Yasemin Smit stopt als international: 'voor mij was Tokio veel te ver'

Ze bloeide op onder druk en schoot als niemand het meer aandurfde. Yasemin Smit, goed voor 350 interlands, stopt als international. Als laatste van de gouden ploeg van Beijing 2008.

Yasemin Smit was in de nationale ploeg de betrouwbare midachter. Beeld Foto Robin van Lonkhuijsen / ANP

Vorig jaar werd ze nog gekozen tot de waardevolste waterpoloër van de Europese titelstrijd in Belgrado. Het was waarschijnlijk het beste toernooi dat Yasemin Smit in haar vijftien jaren bij de nationale ploeg speelde. Ze durft het team van 2016 zelfs een verbeterde versie te noemen van de ploeg, waarmee zij in 2008, in Beijing, olympisch kampioen werd.

'Ik denk dat we in 2016 een beter team hadden dan in 2008. We hadden in Rio, als we ons voor de Spelen hadden geplaatst, een goede kans op de medailles gehad. Toen we de kwalificatie voor Londen 2012 misten, was dat niet zo gek. We hadden de jaren tevoren niet heel veel gepresteerd. Maar in de aanloop naar 2016 waren we juist wel heel goed. Dat maakte het missen van de Spelen des te pijnlijker', zegt de 32-jarige Smit die maandag haar afscheid van de nationale ploeg wereldkundig maakte.

Olympische kampioenen

In 2009, toen al tal van olympische kampioenen waren gestopt, was de relatief jonge captain Smit dat in het geheel niet van plan. 'Ik ben nog niet klaar. Ik wil ook nog wereldkampioen worden', sprak ze aan de vooravond van een matig WK in Rome.

Dat gewenste hoogtepunt kwam er niet meer. Maar driemaal zilver, EK 2014, WK 2015 en EK 2016, vullen die plaats in. 'Het olympisch goud is een hoogtepunt, maar die reeks van drie keer zilver maakt me niet minder trots.'

Smit was in de nationale ploeg de betrouwbare midachter die de gevechten moest aangaan met loodzware midvoors als de Italiaanse Casanova. Aan de kant was ze altijd de vrouw die, overwinning of nederlaag, het woord deed. Soms met rood omrande ogen. Niet van het chloor, maar van de tranen, als het was misgegaan.

Verantwoordelijkheid

Ze had een sterk schot en ze schoot, als niemand anders het meer aandurfde. 'Ik nam dan de verantwoordelijkheid. Ik had er geen angst voor. Ik lag ook niet wakker van een misser. Ik voelde me altijd fijn bij druk. Dan speelde ik beter. Ik leefde ervan op. Met een wedstrijd als invuloefening, tegen een zwak land had ik moeite.'

We zien haar nog schieten, in de EK-finale 2016 op 1.31 van het eind, tegen de paal. Hongarije wordt kampioen. In de WK van 2017, een beslissende wedstrijd tegen Rusland, taterbal tegen de lat op 1.19 van het eindsignaal. De WK-finale van 2015 in Rusland zwom ze vrijgelaten over de volledige badlengte op de Amerikaanse doelvrouw af. Doelpunt, op 0.32, was verlenging. Haar schot kwam er niet. Ze werd gepakt, kreeg geen penalty mee. 'Iemand moet het doen in zulke omstandigheden. Het risico van schieten is dat het ook mis kan gaan.'

Ze was een trouwe speler. Toen anderen met kritiek afhaakten, sterspeler Iefke van Belkum deed dat, kwam zij juist met oplossingen. Zo verdween, op aandrang van Smit, de Italiaanse coach Maugeri in 2013 en werd de geliefde Arno Havenga hoofdcoach. Dat had de zwembond zelf ook wel mogen inzien. Smit, afgestudeerd communicatiewetenschapper, deed het voor hen. 'Mijn gestudeerde vak heb ik nog niet kunnen uitoefenen. Waterpolo deed ik als full-prof. Daar ging, tot nu, alles voor opzij.'

'Vrij radicaal'

Haar besluit te stoppen kwam naar eigen zeggen 'vrij radicaal'. Opeens, drie maanden na een mislukt WK, was het genoeg geweest. 'Ik had al eerder gezegd alles per jaar te bekijken. Maar vorige week in de gesprekken met de bondscoach ging het vooral over Tokio 2020. Ik snap dat. De olympische cyclus is ingezet.

'Voor mij was Tokio veel te ver. Dit was heus de eerste keer in mijn carrière dat ik aan stoppen dacht. Dat heb ik nooit eerder gehad. Altijd zag ik perspectief. Ik heb ook altijd veel perspectief gehad in deze sport. Maar ik weet ook dat ik het dan voor honderd procent deed. Met 95 procent red je het niet in de topsport. Dit was dan het moment om te stoppen. Best emotioneel natuurlijk. Iets waaraan je vijftien jaar van je leven gegeven hebt, 25 uur per week mee bezig was, om dat achter je te laten, dat doe je niet zo maar.'

Ze zal nog gehuldigd worden. Ze zal veel herinnerd worden. Zulke internationals zijn er niet veel. De KNZB heeft geen opgave gedaan van het aantal interlands dat zij gespeeld zal hebben sinds 2002. Over de duim tellend komt Smit zelf aan 350. Ze speelde soms op een enkele minuut na alle vier kwarten van acht minuten zuivere speeltijd. Onder de badjas zag ze dan bont en blauw en rood gekrast door de halende vingers en nagels van tegenstanders. Smit incasseerde met liefde. Het hoort bij de sport die zij lief heeft.

'Ik stop met Oranje, maar train en speel nog gewoon bij Het Ravijn. Ik woon in Hellendoorn, speel in Nijverdal. Zeist, het polobad daar, is nu verleden tijd. Ik kan op de fiets naar de training.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden