reportagewindsurfen

Windsurfers leveren op nieuwe plank waar spektakel

Vliegen over water is veel sensationeler dan varen op het water, bleek deze week tijdens de EK in de iQfoil, de nieuwe olympische windsurfklasse. De Nederlander Krian Badloe bleek de kunst goed te beheersen.  

De Nederlander Krian Badloe (links) op de iQfoil-plank tijdens het EK in Zwitserland.Beeld Sailing Energy

‘We wilden spektakel. We kregen spektakel.’ Het oordeel van Krian Badloe, de kersverse Europees kampioen in de nieuwe olympische windsurfklasse, de iQfoil, was klip en klaar. Aan de boorden van het Zwitserse meer bij St Moritz werd woensdagavond nog hevig gediscussieerd over het verloop van de vier slotraces van de Europese titelstrijd die in de laatste meters van het laatste rak toeviel aan de Nederlander Badloe, de fitste man van een intense middag.

De immer laconieke plankzeiler, twee jaar op rij wereldkampioen in de huidige olympische klasse RS:X, zou, normaliter, in het oude wedstrijdformaat geen kans meer hebben gehad op het goud. Die oude formule is er een van twaalf vlootraces, met als sluitstuk de dubbel tellende medaillerace. Soms staat voor die finale met de beste tien van de zeilweek de winnaar al vast. Niet meer in te halen: Dorian van Rijsselberghe flikte het bij de olympische regatta’s van 2012 (Weymouth) en 2016 (Rio).

Badloe stond woensdag, voor aanvang van de slotdag, zevende in het tussenklassement. ‘Ja, en 38ste in het eerste deel van de week, toen ik in de eerste race vals was gestart en nog geen aftrek kon doen van mijn slechtste resultaat’, meldt de Almeerder, als hij zijn bus aan het pakken is voor de terugreis naar Nederland, samen met surfmaat Sil Hoekstra (40ste op het groenblauwe water van Silvaplana).

De zevende positie zou volgens de oude regels een uitzichtloos perspectief hebben gegeven. De titelstrijd zou beslist zijn tussen de Duitser Koerdel, de Fransman Goyard en de Italiaan Iachino, de uitblinkers van de eerste dagen. Maar de uitgeprobeerde wedstrijdformule van de EK-regatta – spanning tot de laatste meters - beschikte anders.

‘Iedereen begon die slotdag op nul’, aldus Badloe. Met ‘iedereen’ bedoelde hij de beste twaalf van de drie eerdere wedstrijddagen. Daar was een tweede Nederlander bij, Amado Vrieswijk, die beter had gefoild dan landgenoot Badloe, maar al in de eerste schifting uit de strijd tuimelde.

De formule was namelijk met twaalf starten. De eerste slalom zou vier windsurfers elimineren. Door een valse start werden er meteen drie (onder wie Vrieswijk) uitgesloten en werd het een race met negen, van wie de laatste, de negende, de strijd kon staken. Daarna was er een halve finale met acht. Daar verlieten weer vier mannen het water.

Waarna de finale aanving met het kwartet overblijvers, onder wie de halve-finalewinnaar Badloe, maar toen in die eindstrijd Nicolas Goyard gewonnen dacht te hebben, schoot het racecomité de wedstrijd af. Er stond volgens de scheidsrechter te weinig wind om te foilen in het voorlaatste rak. De planken, met een vin met vleugels die zorgt dat door een drukverschil de plank uit het water wordt getild, moeten boven het water zweven, anders is het geen foilen.

‘Een beslissing van de scheidsrechter. Dat hoort bij de sport. We willen een toeschouwersport’, riep bondscoach Aaron McIntosh in de microfoon, als co-commentator bij het Zwitserse evenement.

De herstart van de finale leek Badloe lange tijd slechts uitzicht op brons te geven, maar dat was buiten de fitheid van de Nederlander gerekend. In het laatste slalomrak haalde hij Goyard en Koerdel in, door met alle kracht aan de giek te trekken. ‘Het was pompen of verzuipen. En wij, de windsurfers van de oude olympische klasse, weten hoe we moeten pompen’, sprak Kiran Badloe na zijn overwinning. ‘Kir was de fitste’, meldde coach McIntosh.

Badloe legde de verschillen in wedstrijdbenadering uit. In de nieuwe windsurfklasse zijn er de ervaren jongens die met veel kilo’s aan boord stappen. Die duelleren met de lichtere mannen, zoals Badloe, die bij weinig wind excelleren. Die twee types treffen elkaar over vier jaar in Marseille, op het olympische water van de Middellandse Zee.

Vervolgens ging het over de nieuwe regattaformule. Dat iemand vanuit uitzichtloze positie nog kampioen kan worden. Badloe: ‘Allereerst: het is nog niet zeker dat dit de nieuwe formule wordt. We zijn aan het onderzoeken. Wat is goed voor de media, voor de toeschouwers? Het werd hier superspannend. Van begin tot het eind. Het zal dus een formule in deze richting worden. Want we willen onze sport populairder maken.’

Het spektakel wordt gevormd door de planken die als een soort vliegende schotels over het water schieten. Badloe noemde het al eerder zijn eigen vliegtuig. Dat hij meteen in de eerste grote wedstrijd, met iedereen op hetzelfde iQ-materiaal, toesloeg, was verrassend. ‘Anderen hadden meer ervaring, maar ik ben ook weer geen brugklasser in deze tak van de sport. Ik heb dit al vaker gedaan.’

En nu hij de voordelen van de wedstrijdformule had ervaren, wilde hij er ook op wijzen wel eens aan de verkeerde kant van de lijn te hebben verkeerd. ‘Werd ik na een week in de RS:X eentjes en tweetjes gevaren te hebben vierde en zesde in een finale.’

Het gemopper na afloop noemde Badloe het geluid van ‘narrowminded’ geesten. ‘Zij staan niet open voor verandering. Maar met deze nieuwe klasse moeten we de zaken echt anders aanpakken. Dit spektakel wilden we. En hebben we hier geleverd.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden