconden, 55 per 100 meter), tikte aan na 3.46,30. Hij zei dat het dit jaar niet zo lekker ging op die middenafstand en dat er beter van hem te verwachten is op de 200 meter vrije slag.

De man met het magere lijf stond even verderop tegen de massaal toegestroomde Franse pers te roepen dat het geweldig was gegaan. Zijn eerste grote finale wilde hij met een perfecte race bekronen. Yannick Agnel, die onlangs in Parijs de voor een ton overgevlogen Phelps de oren waste, weerstond met een perfecte laatste 50 meter de ultieme aanval van Biedermann. Die had niet meer het voordeel van het maar altijd doorglijden, zonder kapot te gaan. De ranke gestalte van winnaar Agnel staat voor een toekomst waarin de technische, lichte zwemmers, die hoog op het water kunnen liggen, de dienst uitmaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden