Wout Poels kan heus wel een klootzakje zijn

Hij zou te aardig zijn, wordt er gezegd. Maar de winnaar van Luik-Bastenaken-Luik deelt echt weleens een 'kwakje' uit, zegt hij zelf. En bovenal is hij dankbaar dat hij wielrenner kan zijn.

Dorpsbewoners feliciteren Wout Poels maandag voor zijn huis in het Limburgse Meerlo met zijn overwinning in Luik-Bastenaken-Luik.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

In de voortuin van Wout Poels staat een grote palmboom. Beetje gek natuurlijk, zo'n tropische boom in een nieuwbouwwijk in Meerlo. Maar goed, toen hij het huis kocht, stond die boom er al en om hem weg te halen is ook weer zo'n gedoe. Dus benadrukt Poels maar de pluspunten van zo'n boom: 'Ik herken altijd mijn huis, ook al ben ik stomdronken. Handig toch?'

Niet dat hij zondagnacht, na een feestelijke avond met zijn fanclub in café De Zwart in Blitterswijck, lang hoefde te zoeken. Familie, vrienden en buren hadden de twee-onder-een-kapwoning behangen met slingers, ballonnen en spandoeken. Voor de zekerheid stond er nog bij: Wout Poels, winnaar Luik-Bastenaken-Luik.

Écht waar

Zelf lukt het Poels op maandagmorgen amper nog om te beseffen wat hij heeft gepresteerd. Het eerste wat hij na het ontwaken deed, was op zijn telefoon nu.nl checken. Toen hij naar het sportnieuws scrolde, zag hij het opnieuw staan: 'Wout Poels winnaar van Luik-Bastenaken-Luik'. Het was dus écht waar.

Wat doet iemand die een klassieker - in wielerjargon: monument - heeft gewonnen, een dag na zijn zege? Allereerst: boodschappen doen. 'Normaal zet mijn moeder altijd de ijskast vol. Maar zij was nu een weekendje weg met vriendinnen.' Vandaar dat Poels al vroeg in de morgen naar de plaatselijke supermarkt toog voor eieren en havermout. Kon hij mooi een eitje bakken voor zijn broer.

Poels zondag bij de finish van Luik-Bastenaken-Luik.Beeld belga

Dolle boel

Verder: koffiezetten voor al het bezoek. Kijk, daar zit zijn tante en hé, daar komt zijn nichtje (tevens voorzitter van de fanclub) binnenwandelen met een doos vlaai. Poels, plagend: 'Nou, als je wint, heb je vrienden, zeg. Ik heb je een maand niet gezien hier.' Dolle boel dus, daar in Meerlo. 'Iemand nog koffie?'

Zijn oud-ploegleider, Michel Cornelisse, zei het zondag direct na de finish al: 'Er is niemand die Wout deze zege niet gunt.' Vier jaar geleden lag Poels nog volledig in puin, na een zware valpartij in de Tour. Doktoren adviseerden hem te stoppen. In hetzelfde jaar, 2012, overleed zijn vader.

Natuurlijk, hij mist hem. Zeker op dit soort belangrijke momenten. Soms, na een training, gaat Poels langs zijn graf. Maandag schoot het door zijn hoofd om ook te gaan. 'Maar het is zo hectisch nu', zegt hij. 'Dat komt later wel.' En met zijn kenmerkende droge humor: 'Hij loopt niet weg hè.'

Lees ook:

28 jaar heeft het geduurd, maar Luik-Bastenaken-Luik heeft met Wout Poels weer een Nederlandse winnaar. De Limburger schreef zondag de monumentale wedstrijd op zijn naam door op tijd weg te rijden bij drie medekoplopers. In de Nieuwsbreak vertelt Poels over zijn prestatie en de dag erna.

Het laatste duwtje

Kom bij hem niet aan met vragen als 'denk je dat je vader er op een of andere manier bij was?', want daar is hij te nuchter voor. 'Zou wel mooi zijn hè, als ik nu zou zeggen: hij heeft me het laatste duwtje gegeven.' Weer die lach: 'Had hij trouwens best mogen doen hoor. '

Serieus: 'Maar weet je, toen ik zo hard was gevallen in de Tour heb ik ook niet gedacht: had hij me niet een beetje kunnen beschermen, snap je? Uiteindelijk heb ik het zelf gedaan. Ik heb zelf al die uren op Tenerife gezeten, op hoogtestage, om die paar procenten beter te worden. En ik heb zelf keihard getraind om dit te bereiken.'

'Ik kom terug'

De bel gaat. De fotograaf. Hij bezocht vier jaar geleden Poels ook, maar toen omdat hij aan het revalideren was na die val in de Tour. 'Weet je nog dat ik toen heb gezegd: ik kom terug, maar dan als je gewonnen hebt?' Poels: 'Verdomd ja. Nou, welkom.'

Later zegt hij: 'Dat ongeluk zal ik nooit vergeten. Het is onderdeel van mijn carrière geworden. Het is nergens goed voor geweest. Hoogstens kun je zeggen dat ik nadien nog serieuzer voor mijn sport ben gaan leven.'

Het lijkt wel of bij Sky, de Engelse formatie waar hij sinds vorig seizoen onder contract staat, een andere Wout Poels is opgestaan. Scherper, zelfverzekerder. Brutaler ook. Poels kent de eeuwige twijfels die over hem bestaan. Hij zou te aardig zijn. Nooit met zijn vuist op tafel durven slaan.

Heus wel een klootzakje

Hij kaatst de bal terug. 'Zeg mij nou eens: wat is de wereld beter geworden van al die mensen die zo boos met hun vuisten op tafel slaan? Daar komt toch alleen maar oorlog en ellende van?'

Hij is bovendien heus wel een klootzakje als het moet, zegt hij. 'In de finale van de Waalse Pijl zat ik bij de eerste vijf renners. Daar hoort een kwakje bij.' Maar verder? 'Chris Froome betrap je ook nooit op een smerige streek. In het wielrennen is het belangrijk om niet te veel vijanden te hebben. Je hebt elkaar altijd weer nodig.'

Na dit seizoen loopt zijn contract bij Sky af. Zijn intentie is om te blijven. Qua begeleiding kan hij zich geen betere ploeg wensen. En met Luik-Bastenaken-Luik op zak is het vast ook wat makkelijker onderhandelen over het kopmanschap in de Giro van volgend jaar.

Maar bovenal is Poels vooral dankbaar dat hij wielrenner kan zijn. Zijn broer werkt met moeilijk opvoedbare jongeren. 'Ik denk niet dat zijn huis wordt versierd als hij iets moois heeft gepresteerd', zegt hij. 'Dan heb ik toch maar een mooi leventje.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden