InterviewKiran Badloe & Dorian Rijsselberghe

Windsurfkampioenen leven ontspannen toe naar slag om ticket voor Tokio

Het is dagen aftellen in Sorrento, een badplaats aan de Port Phillip Bay van Melbourne. De twee beste windsurfers ter wereld, Dorian van Rijsselberghe en Kiran Badloe, betwisten elkaar volgende week bij het WK RS:X het olympisch startbewijs namens Nederland.

Dorian van RijsselbergheBeeld Brian Snyder / Reuters

DORIAN VAN RIJSSELBERGHE:

‘We kwamen naar Melbourne met mondkapjes in de bagage. Er hing door de massale bosbranden veel smog. Er zijn in januari dagen geweest dat ze niet konden varen. Monden en ogen deden pijn, heftig. Als die branden niet op tijd zouden zijn uitgegaan, waren wij teruggekeerd naar ons trainingskamp in Nieuw-Zeeland. Plan-B stond klaar. Maar de WK-regatta is in Sorrento. Niet aan te morrelen.

‘We zijn hier zestien dagen. Eerdere trainingskampen waren in Takapuna, Nieuw-Zeeland. In Nederland stormt het, hoor ik van de familie op Texel, hier heb je de thunderstorms. Donder en bliksem. Dan gaan we niet het water op. Mag niet. Verder is het hier prachtig. Kristalhelder water en tot onze grote vreugde geen rotzooi, geen plastic in de zee. We gingen dinsdag tussen de buien door een uurtje het water op, kwamen er drie dolfijnen met ons spelen.

‘Ik sta op scherp. Voor de derde keer in mijn carrière is mijn haar eraf. Kiran (Badloe) en Sil (Hoekstra) hebben het eraf geschoren met de tondeuse. Volgende week hanteren ze scheermesjes. Dan ga ik als biljartbal. Voor grote belangwekkende regatta’s heb ik dat eerder gedaan. Dit is het moment dat het moet gebeuren, wil ik me kwalificeren voor de Olympische Spelen. Dus dat haar moest eraf.

‘Ik ben extra gedreven, omdat ik mijn dagen weg van huis, weg van Sasha en de kinderen, zo goed mogelijk wil besteden. Die mogen niet verloren gaan. Als je dan maar een beetje rondvaart, van het is allemaal best, dat is niet respectvol. Ik voelde bij mezelf rond de jaarwisseling wat verslapping. Dat je die prachtige dagen maar even thuis bent en dan weer weg moet. Zo was het in november, in december en januari. Thuis komen in Californië en weer weg. Die kleintjes beginnen wat meer aan me te hangen.

‘Ja, wij doen in het windsurfen ook aan periodiseren. We zijn net vijf dagen vrij geweest. Nu varen we vier dagen, dan weer twee dagen vrij, een dag varen en dan, volgende week dinsdag, knallen op wedstrijddag één. Kiran en ik strijden om dat ene ticket, wie vooraan eindigt gaat naar Tokio. Met hem als titelverdediger moet je wel voor de wereldtitel varen.

‘Wat er ook gebeurt, ik heb er zin in. Dan heb ik ook vrede met het resultaat. En wij twee, we doen nog alles zoals altijd. Met zijn drietjes, inclusief coach Aaron (McIntosh) alles doornemen. Er is geen afstand tussen ons. We groeien niet uit elkaar. Het is bijna het tegenovergestelde.’

Kiran BadloeBeeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

KIRAN BADLOE:

‘Naarmate de beslissing over het olympisch ticket naderbij komt, zal er wel iets van spanning komen. Maar niet meer dan bij een normale wedstrijd als wij om de medailles gaan varen. Het is verbazingwekkend genoeg niet anders dan normaal in onze omgang. Dorian en ik werken met dezelfde intensiteit samen. We staan niet afgezonderd van elkaar. Het is alsof er niets op het spel staat. Alsof we de regatta van Medemblik gaan varen, zo voelt het.

‘Het heeft met onze persoonlijkheden te maken. Je kunt spanning toelaten of zelfs creëren. Dat je je daarnaar gaat gedragen. Wij zijn nuchter genoeg om dat niet te doen. We weten wat er aan de hand is. We hebben alle twee met deze selectieprocedure voor Tokio ingestemd. Zo simpel is het. Het wordt hier in Sorrento beslist.

‘We waren in de zomer van 2017 bij het WK van Enoshima, dit jaar de olympische zeilhaven van Tokio. We hadden Japans gegeten. Sushi. We hadden de rauwe vis amper achter de kiezen en toen zeiden we, met Aaron (coach McIntosh) erbij, we moeten nog wel effe een selectieproces bedenken. Ik had mijn voorkeur. Dorian had zijn ideeën. Aaron heeft ieders wens verwerkt en een mooi concept neergezet. Wie de beste was na drie WK’s, die van ’18, ’19 en ’20, gaat naar de Spelen.

‘Het wordt geen mes op dek varen. Dan ga je op elkaar letten, elkaar in de weg zitten en proberen van één iemand te winnen. Het is vuile wind creëren, de ander naar de buitenkant dwingen, tot het extreme aan toe, dat je de race aan je voorbij laat gaan. Een race in een race. Dat doe je in een gewone regatta, tegen een windsurfer uit een ander land. Maar tegen Dorian toch ook wel, tot op bepaalde hoogte. 

‘Niet dat we gemene streken uithalen. We willen met zijn tweeën vooraan varen, maar niet rustig, braaf achter elkaar de wedstrijd uitvaren. We willen allebei winnen, elkaar wat in de weg zitten en voorbij varen. We hoeven elkaar niet toe te knikken, we weten wanneer dat moment er is. Dat gaat op een sociale en vriendelijke manier.

‘Ja, wij zijn vrienden. Lopen bijna handje in handje, haha. Wij doen hier, sporttechnisch, precies dezelfde dingen. Maar ik ben vorige week drie dagen weggeweest naar Goldcoast, naar een vriend. Even een verandering van omgeving. Dorian is hier gebleven. In de aanloop hebben we veel oefenraces en clubwedstrijdjes gevaren. Ik ben in vorm. Ik mag niet klagen. Het wordt geen conditionele wedstrijd. Het wordt tactisch. De wind in de baai is vlagerig. Je moet tactisch heel scherp zijn.

‘Ik ben wereldkampioen en dus titelverdediger. Maar dat was vorig jaar. Het is een nieuw jaar. Iedereen begint weer op nul.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden