WielrennenLuik-Bastenaken-Luik

Wereldkampioen Alaphilippe juicht te vroeg in Luik, de winst is voor Roglic

Na zijn vreugdeloze tweede plaats in de Tour de France komt de winst in Luik-Bastenaken-Luik geroepen voor Primoz Roglic. Nu beloonde de kopman van Jumbo wel het beulswerk van ploegmaat Tom Dumoulin. 

Julian Alaphilippe juicht, maar Primoz Roglic drukt zijn wiel net iets eerder over de eindstreep.Beeld BELGA

Voor Julian Alaphilippe eindigde Luik-Bastenaken-Luik als een koortsdroom. Een week na het behalen van de wereldtitel stevende hij met de handen triomfantelijk in de lucht en de regenboogstrepen fonkelend op zijn borst af op de finish in Luik. Maar rechts van hem, net voor die eindstreep, drukte Primoz Roglic het wiel eerder over de eindstreep. Te vroeg gejuicht.

‘Je moet altijd blijven geloven en altijd blijven duwen, tot aan de laatste centimeters’, reageerde winnaar Roglic nuchter in het tv-interview na afloop. Alaphilippe had dat nagelaten, net als Erik Zabel in Milaan-San Remo in 2004 en Mario Cipollini – in de regenboogtrui – in de slotetappe van Tirreno-Adriatico in 2003. Beiden werden door dezelfde man op de eindstreep verschalkt: Oscar Freire.

Voor Roglic, de Sloveense kopman van Jumbo-Visma, was de overwinning in Luik bijzonder welkom. Hij had de Tour de France ondanks de wekenlange inspanning van zijn ploeggenoten op het nippertje verloren. Nu, bij zijn debuut in Luik-Bastenaken-Luik, werd de 30-jarige Roglic opnieuw uitstekend geholpen en had het tot zijn opluchting wel afgemaakt. ‘Ik ben blij dat ik eindelijk wat win.’

De wedstrijd tussen Luik en Bastenaken had zich als een mengeling tussen de Tour de France en het wereldkampioenschap ontvouwd. Het was een déjà vu toen Tom Dumoulin zich op de Roche aux Faucons, de laatste bult in het 257 kilometer lange parcours, op kop zette van het peloton. Net als op de Franse cols reed de Nederlander zo’n strak tempo dat de groep snel uitdunde terwijl zijn ploeggenoot Roglic mooi uit de wind zat.

Steilste stuk

Topfavoriet Alaphilippe haalde herinneringen aan het WK op door op het steilste stuk demarreren, zoals hij een week geleden in Imola had gedaan. Toen was hij naar de zege gesoleerd. Nu niet. Marc Hirschi had geleerd van het WK, toen hij op brons was blijven steken, en reageerde onmiddellijk. Hij sloot bij de Fransman aan, net als even later Roglic en Tadej Pogacar, de tourwinnaar.

Van het kwartet oogde de 28-jarige Alaphilippe het sterkst, al had hij tot dat moment had een nogal rommelige koers gereden. Nadat hij in het peloton was teruggekeerd na een valpartij tussen de Cote de Wanne en de Col de Stockeu, op zo’n 80 kilometer van de finish, begon het gedoe.

Eerst stopte hij voor een nieuw achterwiel en om zijn regenjasje uit te trekken. Vervolgens ging hij naar zijn ploegleiderswagen voor een compleet nieuwe fiets. Weer later trok hij op de fiets een schoen uit. Na even op een kousenvoet te hebben gereden, kreeg hij een andere schoen. Na een dikke 20 kilometer aanrommelen was hij eindelijk tevreden met zijn fiets en zijn schoeisel, maar hij bleef onrustig.

Dat is wel vaker zo. Alaphilippe staat te boek als zenuwpees en ongeleid projectiel. Dat was in de straten van Luik niet anders. Voortdurend blikte hij achterom en een paar keer maakte hij daardoor een stuurfout. Telkens bleef hij ternauwernood overeind.

Het steeds achterom kijken was wel te begrijpen. Direct achter zijn groepje, waar in de laatste kilometer ook nog Matej Mohoric bij aan zou sluiten, probeerde Mathieu van der Poel op kop van een achtervolgend pelotonnetje zijn stunt van de Amstel Gold Race van vorig jaar te herhalen. De Nederlands kampioen, ongeveer de enige in de finale die het WK noch de Tour reed, kreeg het gat ditmaal niet gedicht. Hij werd zesde op 14 seconden.

Muur van Geraardsbergen

Dat was evengoed een opmerkelijk resultaat, want Van der Poel moet de Binckbank Tour in zijn benen hebben gevoeld. Zaterdag bekroonde hij in de slotetappe, die meerdere malen over de Muur van Geraardsbergen voerde, met succes een solo over 50 kilometer. Het waa goed voor de etappewinst en het eindklassement: 

Nog een laatste keer achterom kijkend had Alaphilippe gezien dat Van der Poel uitgeschakeld was en ging vanachter Mohoric vol zelfvertrouwen de sprint aan. Ineens kwam Hirschi langszij. Alaphilippe slingerde daarop ferm naar links, een manoeuvre waarbij Hirschi zijn voet uit zijn klikpedaal moest halen en diens sprint om zeep was.

Op dat moment had Alaphilippe al verloren. Vanwege dat onreglementair sprinten zou de jury hem later terugzetten naar de vijfde plaats. Het maakte zijn prematuur juichen des te wranger.

Tegenover Sporza maakte Julian Alaphilippe zijn excuses aan de pas 22-jarige Zwitser, die uiteindelijk tweede werd voor Pogacar. ‘Ik had niet door dat ik Hirschi had gehinderd. Dat was mijn eerste fout. Daarna ging ik opnieuw in de fout door mijn handen te vroeg in de lucht te gooien. Het is de eerste en de laatste keer dat dit me overkomt in mijn carrière.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden