'We hebben allemaal gehuild, nu ben ik opgelucht'

Het vliegtuig naar het trainingskamp op Lanzarote is gisteren zonder Marlie Menten (23) vertrokken. De keepster van de nationale vrouwenhandbalploeg beëindigde vorige week, 26 dagen voor het begin van het wereldkampioenschap, plotseling haar loopbaan....

- Na het vertrek van Laura Robben was je eindelijk eerste keepster en dan geef je vier weken voor het wereldkampioenschap je carrière op. Mensen zullen zeggen: is ze gek geworden?

'Ik heb het al die maanden verstandelijk benaderd. Zo van: Marlie, hier heb je tien jaar voor gewerkt. Jij gaat naar dat wereldkampioenschap. Je moet het karwei afmaken. Maar mijn gevoel zei steeds: je moet stoppen. Tot ik in het gesprek met bondscoach Bert Bouwer me de vraag stelde: help ik het team nog wel? Toen moest ik nee zeggen. Al die maanden heb ik het louter voor de groep volgehouden.' - Je klachten lijken op die van een burn-out.

'Ik had het veel te druk. Twintig uur trainen met de nationale ploeg in Zeist en 34 uren stage als fysiotherapeute. Ik ben geregeld gewaarschuwd dat ik te veel deed. Maar Marlie, heel eigenwijs, riep dat ze het allemaal wel aankon.

'Om te redden wat er te redden viel, heb ik op die stage bezuinigd en heb ik in de zomer geen nieuwe patiënten aangenomen. Als international heb ik in juni een maand eerder vrij gevraagd. Ik heb de stage in Noorwegen laten schieten. Na de zomervakantie van twee maanden begon ik best fanatiek met de training, maar het zakte weer snel weg.'

- Je probeerde je gemoedstoestand te verbergen. Kort voor het Holland Toernooi stond je nog groot in de krant.

'Ik zat slecht in mijn vel. Ik had eczeem, hoofdpijn, en meer van die stress-dingen. De blessure aan de enkel was ook het gevolg van die situatie. Ik was niet geconcentreerd. Pas toen die blessure me overkwam, durfde ik mijn mentale toestand, het gebrek aan motivatie, te bekennen. Aan mijn vriend, mijn ouders. Tot dan had ik het voor mezelf gehouden.

'Bij het Holland Toernooi, drie weken geleden, heb ik het pas in het team geuit. Het was erg emotioneel. Op vrijdagavond heb ik zelf aangegeven dat ik niet wilde keepen tegen Spanje. Dan ben je al ver heen. Daarna zijn er gesprekken geweest, met Bert, met zijn assistent Monique Tijsterman, met Simone van der Putten, de arts.

'Het ging niet over het contract met Datateam, dat was op de lange baan geschoven. Als je er zo aan toe bent, teken je niet. Dat zou van de zotte zijn. Ik heb mijn bedenktijd genomen en vorige week woensdag de knoop doorgehakt.'

- Was je niet bang dat het team je als een soort deserteur zou afschilderen?

'Sommigen zullen best zeggen: shit. Maar in zijn algemeenheid was er respect voor mijn beslissing. Ik was het team tot last, ik bood geen kracht. Ze zijn beter af met een gemotiveerd iemand als Nicole Heuwekemeijer die nu mee gaat. Donderdag heb ik mijn besluit in Zeist verteld. Het werd emotioneel. Dat had ik wel gedacht.

'Als ze hadden gezegd: ach ja, die Marlie, die missen we niet, dan was het niet goed geweest. De meesten hadden het al aan me gezien. Het kwam onverwachts, maar het was wel verwacht. We hebben met zijn allen gehuild. Nu ben ik opgelucht. Er lijkt drieduizend kilo van me afgevallen.'

- Wat was de grondreden voor jouw afhaken?

'Het is er in geslopen, maar ik ben door de jaren heen veranderd als persoon. Twee, tweeënhalf jaar geleden heb ik ontdekt dat er meer dingen zijn dan handbal. Dat sport niet zaligmakend is. Handbal was tot dan een obsessie. Ik ontdekte steeds: Marlie Menten is veranderd. En nu, na het opzeggen, helemaal. Ik kan 't echt niet meer opbrengen. Handballen is voorbij. Ik ga geen eredivisie spelen. Ik ga aftrainen, een beetje hardlopen, wat tae-bo.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden