columnPETER WINNEN

Wout Poels tikt nog, net als zijn dure horloge

Wout heeft het moeilijk, hij bungelt aan het staartje. Zwaargeraakt, daar in Nice: ribfractuur en een gekneusde long. Nog 90 kilometer naar Orcières-Merlette. Dat is lang als je niet kunt ademen. Wout hunkert naar herstel. En dan een dag uitzoeken om nog iets van de Tour te maken. In elk geval is zijn optimisme ongeneeslijk. Hij is ooit zwaarder geraakt, veel zwaarder.

Ik zoek de foto nog eens op van de ravage in Nice: Wout Poels zit op het asfalt, versuft, ellebogen op de knieën, met de rug naar de rijrichting. Alsof hij besloten heeft de Tour de Tour te laten. Om zijn linkerpols een horloge met een oranje bandje. Een duur horloge, nog net niet zo duur als een horloge van de gemiddelde oliesjeik, maar het is wel mooi een Richard Mille, het merk dat ‘partner’ is van Wouts ploeg Bahrein-McLaren. Ik neem aan dat het nog tikt, want de Pontiac van Wim van Est tikte zelfs nog aan diens pols na een tuimeling in een ravijn van 80 meter diep.

Wat zal een Pontiac gekost hebben in de jaren vijftig? 40 gulden? Het eerste horloge dat ik kocht was een Pontiac, omdat het door Wimmie was getest. Ik meen voor 80 gulden, begin jaren zeventig.

Julian Alaphilippe draagt ook een Richard Mille, de RM 67-02. Het is iets duurder dan de horloges van Bahrein: 120.500 US dollar. Ik lees erover op de website Cyclingtips.com en die hadden weer op de website van de fabrikant gelezen dat het hier gaat om ‘the watch for any situation’. De precieze relatie van Alaphilippe met de horlogefabrikant is onbekend, ik vermoed dat hij het klokje pas afdoet als de arm wordt geamputeerd.

Het is aannemelijk dat sprinter Marc Cavendish (niet in deze Tour) voor Bahrein gekozen heeft vanwege de horloges. Toen hij Richard Mille ontmoette in de Tour van 2016 stamelde Cav onophoudelijk in tranen: ‘I can’t believe it.’ Wielrenners hebben iets met dure horloges, maar ik zou pas huilen vanaf de drie ton.

Goed, de RM 67-02, wat kun je ermee? Je kunt erop zien hoe laat het is. Op een fietscomputer is behalve de tijd oneindig veel meer te zien.

Stel, een van de komende dagen tuimelt Alaphilippe in een ravijn. Hij wordt er uitgetakeld en zegt: ‘Mijn hart stond stil, maar mijn Richard Mille liep nog.’ Ik zie het nog niet voor me dat wielrennertjes in spe een RM 67-02 op het verlanglijstje zetten voor Sinterklaas of Kerst.

Ik droeg in de koers altijd een onverwoestbare, waterdichte, niet gesponsorde plastic Casio (25 gulden). Met het reliëfkaartje erbij kon je ongeveer bepalen waar je zat (geschatte gemiddelde snelheid maal verstreken tijd). De Casio was een onontbeerlijke sextant.

Intussen loopt Wout binnen op ruim 20 minuten. Hij tikt nog.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden