Column Peter Winnen

Yates is eerder een stoïcijn in een grot dan een gems op de richel

Op het moment dat ik dit stukje inlever moet Tom Dumoulin in Trento nog aan zijn tijdrit beginnen. U weet dus meer over de uitkomst dan ik. Ik kan nog gewoon zeggen: vandaag is het erop of eronder. Maar als het ‘erop zou zijn, dan is de Giro nog niet gewonnen. Als het eronder’ zou zijn is die ook niet verloren. Joop Zoetemelk riep in zijn Tourjaren niet voor niets ‘Parijs is nog ver. De woorden lagen zo op zijn lippen bestorven dat hij ze aan de start van het daags-na-de-tour-criterium te Boxmeer nog placht te prevelen.

Dumoulin trapt al een poos open deuren in: op Simon Yates staat geen maat. Maar voor beiden geldt hetzelfde: Rome ís heel ver. Yates bombardeerde zichzelf pardoes tot de slechtste tijdrijder van het peloton, Dumoulin gaat ervan uit dat de Brit in topvorm zichzelf als chronoparia ver overtreft. Ik vind dat Yates zichzelf vooral als klimmer overtreft.

Onbewogen laat hij de benen werken. Hij versnelt en valt niet stil. Het is eerder een stoïcijn in een grot dan een gems op de richel. Ik zie Yates klimmen en val in katzwijm. Maar laten we niet te ver van Zoetemelk verwijderd raken: dit is de derde week van de Giro, en in de derde week is Rome veel verder weg dan in de eerste. Wielrennen begint te lijken op het hozen van een boot met een conservenblikje. Er kan ook zomaar een derde winnen. Ik zag een voorbode van wondermooi vuil spel in de etappe van zondag.

Iets anders. Op mijn vorige column mocht ik een correctie ontvangen van Bert Wagendorp. Mijn bewering nooit op Gran Sasso geweest te zijn, de berg waar Yates ook al de scepter zwaaide, werd in een YouTube-upload pijnlijk ontkracht. Ik was daar dus toch, in de Giro van 1989. Maar zelfs bij het zien van de beelden daagde er niks. Een geval van zeer geslaagde verdringing? Van die Giro herinner ik me sowieso bar weinig.

Ik bestudeer het tijdritparkoers vanuit Trento. Een beeld popt op van de rit naar Trento, toen. Mijn ploegmaat Allan Peiper hapt in een stopverfachtige mueslireep en verliest zijn plaatje met vier kunstige voortanden. Hoe hij abrupt in de remmen knijpt, omdraait, en er alleen nog maar getuige van kan zijn hoe de fijne prothese wordt vermalen onder de wielen van de eerste volgauto.

Zo mooi en onbetekenend, maar wat verstopt drama.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.