De Kingside

Eredivisie Willem II - VVV

Willem II is geen cult meer, maar massale gekkigheid

De Kingside Beeld BSR Agency

‘Stillem II’ bestaat niet meer, bij Willem II wordt aan de kant van de Kingside tegenwoordig hele wedstrijden gezongen en gesprongen. ‘Je legt de lat steeds hoger. Weinig clubs kunnen qua sfeer aan Willem II tippen.’

Bijna zesduizend armen haken in elkaar, verwachtingsvolle blikken worden uitgewisseld. Vooraan op de fanatieke Kingside-tribune in het Koning Willem II-stadion in Tilburg maant een gespierde man met opgeschoren blond haar en een microfoon in zijn hand, vanaf een verhoginkje, tot stilte.

Het is zaterdagavond 19.45 uur, Willem II - VVV staat op het punt van beginnen. Beide clubs zijn middenmoters, met weinig perspectief op meer. Er is geen noemenswaardige band of vete. Maar de bontgekleurde Kingside, een samenvoeging van drie vakken achter een van de doelen, is afgeladen, zelfs de trappen staan vol. De adem wordt collectief ingehouden.

Dan begint de arm van de blonde spierbundel te klapwieken, brult hij in zijn microfoon en springt hij zo hoog dat zijn knieën zijn kin raken. Nu springt en brult iedereen: ‘Niet de beste, maar wel de gekste, en we zijn voor niemand bang!’

Welkom bij Willem II, voorheen een traditierijke, chique, wat bedaagde familieclub. ‘Stillem II’ was de gehate bijnaam, gegeven door de buren van NAC, waar het al decennia bruist op de tribunes. ‘Moet je naar Tilburg? Ken ik niet. Of bedoel je Stilburg?’

Een beperkte harde kern ageerde ertegen. Maar bovenal werd voetbal bij Willem II genoten met een spreekwoordelijke pijp in de mond en glas cognac in de hand. ‘Dit komt niet vanzelf’, aldus de 36-jarige Wim Vos, voorzitter van stichting KingZine, waaruit de Kingside voortkwam. Hij staat op een trap, glas bier in de hand, en moet schreeuwen om boven het gezang uit te komen. ‘De echte volksclubs in Tilburg, een echte arbeidersstad, zijn de amateurclubs Longa en Noad. Bij Willem II, dat aan de rand van Tilburg ligt, was het inderdaad vaak stil, die bijnaam was terecht.’

De ommekeer kwam medio 2011. Willem II, dat in 1999 nog met verzorgd voetbal de Champions League had bereikt, was net gedegradeerd. Veendam-uit stond op de rol, een lange reis naar De Langeleegte. Vos: ‘We waren al jaren aan het watertrappelen. Bestuurlijk en sportief ging het steeds slechter. Het voelde als nu of nooit, de schouders eronder. Dat zeiden we ook tegen elkaar.’

Ineens ging er zeshonderd man richting Veendam. Iemand nam een barbecue mee, er werd gezongen en gesprongen. Vos: ‘Het werd cult; met z’n allen naar AGOVV en Telstar en daar keihard ‘Willem II’ schreeuwen.’

Niet te onderschatten factor: Whats­App. Vos: ‘Er ontstonden allemaal whatsappgroepen. Als je je een keer afmeldde voor een wedstrijd, kreeg je de wind van voren. Het was ook geen straf om te gaan. De sfeer werd alsmaar beter. Maar daar hebben we keihard aan gewerkt. Er zijn tal van sfeeracties en we faciliteren zelf de busreizen, inclusief bier en begeleiders, naar de uitwedstrijden. Inmiddels staan we in de top-4 qua uitbezoekers.’

Vreugde bij het kampioenschap van de eerste divisie in 2014. Beeld ANP

De beleving in het uitvak werd doorgetrokken naar de Kingside. Cruciaal was het weghalen van de afscheiding tussen twee vakken, plus de permissie om de hele wedstrijd te mogen staan. Vos wijst naar een vak vlakbij de Kingside: ‘Daar staat de oude harde kern. Zo krijg je een olievlek aan fanatisme.’

Dit seizoen kwam toestemming voor een zogeheten capo dei tifosi, de eerder genoemde blonde spierbundel die met zijn gezicht naar de fans liedjes inzet. Een aantal jonge Nederlandse supportersgroepen heeft zo’n dirigent. In sommige stadions wordt het fenomeen juist verafschuwd, vanwege het weinig spontane karakter.

Na afloop is de Willem II-capo Kees (‘laat mijn achternaam maar weg’) schor, van de wedstrijd heeft hij nauwelijks iets gezien. ‘Dat vind ik minder interessant, ik ben een supportersman’, zegt hij. De laatste jaren zijn de mooiste uit zijn leven, eindelijk telt Willem II qua beleving serieus mee.

En dat in een tijd dat andere stadions leeglopen. ‘Bij ons zijn er ook lege plekken. Vooral de duurdere plaatsen.’

Wachtlijst

Voor de Kingside bestaat een wachtlijst. Jongemannen vormen er de hoofdmoot, maar er staan ook vrouwen en oudere mannen, sommigen met gehoorbescherming.

Technisch directeur Joris Mathijsen aanschouwt het met verbazing. Toen hijzelf Willem II-supporter was en daarna als speler het tricoloresshirt droeg, konden spelers elkaar makkelijk coachen. ‘Zelfs tegen NAC waren de eerste vier, vijf rijen leeg.’ Het contact met supporters is goed, incidenten een zeldzaamheid. Mathijsen: ‘Het helpt mij in mijn werk: we kunnen door ons begeerde spelers een gezonde club die als nooit tevoren leeft, aanbieden.’

Dat beaamt VVV-trainer Robert Maaskant. Hij coachte tal van clubs, waaronder Willem II in 2004 en 2005. ‘Wij haalden destijds Europees voetbal. Toen waren er al veel initiatieven, maar de sfeer bleef altijd tam, onvergelijkbaar met NAC. Nu is het hier ook een gekkenhuis. Ik heb onze Engelse routinier Lee Cattermole, die toch wat gewend was, er vooraf nog op gewezen.’

Willem II wint van VVV met 1-0. Spelers worden voor het vak onthaald op gearmd gezang. Toch is capo Kees, die veel naar Oost-Europese stadions kijkt voor inspiratie, na afloop niet tevreden. ‘Tegen Emmen was het beter, ik moest er hard aan trekken. Je legt de lat steeds hoger. Weinig clubs kunnen qua sfeer aan Willem II tippen.’

Vastberaden: ‘Stillem II gaan ze ons niet meer noemen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden