Weer eens hommeles in de pingpongfamilie

Raar misschien maar waar. Het was echt de bedoeling de keerzijde van de zesde sportpagina op te tuigen met een verhaal over sport, over sportieve prestaties, meer in het bijzonder over tafeltennis....

Van onze verslaggever

Martien Schurink

UTRECHT

Het zou daarnaast, in de kantlijn, moeten gaan, zo was de bedoeling, over de schoonheid van het spel der spelen, over de raadselachtige rotaties van het balletje van celluloid, over backspin, topspin en zijspin, over frames, lijm en rubber, eventueel ook over het wel heel modieuze speelpakje waarin Bettine Vriesekoop zich hulde.

Het was wis en waarachtig de bedoeling om de heldendaden van het puikje van het Nederlandse tafeltennis breed uit te meten en niet, zoals in het verleden zo vaak gebeurde, tot een enkele alinea te beperken. Gerdie Keen en Bettine Vriesekoop, de dertienvoudig titelhoudster, zouden nu eens alle ruimte krijgen. En in menig alinea zou worden verhaald over de heldendaden van de vaandeldragers in het peloton der mannen, Danny Heister en Trinko Keen.

Helaas, het kan en zal er weer niet van komen. Hoe fraai en bijzonder de overwinning van Gerdie Keen op Vriesekoop ook was, haar ietwat fortuinlijke triomf in vijf games kan nog slechts worden aangestipt. En evenmin is het mogelijk uitvoerig stil te staan bij de zege in vier games die Danny Heister in de eindstrijd behaalde op zijn eeuwige rivaal Trinko Keen, de broer van Gerdie.

En om welke reden kan het er weer niet van komen? Dat moet toch niet zo moeilijk te raden zijn voor wie ook maar een beetje betrokken is bij de bijna altoos ruziënde Nederlandse pingpongfamilie. Er zat al een paar dagen een rel aan te komen in het kamp der vrouwen, en die kwam er dan ook, zaterdagochtend in alle vroegte, kort voordat de eerste sportieve schermutselingen in de Utrechtse Catharijnehal een aanvang zouden nemen.

De kiem voor de rel, de zoveelste in de historie van de Nederlandse tafeltennisbond (NTTB), werd vorige week gelegd door een uit min of meer wijze mannen bestaande commissie wier taak het was de rangorde van de deelneemsters aan de nationale titelstrijd te bepalen. Gerdie Keen kreeg de eerste plaats toegewezen, waar op zich niets mis mee was, Bettine Vriesekoop de vierde, nog achter de Chinese Dong en de Brabantse Emily Noor.

Vriesekoop was daar, om het maar eens zacht uit te drukken, niet buitengewoon blij mee. Ze meende dat die vierde plaats 'geen recht deed aan de krachtsverhoudingen' en tekende protest aan. Ze claimde een hogere positie, wachtte rustig af en werd door een speciale commissie van vermoedelijk zeer wijze mannen subiet in het gelijk gesteld. Ze promoveerde van plaats vier naar plaats twee.

Velen konden daar vrede mee hebben, maar niet ene Mels Oosterbeek, eigenaar van een sloopbedrijf in Den Helder en de grote man van de plaatselijke pingpongtrots Noordkop. Hij eiste mede namens 'zijn' speelsters Emily Noor, Vanja Santic, Melisa Muller en Evelien Hengstman herziening van de beslissing, maar vond geen gehoor. Daarna was het de beurt aan Noor om ten strijde te trekken tegen de bonzen.

Zaterdagochtend vroeg ze belet bij de hoofdscheidsrechter. Of de man zo vriendelijk wilde zijn haar weer te promoveren naar de tweede plaats en Vriesekoop te degraderen naar de vierde. Ook zij kreeg nul op het rekest en onmiddellijk waren de poppen aan het dansen.

Het Helderse viertal sloeg aan het muiten en werd zelfs een vijftal toen Diana Bakker, speelster van De Treffers en clubgenote van Vriesekoop, zich bij het gezelschap aansloot. Hendrikus Velzing, voorzitter van De Treffers, was des duivels toen hij lucht kreeg van de muiterij van zijn pupil. Hij probeerde zaterdag in alle vroegte Bakker in de Utrechtse pingponghal te bereiken, maar dat mislukte.

Jan Vlieg, directeur ener tafeltennisschool te Groningen en coach van De Treffers, was niet minder boos. 'Het afzeggen van Bakker is onzinnig en getuigt niet van een professionele instelling. Zo'n ingrijpende beslissing neem je pas na overleg met begeleiders, club en sponsor.'

Die sponsor, Herman Friskes, directeur van een groot bedrijf en in zijn vrije tijd een niet onverdienstelijk pingponger, was al evenzeer onaangenaam verrast. Hij was juist van plan de Nederlandse vrouwenploeg tijdens de EK, eind volgende maand in Eindhoven, financieel te ondersteunen, maar zal daar nu nog eens stevig over moeten nadenken. 'Ik vind hun daad van protest buiten alle proporties. Het enige wat mij interesseert is dit: is het een incidentele kwestie of is het een uiting van tweespalt, is er haat en nijd in het spel, is het een kwestie van verschillende kampen in de vrouwenselectie?'

Dat laatste werd door menigeen in alle toonaarden ontkend. Emily Noor riep zaterdagochtend in de VIP-vertrekken met luide stem dat men vooral niet moest denken dat de actie gericht was tegen de persoon Vriesekoop. 'Het is louter en alleen een protest tegen de plaatsingslijst, tegen het manipuleren met de loting. Dat moeten ze in het openbaar doen en niet, zoals vroeger en nog altijd, in een kamertje met gesloten deuren.'

Gerdie Keen was niet minder duidelijk. 'Ik sta achter de mening van het vijftal. Ook ik vind dat één speelster niet de loting kan laten veranderen. Eigenlijk is dat te gek voor woorden. De toernooileiding is gigantisch in de fout gegaan.'

Boos was de kampioene uit Randwijk, dat was wel duidelijk, maar niet zo boos en gekrenkt dat ze zich bij het muitende vijftal aansloot. 'Ik heb onderhand geleerd randzaken van me af te zetten. Er is in deze wereld altijd wel iets niet in de haak: de zaal is niet goed, de organisatie deugt niet of er is te veel lawaai. Het is professioneler om je daar niets van aan te trekken.'

Dat ging Vriesekoop wat minder gemakkelijk af, ook al zei ze zaterdag op een gegeven moment dat ze zich er niet druk om kon maken. Ze was door de heisa onmiskenbaar aangedaan en speelde in haar partij uit de kwartfinales tegen Suzan Derk ver onder haar niveau.

Een dag later, na haar finale-nederlaag tegen Keen, mopperde Vriesekoop in haar wanhoop hoe het in vredesnaam mogelijk is dat de tafeltennisbond maar niet wil leren om professioneel te denken. De 36-jarige Amsterdamse, die zondag pas voor de derde keer in ruim twintig jaar een partij tijdens een nationaal kampioenschap verloor, vroeg zich vertwijfeld af waarom ze 'eigenlijk nog altijd tafeltennist. Ik doe nu twintig jaar aan topsport en in al die jaren heb ik gepresteerd. Toch moet ik nog steeds bewijzen dat ik de beste ben, of de op een na de beste. Dat is treurig, daar word ik heel verdrietig van.'

Voor Vriesekoop was er de troost dat de nationale titelstrijd niet meer dan een tussendoortje was. Het hoogtepunt moet nog komen. Tijdens de Europese kampioenschappen, een toernooi dat ze twee keer won, wil ze vlammen. In het individuele toernooi, maar ook in de landenstrijd, waarvoor ze zich verrassend beschikbaar heeft gesteld. Vandaag zal bondscoach Engel daarover zijn beslissing kenbaar maken en het lijdt geen twijfel dat de logische aanwijzing van Vriesekoop bij menig speelster niet in goede aarde zal vallen.

Bert van der Helm, twaalfvoudig Nederlands kampioen en sinds jaar en dag succesvol coach van de niet minder succesvolle Danny Heister, zag de bui alweer hangen. 'Zolang Bettine tafeltennist, blijven die andere vrouwen met een vingertje naar haar wijzen. De problemen zijn in hun ogen pas opgelost als Bettine is opgehoepeld.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden