WedstrijdverslagEK veldrijden

Worst heeft op EK veldrijden vrede met zilver achter Alvarado

Vrij snel na de finish op de Europese kampioenschappen in Rosmalen leek veldrijder Annemarie Worst er vrede mee te hebben dat ze niet op de hoogste trede zou staan. Na een zware schouderblessure in juli voelde haar tweede plek als een overwinning. ‘Ik ben hier blij mee.’

Ceylin del Carmen Alvarado laat Annemarie Worst achter zich op weg naar het Europees kampioenschap.Beeld Klaas Jan van der Weij/de Volkskrant

Zo ondraaglijk als in de winter op de wereldkampioenschappen veldrijden in het Zwitserse Dübendorf voelt het zilver niet, deze zaterdagmiddag in Rosmalen. Annemarie Worst (24) wordt weer tweede achter Ceylin del Carmen Alvarado (22), dit keer op de Europese kampioenschappen. Opnieuw wordt het beslist in een onderlinge sprint.

Waar Worst die eerste dag van februari lang ontroostbaar op het asfalt lag te snikken en ook op het podium haar chagrijn over het verlies niet kon verbergen, hing ze nu enkele minuten hijgend over haar stuur, om vervolgens naar de nieuwe Europees kampioen, nog in haar regenboogtrui, toe te fietsen voor een felicitatie en een omarming. 

De Rotterdamse van Dominicaanse komaf moet er wel voor overeind krabbelen, ze zit enige tijd uitgepierd op het grasveld bij het Autotron. ‘Dit was de zwaarste wedstrijd van dit seizoen’, bekent ze – ze heeft er tot dusver vijf gereden, waarvan ze er nu drie heeft gewonnen.

Dat de Gelderse haar tweede plek vandaag net wat luchtiger verteert, heeft een duidelijke oorzaak. Ze had bij haar terugkeer in het veld haar twijfels over de vorm gehad. Afgelopen juli was ze ten val gekomen bij een mountainbikewedstrijd in Leukerbad, Zwitserland, waarbij enkele pezen in haar schouder afscheurden. Een operatie was noodzakelijk. 

‘Ik ben daardoor nogal onzeker geweest. Maar ging eigenlijk gelijk al goed. Ik ben hier blij mee.’  De prestaties vooraf waren al geruststellend geweest, met onder meer winst eind vorige maand op de loodzware Koppenbergcross in Vlaanderen.

De verwachte overmacht van de renners in het oranje shirt is snel duidelijk in Rosmalen. Yara Kastelijn, uittredend Europees kampioen, en Denise Betsema rijden op het tweede plan, maar dat is nog ruim voor de buitenlanders in het deelnemersveld; Kastelijn zou later wat verder terugvallen. Lucinda Brand, Alvarado en Worst nemen al in de eerste ronde afstand.

Hopen op een foutje

Als Brand foutjes maakt – wegglijden bij het uitkomen van de zandstrook, een val door een knik in het diepe spoor op een heuveltje – mondt de race net als in Zwitserland uit in een duel. Alvarado en Worst geven elkaar geen centimeter ruimte. Als er een gaatje ontstaat, wordt dat meteen dichtgereden, gevolgd door een brutale versnelling om gelijk de kop weer over te nemen. Ruimte geven voor herstel is taboe.

Het is een parcours waar ze beiden uit de voeten kunnen. De snelheid ligt hoog. Van de techniek wordt veel gevraagd bij passages over de trappen, de heuveltjes in het bos en door het zand, en door de vele bochten. Opmerkelijk: door de stilte langs hek en lint wordt een dimensie aan het gevecht toegevoegd. 

Alvarado: ‘Zonder publiek hoor je het meteen als er achter je een foutje wordt gemaakt. Iemand moet uit het klikpedaal, een ketting kraakt, het gezucht achter je. Dan kun je misschien weer wat proberen.’ 

Ook zij maken foutjes. Alvarado stuitert na een afdalinkje bijna tegen een hek als ze een niet gewenste lijn moet rijden. Het achterwiel van Worst slipt even weg. Ze rijdt op een helling zo dicht op haar tegenstander dat ze van de fiets moet als haar voorligger bijna stilvalt. Ze weten intussen dat ze zo aan elkaar gewaagd zijn dat alleen al een hapering, een struikeling of een stroperige doortocht door het zand beslissend kan zijn. 

Worst: ‘Het is hier zo moeilijk om van elkaar weg te rijden. Je hoopt gewoon op een foutje van de ander. Het moet net de goede kant op vallen.’ Alvarado: ‘Er is hier zo weinig verschil tussen ons. Ik vind het hier heel leuk om te rijden. Maar Annemarie houdt hier ook van.’ 

Annemarie Worst, Ceylin del Carmen Alvarado en Lucinda Brand kunnen moeilijk overeind blijven op de beklimming van een heuvel.Beeld Klaas Jan van der Weij/de Volkskrant

Megalange sprint

Dat de onverzettelijke Brand dankzij haar grote vermogen in de laatste ronde weer aansluit, doet de kemphanen weinig. Ze gaan ervan uit dat ze weinig van haar hebben te duchten. Alvarado: ‘Lucinda reed de hele wedstrijd in de achtervolging. Ze kon alleen maar aansluiten omdat Annemarie even het tempo liet zakken.’ Brand zou als derde eindigen, op 22 seconden.

Als Worst in de laatste ronde in een zandstrook een gaatje moet laten en ook nog eens stil valt op een lastige bult in het bos, lijkt het pleit beslecht. Ze vecht zich nog wel voluit sprintend terug naar het wiel van Alvarado, maar haar voorbijsteken lukt niet meer. ‘Dat kostte me te veel kracht.’ De wereldkampioen wil haar ook per se achter zich houden, de finish ligt al kort na een rechterbocht. ‘Het was een megalange sprint, vanuit het bos een kilometer volle bak rijden. Ik had misschien toch het meest over.’ 

Als wereldkampioen is de honger nog lang niet gestild. ‘Ik was al eens Europees kampioen bij de beloften geweest. Maar nu bij de elite, dat is echt veel leuker.’ Het vizier is ook gericht op een andere discipline. Ze wil graag mountainbiken op de Olympische Spelen in Parijs, 2024. 

Vlak voor de huldiging volgt nog maar eens het bewijs dat het zilver niet schrijnt. Achter het podium helpt Worst Alvarado bij het aantrekken van het shirt van de Europees kampioen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden