Weg met het Feyenoordgevoel

De laatste keer dat ik meerdere malen hard moest lachen tijdens een interview was drie jaar geleden, in hotel New York in Rotterdam....

Hoewel ze er niet om bekend staan, kunnen Rotterdammers veel mooier kankeren dan Amsterdammers. Ze doen dat met zelfspot en een prettig soort humor, Beenhakkeriaanse humor. Veel oneliners dus, veel ongewone beeldspraken en kaarsrecht op het doel af.

Tot ongenoegen van Feyenoord, hoorden we later, brandden Jacobs en Fafié de club tot de grond toe af. Rancuneus waren ze niet. Ze bezochten nog steeds elke thuiswedstrijd. Pijn in het Feyenoord-hart, was de kop boven het verhaal. Dat stond er niet zomaar.

Ze bekenden zich dood te schamen voor hun club; voor het spel, voor het aankoopbeleid, voor de resultaten, voor alles. Jacobs vertelde dat hij als 14-jarige door Feyenoord als lid was aangenomen, nadat hij had moeten demonstreren met beide benen te kunnen schieten.

‘Nu zie ik spelers die zes ton verdienen en nog niet tot aan die kassa kunnen schieten.’ Waarbij Jacobs met een achteloos gebaar op de kassa wees die vijf meter verderop stond.

Het falende aan- en verkoopbeleid van Feyenoord werd door Jacobs kort en bondig samengevat: ‘Er lopen zeven eerstedivisie-spelers rond in Feyenoord 1.’

Ooit speelde hij met Excelsior een wedstrijd in Roemenië.‘Toen liep daar ene meneer Hagi, spreek uit: Haatzji. Dus ik zeg bij Feyenoord: ik heb me toch een speler zien lopen. Weet je wat dat bestuurslid zei: ben je verkouden Rob? Hagi, dat fenomeen, werd zo van tafel geveegd.’ (Gheorghe Hagi speelde 125 interlands voor Roemenië. Hij was onder andere speler van Real Madrid en Barcelona, nam deel aan drie WK’s en werd, volkomen terecht, de Maradona van de Karpaten genoemd.)

Bij Feyenoord vonden ze het een waardeloos verhaal, met twee uitgerangeerde trainers die geen recht van spreken hadden, maar dat kwam waarschijnlijk omdat Jacobs en Fafié zonder omhaal een algemeen gevoel onder woorden brachten, namelijk dat Feyenoord door onkundige amateurs werd geleid en al jarenlang stilstond.

Veel is er niet veranderd. Directeur marketing Chris Woerts doet zijn best, maar nog steeds wordt Feyenoord zwaar gehinderd door ouderwetse sentimenten.

Ze werden deze week weer eens verwoord door Willem van Hanegem die in het AD zijn lastercampagne tegen technisch manager Peter Bosz voortzette. Evenals adviseur Wim Jansen zou Bosz niet het belang van Feyenoord dienen, maar zijn eigen belang.

Het is een zware, niet onderbouwde beschuldiging, maar Van Hanegem komt ermee weg omdat hij honderd jaar geleden met Feyenoord de Europa Cup won en daarna een tijdje trainer van de club was.

Zijn column levert volstrekt loze zinnen op als ‘Feyenoord is een volksclub en daar moet je gewoon op inspelen’. Volgens Van Hanegem moet de nieuwe trainer het ‘Feyenoordgevoel’ hebben en handelen in de geest van dat gevoel.

Ik heb werkelijk geen flauw benul wat hij bedoelt. Het Feyenoordgevoel, dat zegt me niks. Geen woorden, maar daden? Mouwen opstropen? Niet lullen maar poetsen? Werken voor je geld, want dat doen ze verderop in de haven ook?

Een goed plan is niet slecht, aldus Van Hanegem in het AD, 'maar je moet er wel mensen neerzetten die het Feyenoordgevoel begrijpen, die het Feyenoordgevoel onderstrepen’. Hallo, het is 2007 hoor.

Altijd maar dat gekoketteer met dat legioen en die Kuip, en niet te vergeten met het werkvoetbal, maar intussen geen stap vooruit zetten.

Geen wonder dat Co Adriaanse huiverend bedankte voor de eer. Het was al heel wat dat hij in Donetsk uitgebreid de tijd nam om met drie topmannen van Feyenoord van gedachten te wisselen.

Toen in Donetsk ook een verslaggever van VI opdook, seinde de delegatie onmiddellijk het AD in, volgens VI. Dat leidde tot woede bij Co, woede die nog toenam toen Feyenoord verklaarde dat hij om ‘persoonlijke redenen’ het aanbod van Feyenoord naast zich neer had gelegd.

Onzin, liet het kamp-Adriaanse onmiddellijk weten. Waarom hij tot twee keer toe bedankte, laat zich makkelijk raden. Het is makkelijker om de Euromast omver te duwen dan om Feyenoord op toeren te krijgen.

Heeft trouwens het Feyenoordgevoel ook helemaal niet, Co. Het wordt op deze manier nog behoorlijk lastig om een trainer aan te trekken, want zoveel trainers met een Feyenoordgevoel zijn er niet.

Mario Been heeft heel erg het Feyenoordgevoel, volgens Van Hanegem. En Been wil graag trainer worden, hoorde hij hem een keer zeggen op de golfbaan. Jammer dat Been enkele dagen later zei dat hij er niet over piekert bij zijn oude club aan de slag te gaan en lekker trainer van NEC blijft.

Groot gelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden