NieuwsWK handbal

WK handbal Japan: Nederlandse vrouwen donderen van roze wolk

Na de verrassende zege op Noorwegen volgde de nederlaag tegen Duitsland. De Nederlandse handbalvrouwen beleefden in korte tijd bij het WK in Japan de meest uiteenlopende emoties.

Larissa Nusse (c) in actie tijdens het WK handbal in Japan. Beeld EPA
Larissa Nusse (c) in actie tijdens het WK handbal in Japan.Beeld EPA

Een topdag wordt vaak gevolgd door een mindere dag. Die oude sportwet, van de piek en het dal, bleek nog altijd van kracht. De Nederlandse handbalsters zaten vrijdag, na hun sensationele WK-zege op grootmacht Noorwegen, boven op een berg met een klein uitstapje naar de roze wolk erboven. Zondag rolden de speelsters, plots WK-favorieten, alweer naar beneden.

Het spelniveau tegen de stugge uitdager Duitsland, met oud-bondscoach Henk Groener aan het roer, lag veel lager dan bij de gala-uitvoering van vrijdag tegen de frivole Noren. Alleen de keepster, Tess Wester, was in wereldvorm. Haar team marcheerde niet, met de flarden wolk blijkbaar nog rond het hoofd. Duitsland, slimmer, fysiek sterker en beschikkend over een nog betere keeper dan Nederland, won verdiend: 25-23.

Sportpsychologen en mentale trainers mogen er graag op wijzen: wees niet te blij met een grote overwinning ergens midden in het toernooi. Er waren coaches die hun spelers na zo’n stunt snel lieten afmarcheren naar de kleedkamer. Deur dicht, gemoed omlaag, over twee dagen wacht er weer een belangrijke opdracht.

Na de historische overwinning op Noorwegen, twintig jaar lang een onneembaar fort voor de Nederlandse handbalsters, was dat dempen van de vreugde een illusie. Er was te veel, diep weggestoken frustratie over eerder mislukte pogingen. De zege van Nederland in Kumamoto kwam ook te plotseling tot stand. Pas in de laatste tien minuten drukte de nationale ploeg door naar de zege (30-28) en kreeg zo een onverwacht fraai uitzicht op de hoofdronde. Meteen koploper, met vier punten, en Noorwegen al op de rug gelegd.

Euforie

Zondag had de euforie nog te weinig plaats gemaakt voor realisme. Alle blijdschap had het zicht op de eigen capaciteiten blijkbaar nog wat vertroebeld. In de wereldtop zijn er weinig teams die zich gemakkelijk opzij laten zetten. Duitsland was een tijdje zo’n ploeg. Bij het WK van 2017 won Nederland in Leipzig met 31-23. Een jaar later, bij de Europese titelstrijd in Nancy, werd het 27-21. Duitsland, net aan de hand van Henk Groener, viel toen op door uiterst onzuiver schieten.

De energie en kracht van het team, ruim bemand met vrouwen van boven de 1 meter 80, waren destijds al zichtbaar. Groener heeft, na de deceptie van dat WK in eigen land onder de hoede van zijn vaak schreeuwende voorganger Biegler, een nieuwe ploeg gebouwd. Zijn eis: speel met lef en wees snel.

Stukjes daarvan waren in maart te zien in Oldenburg, in Noord-Duitsland, toen Nederland daar met de juist aangetreden coach Manu Mayonnade aantrad voor een oefenwedstrijd. De nationale ploeg kwam er nauwelijks aan te pas, tot Mayonnade besloot schutter Estavana Polman toch maar géén rust te gunnen. Zij sloopte eigenhandig de acht doelpunten achterstand, waarna Nederland in de slotseconden toch nog verloor (29-28).

Groener en zijn team namen die les ter harte. ‘Esta ist schlau, Estavana is sluw’, zo sprak de Duitse bondscoach die in 2010 Polman zelf oppikte om haar 18 jaren oud te laten debuteren in het grote Oranje.

Zondag was een groot deel van de Duitse tactiek het neutraliseren van Polman. Zij kon zich door de Duitse drukte in het centrum van de verdediging nauwelijks in schietpositie manoeuvreren. Als dat wel lukte, dan stond daar meestal Dinah Eckerle, de Duitse keeper die de uitblinker van de dag werd. Van de acht schoten van Polman gingen er zes niet in doel. Er was even niks sluws aan haar spel. Polmans eerste goal kwam pas na 21 minuten; een half gepareerd schot trouwens.

Toen was dat, in die met 12-11 voorsprong afgesloten eerste helft, nog niet zo’n probleem. Omdat Duitsland in dat eerste bedrijf beroerd ‘afsloot’ en doelvrouw Tess Wester in dat deel van de wedstrijd Eckerle, vorig jaar haar opvolger bij de Duitse landskampioen Bietigheim, nog overtroefde.

Gemiste kansen

Na de rust werd het Nederlandse schieten telkens beroerder. Na afloop heette het dat het ‘missen van kansen’ de wedstrijd aan Duitsland had doen toevallen. De vrouwen van Mayonnade hadden daar, zo sprak Polman tegen de NOS, zelf schuld aan door het ‘inschieten’ van Eckerle, die op het laatst bijna overal een voet of een hand tegenaan kreeg.

Wat bij Nederland zeker opviel, dan wel tegenviel, waren de merkwaardige aanvalsopstellingen. Van der Heijden en Abbingh werden vaak aan de kant gelaten. Rechtshandige speelsters als Kramer en Nüsser gingen de rechteropbouw bevolken; daar staan normaliter linkshandige speelsters. De hoeken hadden een behoorlijke offday. Aan de linkerkant plaatste routinier Smeets nul schoten en nieuweling Van de Wetering één schot. Dat uiteraard een prooi was voor doelvrouw Eckerle.

In de slotfase fluisterde Groener zijn op vijf treffers voorsprong (17-22) gekomen team in rustig te blijven. Hij voorzag dat onrust op de loer lag. De coach pakte nog twee time-outs en legde het zijn vrouwen nog eenmaal uit. Zij droegen de zege (23-25) over de streep, waarna de Duitsers feestvierden alsof ze al decennia waren vernederd door die vermaledijde Nederlandse vlieggewichten.

De Duitse coach zal danig op de rem moeten trappen, om de leidende positie in de hoofdronde (één punt meer dan Nederland en Noorwegen) niet in gevaar te brengen. Het lijkt de goeroe-achtige Groener toevertrouwd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden