Wielerseizoen kon niet beter beginnen

De eerste zonnestralen, een nieuwe onthulling en een waanzinnig slotakkoord: het wielrennen beleefde in al zijn facetten een schitterende start.

Ian Stannard (links) zaterdag in de kopgroep met Tom Boonen, Stijn Vandenbergh en Niki Terpstra. De Brit is de Quick-Step-renners uiteindelijk te snel af.Beeld Klaas Jan van der Weij

De beste plek om zaterdagmiddag te worden ondergedompeld in de eerste echte koers van 2015, was 30 meter voorbij de eindstreep van Omloop Het Nieuwsblad; het optimale tijdstip een kwartier voordat de winnaar die streep zou passeren.

In aantocht waren vier renners, van wie maar liefst drie dezelfde broodheer dienden. Medewerkers van die ploeg, het Belgische Quick-Step, dromden samen rond een mobieltje.

'Allez, Tom!' riepen ze toen ze in het beeldverslag zagen dat hun wielrenner Boonen het in zijn eentje probeerde.

'Kom aan, Niki!' riepen ze toen het de beurt was van ploeggenoot Terpstra.

De vraag was niet of Quick-Step zou winnen, maar welke renner uit die ploeg. Organisatoren van de wedstrijd kwamen al met uitgestoken hand op het groepje af om vast de procedure na de overwinning door te spreken.

Maar in de weergave van de beelden op het mobieltje zat een vertraging, die steeds verontrustender werd. Het opgewonden stemgeluid van de speaker bij de finish maakte duidelijk dat de afloop weleens minder vanzelfsprekend kon zijn. En zo geschiedde. Ian Stannard, in het zwart van Team Sky, de vierde in het kopgroepje, kwam de Quick-Steppers als eerste voorbij. Het mobieltje werd dichtgeklapt. Wonden dienden te worden gelikt, missers gemaskeerd.

Voor kleumende noorderlingen begint het wielrennen traditioneel op het breukvlak van februari en maart. Op de eerste of laatste zaterdag van de maand staat de Omloop op de kalender, een woord als een bedevaartsoord. Vogels zingen, bloemen ontluiken, de liefhebbende columnist doopt zijn pen in honing.

Een nuchter mens zal er weleens kriegel van worden, zo veel hartstocht voor twee wielen. Maar op zo'n zaterdagmorgen, op een overvol Sint-Pietersplein in Gent, hangen die gevoelens domweg in de lucht. Alles en iedereen in opgewonden devotie, vervuld van wielrennen.

2015 kon niet beter beginnen. De eerste zonnestralen zochten hun weg langs de muren van de Sint-Pietersabdij. De liefhebbers omsingelden de bus van nationale held Tom Boonen. Het journaille dromde samen voor die van BMC, waaruit elk moment Greg Van Avermaet tevoorschijn kon komen.

's Ochtends had het Vlaamse dagblad Het Nieuwsblad, nota bene de organiserende krant, bericht dat Van Avermaet, nota bene kanshebber, zich binnenkort moet verantwoorden op verdenking van doping. Hij zou zijn lichaam illegaal hebben aangesterkt bij een arts in Rotselaar, een dorp bij Leuven.

Beeld Klaas Jan van der Weij

Ozon

De zaak sleept al een tijdje en een reeks Belgische sporters zou erbij betrokken zijn. Het draait om ozon. Als het bloed daarmee wordt behandeld, zou dat een stimulerende werking hebben. Het is doping in een schemergebied, zo ouderwets als de DDR. De lichamelijke effecten zijn bovendien dubieus en de behandeling staat in geen verhouding tot praktijken met epo of anabolica.

Maar doping is doping, een etiket dat de vertrouwde beelden in gang zet van een topsporter die met een van zenuwen verstrakt gezicht zijn ingestudeerde antwoorden geeft. 'Ik sta recht in mijn schoenen', zei Van Avermaet. Het is de bekende bezwering van een wielrenner in last. Kortom, het nieuwe seizoen beleefde in al zijn facetten een schitterende start.

De 29-jarige Van Avermaet hengelt al jaren tevergeefs naar een aansprekende zege in het voorjaar. Vorig jaar scheelde het in de Omloop Het Nieuwsblad nog geen wiel in de eindsprint met dezelfde Stannard. Nu was Van Avermaet zo getergd dat hij zich al voor de finale over de kop reed.

Ian Stannard (voor).Beeld afp

Op 40 kilometer voor het einde belandde de Quick-Step-ploeg van directeur Patrick Lefevere dus in overtal, zoals die dat in het verre verleden met Museeuw wel vaker was. Door een lekke band van de sterke Sep Vanmarcke kwamen de verhoudingen nog schever te liggen. Ian Stannard stond er helemaal alleen voor.

Gelukkig volgde het waanzinnige slotakkoord, waarin drie Nederlandstaligen tekort schoten tegen één Engelstalige. Ze maakten missers die met de beste wil van de wereld niet te maskeren zijn. Vooral de manoeuvre van Stijn Vandenbergh duidde op een groot gebrek aan eensgezindheid. Na de demarrage van Terpstra zette Vandenbergh zelf de achtervolging in op zijn ploeggenoot en vormde daarmee voor Stannard een ideaal bruggen-hoofd.

De discussie over het onvermogen en de stommiteiten nam het zicht weg op de geweldige prestatie die Stannard had geleverd. Vanzelfsprekender en rechtvaardiger kan een overwinning niet zijn.

De 27-jarige Stannard is een kloeke, kalende kerel met zo'n stevig postuur dat hij ook de slager om de hoek zou kunnen zijn. Vorig seizoen viel hij na zijn zege in de Omloop tijdens Gent-Wevelgem in een greppel. De gebroken rugwervel zette hem maanden buitenspel. Maar in hem schuilt over een maand, wanneer de lente definitief is begonnen, een geduchte tegenstander tijdens het echte werk op de kasseien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden