Tour de France

Wielerverslaggever Rob Gollin: ‘De Tour zit vol drama en verhalen’

Rob Gollin begint zaterdag aan het heftigste evenement dat een sportverslaggever kan verslaan: de Tour de France. Gedurende 21 dagen maakt hij bijna net zoveel pieken en dalen mee als de renners. 

Sportverslaggevers Iwan Tol ( links) en Rob Gollin bij de Tour de France 2017 Beeld Klaas Jan van der Weij

In de wereld van de sportjournalistiek is het een onbetwist gegeven: de Tour de France is fysiek het zwaarste sportevenement om te verslaan. Dit jaar stapt Rob Gollin voor de derde keer in zijn auto om achter de beste wielrenners van de wereld aan te scheuren. Duizenden kilometers legt hij af, soms wel 300 op één dag. Gollin: ‘En na die rit, aan het einde van de middag, begint je werkdag pas.’

Het schema van de gemiddelde Tourdag: eerst rij je naar de start en dan door naar de finish van de etappe. Dat is  dus al een pittige tocht. Bij aankomst is het tijd om logistieke afwegingen te maken. Waar moet je naartoe om het beste materiaal voor je verslag te krijgen? 

‘Je wilt natuurlijk de renners spreken. Je kan bij de finish gaan staan, dan ben je getuige van de grootste emoties. Maar daar duikt iedereen bovenop de winnaar en heb je kans dat je er niet meer bijkomt nadat hij is gehuldigd of wordt weggeleid naar de dopingcontrole. Je kan ook bij de ploegbus wachten, daar komen ze sowieso. Maar dan bestaat weer het risico dat zo’n winnaar al honderd keer zijn verhaal heeft gedaan en geen zin meer heeft om te praten. Die wil alleen maar naar de massagetafel en eten. Bovendien moet je daarna nog op tijd terug naar de perszaal om je verhaal te maken.’

De afgelopen twee jaar werkte hij samen met collega Iwan Tol. Zo konden ze de boel nog een beetje verdelen. Maar die werkt dit jaar vanuit huis, omdat hij een tweede kind heeft gekregen. ‘Ik ga Iwan zeker missen. Samen lachen, samen mopperen, samen dingen beleven. Dat zijn dingen die je nodig hebt. Je bent tijdens die Tourdagen toch al voortdurend in gesprek met jezelf. Neem ik het risico om weg te gaan voor een ander verhaal dan het koersverslag? Welk verhaal zoek ik, wie moet ik daarvoor spreken? In overleg met iemand is dat veel makkelijker beslissen dan alleen. En je kan elkaar afwisselen achter het stuur. Met al die kilometers in drieënhalve week is het ook weleens prettig om niet te rijden.’

Als het allemaal heel soepel gaat, zit Gollin na het uittikken van zijn verhaal om een uur of 9 aan tafel in een restaurant met een bord voor zijn neus. Maar het gebeurt ook dat hij om half 12 afgepeigerd aankomt in een hotel en alle restaurants gesloten zijn. ‘Als je dan zonder eten, stuiterend van de adrenaline, naar bed gaat, slaap je natuurlijk niet. Dan gaat door je hoofd: fuck, wil ik dit eigenlijk wel?’

Maar ja, dan ziet de wereld er de volgende ochtend toch weer heel anders uit. ‘Dan ga je naar buiten in een mooi dorpje, drinkt een kopje koffie, het zonnetje begint te schijnen. Je hebt een mooie rit door de Pyreneeën voor de boeg, en dan denk je: dit is toch ook wel weer heel leuk.’

Van liefhebber naar verslaggever

Drie jaar geleden begon Gollin als wielerverslaggever. ‘Ik viel gelijk met mijn neus in de boter. De eerste ronde die ik versloeg, de Giro d’Italia in 2017, was de Giro die Tom Dumoulin won. Generaties wielerverslaggevers hebben alleen maar zitten wachten op het moment dat een Nederlander weer een ronde zou winnen. Zeil ik langs en dan gebeurt het.’

Tom Dumoulin met trofee na het winnen van de Ronde van Italië in 2017. Beeld anp

De vele dopingaffaires in de wielrennerij hebben er wel ingehakt bij hem. Dat was toen hij correspondent was in Brussel, rond de eeuwwisseling, en later als kunstredacteur en verslaggever bij cultuurkatern V. ‘De onbevangenheid was weg. Als een onbekende wielrenner opeens alles en iedereen voorbij snelt, dacht ik: dat zal wel weer mis zijn. Het heeft wel een jaar of vier, vijf geduurd voordat ik het zelf weer een beetje leuk begon te vinden. Ook als verslaggever wil je het idee hebben dat je een eerlijke wedstrijd verslaat. Als dat later niet het geval blijkt te zijn, voel je je toch een beetje genaaid.

‘Waterdichte garanties heb je nooit, maar het is wel zo dat er nu beter wordt gecontroleerd dan ooit. Ik denk dat er genoeg renners zijn die geloven dat de sport er niet mee gediend is. Hij rijdt niet de tour, maar ik heb dit seizoen ontzettend genoten van Mathieu van der Poel. Ik laat me liever niet meeslepen met iemand die heel goed presteert, maar bij hem heb ik daar wel moeite mee. Een genot om naar te kijken. Ik ga voorlopig helemaal uit van het goede. Maar ik heb ook gezegd: als hij wordt betrapt, stop ik met wielerverslaggeving. Dan moeten we voortaan een theaterrecensent op het wielrennen afsturen, want dan heb ik naar het grootste toneelstuk ooit zitten kijken.’

Wat moet je kunnen om goed verslag te doen van de Tour?

‘Je moet het spelletje een beetje snappen, doorzien wat de motieven en patronen in de wedstrijd zijn. Je moet ook iets weten van de achtergrond van de renners. En het is vaak ook fijn als je niet alleen oog hebt voor de prestatie, maar ook het menselijke verhaal erachter.’

Zo’n menselijke blik zet Gollin bijvoorbeeld aan het denken over Belgische renner Thomas de Gendt. ‘Dat is iemand die altijd vroeg aanvalt in de koers, wat betekent dat hij heel lang, ongelooflijk veel kilometers op kop rijdt. Ik vraag me af waar je dan als renner aan denkt. Heb je nog oog voor de mooie omgeving? Denk je weleens: hey, wat leuk een fonteintje?’

Het moeilijkst, vindt hij, is de afweging maken tussen verslag doen van de race zelf en die ‘randverhalen’ – de menselijke ervaring, de veelzeggende details, de achtergrond. Hij is van tevoren al bezig met materiaal verzamelen. Tijdens de ploegpresentaties deze week sprak hij Steven Kruijswijk, een van de meest kansrijke Nederlandse renners. ‘Met Kruijswijk heb ik een beetje teruggeblikt. Vorig jaar werd hij vijfde en een ploeggenoot van hem werd vierde. Die rijdt dit jaar niet mee. Vindt hij dat fijn of niet? Hoe heeft de voorbereiding eruit gezien? Waant hij zich sterker dan vorig jaar?’

Dat verwerkt hij in een groter interview dat later tijdens de Tour in de krant komt. Gegeven dat de man niet valt en uit de race wordt gereden – dat kan altijd, en dan kan je al die informatie in de prullenbak gooien. Maar dat hoort bij het vak.

Anko Boelens, teamarts van Team Sunweb, deelt bij de bevoorradingingszone etenszakjes uit tijdens de Tour de France 2017. Beeld Klaas Jan van der Weij

Randverhalen mag wat oneerbiedig klinken, maar Gollin haalt daar eigenlijk meer plezier uit, dan uit het hardcore wedstrijdverslag. ‘Neem een verhaal over de eetzakjes die de wielrenners onderweg worden aangereikt. Iemand staat met een zakje naast de weg en een fietser moet dat met een snelheid van 40 km per uur uit zijn handen grissen, dat is best ingewikkeld. Hoe werkt dat? Met die verhalen heb je als krant echt een meerwaarde.’

Het mooie is dat er in de wielersport altijd verhalen te vertellen zijn, zegt Gollin, want de sport zit vol met drama. Dat krijg je, met één winnaar en bijna tweehonderd verliezers. ‘Ik ben geneigd om mee te voelen met de verliezers. Dat zijn mensen die het hele jaar trainen, hun dagelijks leven helemaal inrichten op dat ene moment. Die verliezers vind ik eigenlijk interessanter dan de winnaar.’

Tour de France 2019

Ook zonder Tom Dumoulin en Chris Froome heeft de Tour de France dit jaar voldoende te bieden. De lijst met kanshebbers voor het podium is schier oneindig: van Geraint Thomas tot Steven Kruijswijk. Ook kan het voor Nederlander Dylan Groenewegen de eerste dag al raak zijn. Zes redenen waarom het een enerverende editie van La Grande Boucle kan worden.

Bij ontstentenis van andere toppers en door de onzekerheid over de vorm van Geraint Thomas is Ineos-renner Egan Bernal ineens dé favoriet voor de Tourzege. Al houdt hij zich nog op de vlakte.

Hoe werkt dat met die eetzakjes die de wielrenners onderweg uit de handen van aangevers grissen? De ravitaillering is een noodzakelijke spel (renners hebben eten en drinken nodig) met zo haar eigen regels (de zak moet stil hangen). Een etappe in het spoor van Durk Fabriek en teamarts Anko Boelens van Sunweb.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden