Interview Sylvia Barlag, bestuurslid atletiekfederatie

‘WK atletiek in Qatar was sportief een succes maar voor het imago niet goed’

Lege tribunes, een snikhete marathon en de kritiek dat met geld alles te koop is. De WK atletiek in Qatar zijn niet goed geweest voor het imago van de atletiekfederatie IAAF, zegt bestuurslid Sylvia Barlag.

Op de tribune bij de WK Atletiek, in het Khalifa International Stadion in Doha, Quatar. Beeld BSR Agency

Waar bleef het beloofde publiek in Doha?

‘Het was de bedoeling om een nieuwe regio te enthousiasmeren. Dat lijkt niet echt goed gelukt. Lege tribunes zijn nooit leuk om te zien, al werd het in de laatste dagen steeds voller. Ik hoor steeds verschillende getallen over de kaarten. Er zijn altijd mensen die niet op komen dagen. Het leek nu erger. Ik hoorde dat er op een van de eerste avonden 19.000 kaarten waren verkocht, terwijl ik een schamele 5.000 mensen in het stadion zag. Er wonen maar iets van 280.000 echte Qatari’s. De rest is gastarbeider. De toeschouwers moeten ook uit het buitenland komen, maar dat is niet makkelijke vanwege de blokkade. Door de diplomatieke problemen komen de Saoedi’s bijvoorbeeld niet. Dan moet je het van het Europese publiek hebben. Je zag aardig wat Zweden, een paar Noren en de Britten komen overal. Zij hebben sterke fanclubs die dat regelen. Nederlanders heb ik weinig gezien. Als er tien waren, is het veel. De organisatie zou promotie maken voor speciale ticketdeals met luchtvaartmaatschappijen, maar ik heb die nooit gezien. Tijdens IAAF-vergaderingen wordt er regelmatig gerapporteerd over de vooruitgang. Als je dan de vraag stelt hoe het met die deals zit, en de promotie daarvan, krijg je geen, of een half antwoord. Er wordt van alles beloofd, maar ze maken het niet waar.’

Dit toernooi creëerde een imago dat met geld alles te koop is.

‘Ik ben er persoonlijk ook niet zo’n fan van dat we hier terecht zijn gekomen. Maar ik vind de kritiek wel heel makkelijk. Het is een gezamenlijk besluit uit 2013, dat kun je niet zomaar terugdraaien. Wat denk je dat er gebeurt als we zo’n toernooi teruggeven? Er zijn contracten getekend. Dit kost de lokale organisatie honderd miljoen en een beetje. Die prijs overstijgt dik het jaarbudget van de IAAF. Dat zou een faillissement betekenen. Is het erg dat geld zo’n grote rol speelt? Ja, natuurlijk. Voor het imago van de IAAF is het niet goed. Het sluit ook andere landen uit. Er moet een bovengrens komen in wat het mag kosten. Nu gaan landen tegen elkaar opbieden. Maar gebeurt dat niet overal zo in de economie? Laten wij nou niet roomser zijn dan de paus. Wij willen wel in al die auto’s rijden waar zij rijk van worden. Wij hebben de olie en het gas nodig. We zijn medeschuldig, maar dat vergeten mensen snel. Ik word daar af en toe een beetje boos van. Het is zo kortzichtig om met de vinger te wijzen: ‘zij doen alles fout en wij doen alles goed’. Dat is zo Nederlands. Het is heel makkelijk om kritiek te leveren op de plek waar het gehouden wordt. In Nederland passen we op de centjes, we smijten er niet mee, we kunnen zoiets niet organiseren op deze manier. Dat vind ik ook goed, maar dan moet je niet zeuren als een ander het wel neemt en het optuigt met een hoop geld.’

Hoe duurzaam was dit WK?

‘Natuurlijk is het niet duurzaam om zoveel stadions te hebben in een land waar niet gesport wordt. Ik zag niemand op straat hardlopen. Ga maar eens naar buiten. Daar wil je niet rennen, het is te warm. Maar ik ga niet over die acht, negen stadions in deze stad. Ik ga alleen over het atletiekstadion. Dit is het oudste stadion van Qatar. Het is vernieuwd met het aircosysteem, waardoor de atleten in goede omstandigheden konden sporten. Sportief gezien zijn de resultaten super, er zijn wereldrecords gelopen. Maar ze zijn hier niet sportminded. Waarom wil zo’n land dan een WK? Het begint met het lokale organisatiecomité. Zij noemen het organiseren van zo’n evenement als een reden om mensen in beweging te krijgen. Dit WK levert Qatar verder weinig op. Er zijn geen ticketinkomsten. Londen heeft twee jaar geleden veel verdiend. Dat zit dik in de positieve miljoenen voor de stad.’

Was het verantwoord om een marathon te lopen in deze hitte?

‘Niemand dwingt je om te lopen. De verantwoordelijkheid ligt bij de sporter zelf. Die heeft een coach, een medische staf, een manager die naar de centjes kijkt en een bond. Goed getrainde atleten weten wanneer ze moeten stoppen. Als je van jezelf weet dat je niet goed tegen warmte kunt, loop je hier niet. De organisatie heeft alleen de verantwoordelijkheid voor de zorg. Zij moeten zorgen dat ze alles hebben voorbereid om snel in te kunnen grijpen. Hier was de medische zorg geweldig, ik heb het nog nooit zo goed gezien. Het was een overkill, daar kan niet één organisatie in Europa aan tippen. Bij de marathon van de vrouwen was er veertig procent uitval. Bij het snelwandelen iets meer. Eén atlete heeft iets langer in het ziekenhuis gelegen om te controleren of het wel goed met haar ging. Mensen kunnen zomaar dood gaan. Dat gebeurt overal, ook in de sport. Toen de beslissing kwam dat het hier gehouden zou worden, dachten we nog dat de temperatuur in de nacht zou zakken tot 26 graden. Het bleek nog steeds 32 graden te zijn in combinatie met een hoge luchtvochtigheid. Het is de laatste jaren overal ter wereld warmer geworden. Dat is heel vervelend, maar realiseer je wel dat het in Tokio op de Spelen volgend jaar nog veel warmer wordt, hè? Je zou kunnen overwegen om de marathon ergens anders te houden op hetzelfde moment. Maar dan stuit je op allerlei problemen met tv- en sponsorrechten. Er ontbraken ook veel atleten omdat de marathon van Berlijn in de weg zat. Daar kunnen ze meer verdienen, want op de WK was geen startgeld.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden