Wotherspoon ook in test uit balans

Favoriet voor goud op de 500 meter blijft laconiek na zoveelste val in zijn carrière, kort voor de Winterspelen beginnen....

Van onze verslaggeverJohn Volkers John Volkers

Vancouver Een klap, een kreet en dan met een doffe plof in de opblaaskussens van de boarding in het schaatsstadion van Richmond. In de testwedstrijd op de 500 meter leek het weer eens alsof alle duivels samenspannen tegen Jeremy Wotherspoon.

De 33-jarige Canadees keek na zijn val vertwijfeld om zich heen. Zijn pak was kapot, het lijf was heel, maar de vraag was of de geest ongebroken was. Valt het vertrouwen nog terug te krijgen, precies een week voor de olympische sprint die de carrière van Wotherspoon een ander aanzien zou moeten geven?

Hij doet er laconiek over. In de stijl van: vallen hoort erbij. Maar het blijft merkwaardig dat de snelste man ter wereld op twee ijzers soms en onverwacht de balans kwijt is.

Wotherspoon geldt, technisch en qua inhoud, als de beste sprinter uit de geschiedenis. Hij is met 34,03 de wereldrecordhouder op de 500 meter, maar lijkt zijn vertrouwen kwijt, nadat hij in november 2008 bij een crash tijdens de wereldbeker van Berlijn de arm op vier plaatsen had gebroken. Hij was daarna met revalideren een jaar uit de running.

Dit seizoen, de olympische winter, begon hij met de eerste drie World Cups, in Europa, te mijden. Hij had zich in dat voortraject slechts als reserve voor de 1000 meter geplaatst, maar hij zei voorzichtigheid in acht te nemen. Met name de matige baanbeveiliging in Berlijn maakte dat Wotherspoon wegbleef uit Duitsland.

Toen hij een maand later in Calgary eindelijk zijn gezicht liet zien bij de Noord-Amerikaanse tournee van de wereldbeker, ging het over zijn lichaam dat het bijna niet meer deed. Hij maakte op zijn thuisbaan bekend na de Winterspelen van Vancouver te zullen stoppen en klaagde hardop.

‘Mijn lijf doet tegenwoordig overal pijn’, zei hij. ‘Mijn rug doet regelmatig zeer, mijn schouders hinderen me en mijn heupen spelen elke dag op. Als ik stop, is de pijn misschien voorbij, zeggen ze. Maar eerlijk gezegd denk ik zelf van niet. Nu kan ik nog even niet aan die pijn denken. Ik moet trainen, dat is mijn dagelijkse opdracht.’

Toen hij in Salt Lake City dan eindelijk kon optreden in de A-groep, eindigde Wotherspoon als 22ste. Zijn schaats raakte in de eerste bocht defect, hij ving het malheur perfect op en kwam na 300 meters op één schaats tot een tijd van 45,95.

Daarna volgden in de stille maand van competitie vier 34’ers. De beste was 34,46, bij de Canada Cup, op 10 januari. Hij kwalificeerde zich een dag na Kerst ook als eerste Canadees voor de olympische 500 meter, met een tijd van 34,70.

Wotherspoon, een stilist van 1.90 meter, werd langzaamaan weer als een kandidaat voor het olympisch goud beschouwd, Tot maandag, tot de val.

Toen kwamen de verhalen weer over dat ene olympische zilver (500 meter van Nagano 1998) die hij in zijn rijke loopbaan slechts heeft veroverd. Toen ging het ook weer over de val in Salt Lake City, waar hij op de 500 meter na enkele slagen de punt in het ijs liet haken en plat op zijn buik ging. En werd nog even Turijn 2006 aangehaald, met de totaal mislukte pogingen een olympische plak te halen. Hij werd daar negende en elfde, ver onder zijn standaard.

De gestresste Wotherspoon van toen bestaat niet meer, zegt Wotherspoon. Hij leest niet meer wat over hem geschreven wordt. Hij staat, tot nu toe, altijd in de boeken als de beste sprinter uit de geschiedenis die het zonder olympisch goud moest stellen. Een schandvlek op zijn loopbaan, werd het vaak genoemd.

‘Vroeger maakte ik me er druk over’, verklaarde hij op trainingskamp in Calgary. ‘Nu niet meer. Het gaat er niet om wat anderen ervan denken, maar om wat ik zelf ervan denk. Zij hebben hun mening, ik heb de mijne.’

Hij nam de retorische vraag over. ‘Heb ik een olympische gouden medaille nodig? Nee. Ik zou er graag één hebben natuurlijk. Het is een van mijn doelen geweest de voorbije twintig jaar. Een doel dat ik nog niet bereikt heb. Ik heb nog een kans, voor eigen publiek, een eens-in-je-leven kans. Het was de reden om dit jaar toch terug te keren.’

En als het schaatsen voorbij is, wacht een nieuw bestaan. De Canadees die zijn sabbatical van drie jaar geleden invulde als visser op een Noorse trawler, denkt erover wijnboer te worden. Met als tweede optie: schaatstrainer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden