Wereldcoaches Op avontuur met het leuke meisje uit Peru

Van Trinidad tot Andorra, overal in de wereld zijn Nederlandse coaches actief. In deel 3 van een serie: de Friese badmintontrainer Tjitte Weistra....

Wat staat je in hemelsnaam te doen als je woont in een negenhonderdzielendorp als Beetgumermolen en op enig moment tot het besef komt dat de wereld misschien wel wat meer te bieden heeft?

Dan maak je je, als je tenminste Tjitte Weistra heet, los uit die cocon en wil je ontdekken dat het leven achter de Friese horizon toch ook de moeite waard zou kunnen zijn.

Dat kost een paar centen, maar het kan stukken goedkoper als je in je sport een zo hoge graad van bekwaamheid bereikt dat het vaderland en je bond, die van de badmintonners in dit geval, een reizend ambassadeur in je zien.

Al op zijn 17de zette Weistra zijn eerste ferme stap richting einder. Hij verhuisde naar Den Bosch om daar zijn spel te vervolmaken en alvast een basis te leggen voor zijn wereldreis. De Fries werd langzaam maar heel zeker een topspeler in Nederland, en ook daarbuiten. Daarvan getuigde zijn 21ste plaats op de wereldranglijst in 2001.

Niet dat hij daarvan zelf erg onder de indruk was. Hij had de lat toch een aardig stukje hoger gelegd, maar uitgerekend in zijn topjaar, bij de WK 2001 in Sevilla, kwam Weistra tot het inzicht dat zijn talent niet toereikend was om hem naar de wereldtop te katapulteren. ‘Ik was een harde werker, maar had niet het talent van een Dicky Palyama.’

Weistra gooide het daarom over een andere boeg. Geen topper als speler, dan maar een topper als coach. Hij leerde het vak bij de bond en ging al snel aan de slag.

Niet in Friesland, evenmin in Brabant, maar een eindje verderop: in Lima, de hoofdstad van Peru. Gedreven door zijn zucht naar avontuur, maar vooral door de liefde. Tijdens een van zijn toernooien was de hoofdprijs eindelijk eens voor hem. Hij leerde ‘een leuk meisje’ uit Peru kennen, Doriana Rivera, en werd verliefd op haar. Zij ook op hem, maar wat nu?

Hij wilde zijn meisje Beetgumermolen niet aandoen, en zij zichzelf waarschijnlijk ook niet. Dus zat er weinig anders op dan haar te volgen naar Peru.

Daar had Weistra al gauw zijn eerste baantje als coach te pakken. Hij trad in maart 2002 in dienst van de Club de Regatas de Lima, een exclusieve club voor rijkeluiskinderen, gesitueerd op een besloten stuk strand en voorzien van restaurants, zwembaden, sporthallen en fitnesscentra.

Nee, een droombaan was het zeker niet in het land waar voetbal de enige sport is die er werkelijk toe doet en badminton slechts door de rijken wordt beoefend. Weistra had negentien senioren, de nationale jeugdselectie en een stoet kinderen onder zijn hoede. Het kostte hem een jaar zijn ‘door en door verwende’ pupillen discipline bij te brengen. Pas toen kon hij als coach gaan schaven aan hun spel.

Na drie jaar had Weistra het wel gezien. Zijn vriendin, met wie hij inmiddels in de echt was verbonden, had haar studie medicijnen afgerond en hij ging op zoek naar een serieuze job in de badmintonnerij. Die vond hij in Nieuw-Zeeland. Hij trad in dienst van de regionale bond van Waikato en vestigde zich in Hamilton, de hoofdstad van deze provincie.

Daar viel zijn werk wel in goede aarde. Weistra tilde een topsportcentrum van de grond en verwierf daarmee zo veel aanzien bij de bond dat hij in september vorig jaar werd geroepen tot het ambt van interim-bondscoach. En nu, na de onder zijn leiding heel behoorlijk verlopen Gemenebest Spelen, lonkt zelfs een vaste aanstelling. ‘De bond heeft mij gevraagd te solliciteren. Dat wil niet zeggen dat ik die baan ook krijg. Maar kansloos ben ik ook weer niet.’

Als die baan onverhoopt toch aan een ander wordt gegund, is er nog geen man overboord. Dan komen er wel weer nieuwe kansen, ook in Nieuw-Zeeland.

‘Ik heb het hier geweldig naar mijn zin. Aardige mensen, prachtige natuur. Als je je als badmintontrainer wilt ontwikkelen, dan is er in Nieuw-Zeeland geen enkele reden dat niet te doen.’

Maar aarden kan hij, 30 intussen, overal. ‘Ik heb in Beetgumermolen gewoond, in Den Bosch en in Lima, heb tien jaar als badmintonner de wereld rondgereisd en vind nu mijn draai in Hamilton.

‘Eigenlijk interesseert het mij niet zo vreselijk veel waar ik woon.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden