ColumnWillem Vissers

Willem Vissers deelt complimenten uit

Complimentendag, want dat was 1 maart, leidde tot pure uitputting. Devaluatie van de pluim lag op de loer. Waar te beginnen, in deze plensbui van het compliment?

Nou, bij de collega’s van NRC dan maar, voor de interviews over nauwelijks te beteugelen racisme in het voetbal, en schrijf dan maar rustig in de maatschappij. Helder, emotioneel opgetekend. Associërend moest ik denken aan een unieke actie in Duitsland, zaterdag, waar de voetballers van Hoffenheim en Bayern, bij 0-6 overigens, het laatste kwartier vol lummelden met balletjes naar elkaar tikken rond de middencirkel. De spelers ageerden tegen spandoeken en spreekkoren van Bayernsupporters, gericht tegen eigenaar Dietmar Hopp van Hoffenheim.

Het is te ingewikkeld om in kort bestek uit te leggen waarom ze zo boos waren, want er zijn nog veel complimenten uit te delen in dit stukje. Zeker is dat in Duitsland groeiende aversie bestaat tegen het doorgeslagen kapitalisme in het voetbal. De spelers kozen hier ook partij voor het grootkapitaal. Dat mag, maar het zou goed zijn als ze ook zo fel zijn tegen racisme.

Maar nee, dan zeggen ze meestal tegen elkaar of tegen het van woede huilende slachtoffer: laten we op het veld blijven. Kom op, voetballers. En als het nog te moeilijk is om te vertrekken bij racisme, kies dan vooralsnog voor de tussenvorm: tik rustig een balletje rond op het middenveld, als voetbalburgerlijke ongehoorzaamheid tegen wangedrag. Dan sta ik vooraan om een compliment uit te delen.

Geen rustig moment dus in complimentenland. Het was voor de uitdeler een kwestie van even uitblazen af en toe. Een compliment voor Sven Kramer die tijdens het WK allround naar huis ging, al was daar zachte dwang van de begeleiding voor nodig, vanwege droeve familieomstandigheden. Pluimen voor de schaatsende grootgrutters Patrick Roest en Ireen Wüst. Voor plankzeiler Dorian van Rijsselberghe, die nipt verloor van Kiran Badloe en niet naar de Olympische Spelen mag, waar hij al twee keer het surfen won. ‘Ik mag vandaag de verliezer zijn.’ De volgende dag kondigde hij weliswaar zijn afscheid aan, het blijft een prachtige uitsmijter. ‘Ik mag vandaag de verliezer zijn.’

Het bleef complimenten regenen. Natuurlijk voor Annemiek van Vleuten, die zichzelf in Colombia afbeulde met honderden klimkilometers. Een vrouw met zeldzame ambitie, die qua trainingsethiek, wedstrijdinstelling en avonturisme een voorbeeld is voor vrijwel iedere sporter, want ook in Belgisch beestenweer reed ze gewoon weer van iedereen weg tijdens de Omloop.

Dan al die baanwielrenners, ook zo’n typische complimentenverzamelploeg. Zo sterk dat ze bijna uit hun oranje pakje knappen. Ze zijn spontaan, sportief, ongelooflijk goed en soms nog grappig ook. Fenomeen Jan-Willem van Schip verdient zelfs lof voor het fietsen en voor zijn taal. Kun je zo uittikken, die zinnen van hem. Flarden over de koppelkoers: ‘Superhard en met een strak handje die aflossing fietsen….volle bak, één beurtje pompen…dan punten sprokkelen en blijven rammen...’

Op dat moment moesten allerlei topwedstrijden in het voetbal nog beginnen. Ajax - AZ en Real Madrid - Barcelona bijvoorbeeld. Maar alle complimenten waren vergeven. Het was hard werken geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden