Column Peter Winnen

Wilco Kelderman is de koning van de comeback

Peter Winnen

Een interview met Wilco Kelderman in het AD, een halve week geleden – Wilco is bezig in de Vuelta. De openingsvraag: hoeveel dagen in dit jaar heb jij je een heel goede wielrenner gevoeld? Het antwoord dat volgt na een mentaal bochtig parcours. ‘Nee, het is dit seizoen eigenlijk nog niet één keer gebeurd dat ik in het peloton reed en dacht: het gaat nu lekker’.

Krijgt Wilco het weer voor mekaar: mijn hart breekt.

Hoewel ik hem niet persoonlijk ken heb ik de aanvechting terstond naar Spanje af te reizen om een arm om hem heen te slaan, en iets onbenulligs als ‘na regen komt zonneschijn’ in zijn oor te fluisteren. De oprechtheid van Kelderman is even ongenaakbaar als genadeloos.

Ik zou hem de koning van de comeback willen noemen. Wilco is altijd aan het terugkomen. Na een lekke band, na een duffe schuiver, na een helse schuiver, na een steelse schuiver. Wilco heeft er een neus voor precies op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn.

Ik herinner me een gesprekje met een ploegleider van het Rabobank-opleidingsteam: ‘Er komt er eentje aan hoor, een toekomstig tourwinnaar. Eentje die kan klimmen én tijdrijden. Een jonge god’. Acht, negen jaar geleden was dat.

Wilco Kelderman is een stylist, een zanger die hogere noten aan kan dan Tom Dumoulin. Maar zoals gezegd, het noodlot van de kermis is ook zijn terrein.

Ik ken geen renner die zo zuiver kan treuren als Wilco Kelderman. Wanneer Wilco iets zegt in de micro zwijgen de vogels uit louter erbarmen.

Aangrijpend in het AD-interview is het verslag van de verhuizing van een huur- naar een koophuis in het Belgische Lanaken. De nieuwbouw is ontworpen door zijn vader, een architect. In het huurhuis was de voorkamer een donker hol waarin hij de maanden na die droeve val in Catalonië, begin maart, met een nekbrace om, bijkans zo niet helemaal in een depressie zakte.

In dat nieuwe huis wat als een thuis aanvoelt schatert ook de lach van dochter Juul, nu een maand of acht oud.

Wat me voor Kelderman inneemt is de manifeste breekbaarheid. Talent zat, maar het talent van het asfalt zit hem in de weg.

Het was even schrikken toen hij zondag, na die korte maar qua klimaat en hoogtemeters apocalyptische bergetappe door Andorra met een montere reactie kwam: ‘Het is fijn dat het lekker gaat, dus ik kijk uit naar de komende twee weken’.

Als Kelderman in de openbaarheid beweert dat iets lekker gaat dan moet het meer dan lekker gaan. De Vuelta kan hij niet meer winnen, maar toptien is met gemak verdedigbaar. Helemaal wanneer ik mijn privékapel op de knieën zink en de godin van de rechtschapenheid aanroep.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden