ColumnWillem Vissers

Weer een schandvlek in de topsport, nu vanwege grensoverschrijdend gedrag in de triatlon

null Beeld

Het is weer zo’n beschamend verhaal over de zogenaamde topsport, over grensoverschrijdend gedrag in de triatlon deze keer. Een appel per dag aten atletes soms volgens hun getuigenissen in dagblad Trouw, om maar af te vallen, een kilo per dag, terwijl ze keihard trainden. Het is totaal mesjogge. Wie verzint zoiets?

Sporten in een angstcultuur op het Nationale Triathlon Trainingscentrum in Sittard. Jarenlang. Fysieke en mentale verwaarlozing. Eetstoornissen. Depressies, tot zelfmoordneigingen toe. Weer is een sport in opspraak geraakt, na het turnen, om het ongezonde opjagen van kinderen, in triatlon oudere jeugd dan in het turnen, om ze bijna onder dwang op te leiden tot machines die op bestelling topprestaties leveren. Met alle uitwassen van dien. Gruwelijke gekte.

De triatlon is een geweldige uithoudingsproef van zwemmen, fietsen en lopen, eens in onze huiskamers gebracht vanaf Hawaï, via de Ironman en Avro’s Sportpanorama, inclusief beelden van totaal uitgeputte atleten. Ik bel met Rob Barel, voormalig wereldtopper uit Nederland. Hij plaatste tweets, na het verhaal in Trouw: ‘Vier jaar geleden al aangekaart bij de bond. Nooit iets mee gedaan. Blinde ambitie zonder oog voor de mens achter de sporter. Mede onder het kille bewind van Maurits Hendriks.’ Lees: NOCNSF.

Aan de telefoon zegt Barel dat hij tientallen reacties heeft ontvangen op die tweets, van atleten, ouders, coaches en artsen. De situatie is niet meer zo ernstig als in de periode waarover het verhaal in de krant gaat, maar nog steeds alarmerend; blessures negeren, school en de maatschappelijke loopbaan ondergeschikt maken aan topsport, waarbij uiterst onzeker is of al die inspanningen iets opleveren. Oneerlijke selectiecriteria. Het gedwongen trainen in Sittard, hoe dan ook een uithoek van het land, ver weg van de omgeving waarin de jongere zich veilig voelt en opgroeit, van de schouder van de ouder om uit te huilen. Geen rekening houden met alternatieve routes, met de laatbloeier. Regelen en ritselen.

Gevolg: gefrustreerd afhakende atleten, die nooit maar dan ook nooit meer iets met de sport te maken willen hebben. Reddeloos en redeloos verloren plezier in sport. En dat alles ondersteund door NOCNSF, met die blinde ambitie om bij de beste tien landen van de wereld te horen op de Olympische Spelen. Zonder relativeringsvermogen. Successen zijn mooi, maar wat zijn ze waard als de mentale gezondheid van velen achteruitholt? En dan zegt Barel ook dat wie een vertrouwenspersoon wil spreken, eerst een mail aan de bond moet sturen. Veel gekker kan en mag het niet worden.

Het verhaal werpt, niet voor het eerst, vragen op over het wezen van topsport. Waarom zou het zo moeten? Waarom moeten we dat willen? Voor wie dan? Moeten wij, als westers land dat zich graag beschaafd noemt, de superioriteit van ons systeem bewijzen aan de wereld? Samengevat: kunnen we niet een beetje normaal doen in de topsport?

Rob Barel is overigens net terug van de training, als ik bel. Hij doet nog aan wedstrijden mee, om de simpele reden dat hij is blijven houden van zijn sport. Hij is bijna 64.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden