ColumnPeter Winnen

Wielrenners hebben een gouden plaat voor de kop, passie genaamd

Peter Winnen

Australië, Argentinië, Spanje, Colombia, Frankrijk; sinds half januari maakt het wielerpeloton korte metten met de winter. En ze hebben er zin in, de jakkerende coureurs. Alsof ze uit een kerker zijn ontsnapt. De eerste boeketten zijn verdeeld, de eerste beloftes ingelost, de eerste botten gebroken. Ik tel in de gauwigheid drie sleutelbeenfracturen. Er ligt ook al een heup aan gruzelementen. Een sleutelbeen is snel gerepareerd, maar met zo’n heup is het revalideren geblazen.

Nu zijn topsporters in het algemeen, en wielrenners in het bijzonder, kampioenen van de revalidatie. Toen ikzelf eens moest revalideren na een vrij eenvoudige schouderbladfractuur merkte de behandelaar op: ‘Nou, die schouder heeft haast’. De snelheid van genezing vond hij opmerkelijk. Wat ik deed in mijn hoofd om de genezing te versnellen weet ik niet meer – waarschijnlijk had ik haast, wat ik wel weet is dat ik het nu niet meer zou kunnen.

Ergens het voorjaar van 1983 stond ik in het ziekenhuis van Gent aan het bed waarin Gerrie Knetemann met ijzeren pinnen en kartrollen bij elkaar werd gehouden. Het was het soort van tableau waarin ik nooit verzeild hoopte te raken (en ook nooit in verzeild geraakt ben). Plat gezegd, ik gaf geen cent meer voor de carrière van De Kneet. De Vlaamse behandelaars durfden nog geen centime op een rentree in te zetten. Als ik het me goed herinner was in die dagen 1 Belgische centime ongeveer 0,07 oude Nederlandse cent waard.

Maar wie won de Amstel Gold Race van 1985?

Er zijn er zoveel die als legpuzzel van straat worden geraapt en later gewoon weer de stellingen betrekken. Topsporters, en zoals gezegd wielrenners in het bijzonder, hebben een gouden plaat voor de kop, passie genaamd. Een existentiële waanzin waaraan Nietzsche een puntje zou kunnen zuigen. De grote filosoof wist niet hoe te revalideren.

Ik beluisterde onlangs een podcast van de VRT. Basketbalster Ann Wauters bezong het revalidatieproces van Wout van Aert. Door knieproblemen revalideerde ze toevallig bij dezelfde kinesist. Hoe ze Van Aert de eerste keer zag binnenstrompelen; een oud mannetje dat geen eurocent meer waard was. Hoe volledig hij zich gaf tijdens de oefeningen. Hoe indrukwekkend de progressie. Hoe ontroerd ze was geweest toen Wout van Aert een paar maanden nadien de veldrit van Lille op zijn naam schreef. Het was alsof ze een beetje zelf won.

Natuurlijk won Wout van Aert omdat Mathieu er niet bij was in Lille, maar daar gaat het nu niet om. Ook ik lag met vochtige ogen op de chaise longue naar die veldrit te kijken. Ik zag het opengereten dijbeen in juli weer; het kapitaal van een supertalent doorsneden.

Wout van Aert ontroert me eigenlijk altijd. Die durft zo diep te gaan dat hij in een permanente staat van revalidatie verkeert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden