Wél euthanasie, maar niet meteen na Rio

Eerst een plak, dan de morfinespuit. Rolstoeler Marieke Vervoort, de paralympische 100-meterkampioen van Londen, werd vorige week wereldvermaard nadat de Belgische pers meldde dat zij een zelfgekozen einde zou maken aan haar leven, na de Paralympische Spelen van Rio.

Beeld BELGA

De Belgische maakte euthanasie tot een internationaal veelbesproken onderwerp. Wanneer en hoe maak ik een einde aan ondraaglijk lijden? Heeft de mens die vrijheid, zoals vele landen in West-Europa vinden? Of moet je op last van de hogere macht tot het bitterste einde de pijn doorstaan?

Vervoort (37) zei zondag, op een speciaal belegde persconferentie over haar zilveren medaille op de 400 meter wheelen (T52), dat er in elk geval één groot misverstand in het geding was. Zij zal na Rio geen euthanasie plegen. 'Dat is totaal niet aan de orde', zo wenste ze de vergissing van de Belgische media recht te zetten.

'Ja, het zijn mijn laatste Paralympische Spelen. Ik heb een zich progressief ontwikkelende ziekte. En inderdaad, ik heb mijn euthanasiepapieren. Al sinds 2008. Want het is verdraaid zwaar deze ziekte te handelen en de pijn te lijden. Maar die toestemming voor euthanasie geeft me een gevoel van rust. Met dat gevoel kan ik goed leven. Maar als de tijd komt dat ik meer slechte dan goede dagen heb, dan heb ik mijn euthanasiepapieren klaar.'

Groot verhaal teruggebracht tot een misverstand. Marieke Vervoort stopt met sport en ze zal wel zien wat de directe toekomst haar brengt. Al weet zij dat die beperkt is. Haar zicht is bijvoorbeeld teruggevallen naar 20 procent. Ze wordt getroffen door epileptische aanvallen. Ze kreeg bij het koken van pasta eens een pan met kokend water over zich heen. Ze lag vier maanden met brandwonden in het ziekenhuis.

Vervoort, vrouw die met haar rolstoel ging bungeejumpen, greep de gelegenheid in Rio aan om duidelijk te maken dat zij pijn kan lijden als geen ander. Soms is de spierziekte die haar verlamt zo pijnlijk dat ze maar tien minuten per nacht slaapt.

Maar ze gaat dan wel om 11 uur 's ochtend naar de training. Ze kan dan in boosheid haar pijn vergeten. 'Waarom moet ik dit allemaal doorstaan, denk ik dan hardop. En dan zet ik me eroverheen. En dan voel ik me beter na de training dan ervoor. Maar soms, dan verlies ik mijn bewustzijn bij de training.'

Taboe

Vervoort sloot af met haar inzichten over euthanasie. 'Ik hoop niet dat het in sommige landen moord betekent. Die papieren bezitten, de mogelijkheid hebben zoals in mijn land, geeft je rust. Als ik die kans niet had, dan had ik al zelfmoord gepleegd. En dan heb je nog de kans dat die mislukt. Dat wil toch niemand?'

Vervoort riep Brazilië, een zeer katholiek land, op over het onderwerp te praten. 'Zodat het geen taboe meer zal zijn. En dat ze niet denken dat je met die papieren in je bezit binnen twee weken of twee dagen moet doodgaan. Ik kreeg mijn papieren in 2008. Kijk, nu zijn we in 2016 en ik won vorige week een zilveren medaille. Is het geen wonder?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden