ColumnTom Vennink in Rusland

‘Wij zingen op straat. Russen zingen niet. Ze zijn stil als ze op straat lopen’

Tom Vennink. Beeld
Tom Vennink.

Ik fietste naar huis van Denemarken-Frankrijk en toen zag ik hem staan: Kenny. Kenny zegt altijd: ‘Grillbar. Komt u naar de grillbar. Niet duur.’

Zijn collega’s zeggen andere dingen. Het populairste zinnetje is: ‘Juristen, advocaten, gratis consultatie.’

Maar Kenny heeft het altijd over de grillbar die niet duur is. In het verleden sprak hij weleens over tulpen. Toen was hij bij een bloemenzaak gestationeerd. Over juristen en advocaten praat hij nooit. ‘Mensen die eruit zien zoals wij, worden daar nooit geplaatst’, zegt Kenny daarover.

In Moskou kom je niet vaak mensen tegen met de huidskleur van Kenny. Maar als je ze tegenkomt, staan ze bijna altijd naast een eetgelegenheid of bloemenzaak. Vaak in een pak met reclameborden, flyertjes uit te delen.

Maar nu, tijdens het WK, zie je plots overal Afrikaanse voetbalsupporters. De sfeer is veel positiever, zegt Kenny. ‘Wij zingen op straat. Russen zingen niet. Ze zijn stil als ze op straat lopen.’

Ik ben Kenny al vaker tegengekomen. Hij is de vrolijkste persoon in de winkelstraat niet ver van mijn huis. Elke dag staat hij naast de grillbar, ook in de winter. Dikke kleren en thee, dat is zijn overlevingstechniek. Van de bloemenzaak kreeg hij nooit thee. Van de grillbar wel, eten ook.

Fans van Senegal vieren feest in het centrum van Moskou. Beeld EPA
Fans van Senegal vieren feest in het centrum van Moskou.Beeld EPA

Twee jaar geleden verhuisde Kenny van zijn geboorteland Kameroen naar Rusland. Hij had besloten te gaan studeren in Tomsk, de studentenstad van Siberië. Want thuis was het gevaarlijk en de universiteit in Tomsk is goed, en bovendien: niet duur. Maar na de universiteit moest hij een baan zoeken.

Een baan als reclamebord was niet zijn eerste keus. ‘Ze geven ons geen andere baantjes’, zegt Kenny. ‘Russen willen alles in dit land voor zichzelf houden. Ze zijn patriottisch. Ik snap het wel.’

Naar een ander land wil hij niet. Hij is getrouwd met een Russische en ze is zwanger van hem. ‘Ik wil het imago van zwarte mensen in Rusland verbeteren’, zegt hij. ‘Ik ken jongens die met een Russische waren, vader werden en toen vertrokken.’ Dat wil hij niet. ‘Het is tijd om een echte man te zijn. Ik wil voor mijn familie zorgen.’ Dan lacht hij: ‘En ik hou echt van haar.’

Alleen kampt hij met een probleem dat veel mannen die vertrokken ook hadden: zijn visum loopt af. En het werk als reclamebord is niet officieel. Daar krijg je geen visum voor. Hoe hij dat gaat oplossen, weet hij nog niet. Hij overweegt stiekem te blijven. Het is de reden waarom hij niet met achternaam in de krant wil.

De benen zijn vandaag moe van het staan, zegt hij. Normaal deelt hij de shift met een maat, maar die moest vandaag ergens anders een klusje regelen. Dus staat hij sinds 9 uur vanochtend naast de grillbar, en nu is het 8 uur ’s avonds. Nog een uur. ‘Maar het is leuker nu door het WK. Je krijgt meer highfives. Straks is iedereen weer stil. Let maar op, haha.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden