Column Willem Vissers

Wat is winnen waard als de zege is bedolven onder de drek?

Op een berg in de Giro staat een jongeman in korte broek, met een groen petje op. Hij stapt naar voren uit de anonimiteit van de horde en spuugt naar Chris Froome. Snel, met een korte hoofdbeweging. ‘Zo, viezerik’, lijkt hij te zeggen, waarna hij vlot een stap terug doet. Het is niet de eerste fluim richting Froome en ook niet de laatste.

Terwijl ik zondag capsules salbutamol inhaleer om mijn kortademigheid te bestrijden, als gevolg van hooikoortsellende, genoot ik vrijdag intens van de zegetocht van Froome, de koning van de salbutamol. Ik vergat even zijn onopgeloste dopingzaak uit de Vuelta. Hij had niet eens mogen starten in Italië, oordeelde menig insider. Maar Froome sleepte me in bewondering mee bij zijn verovering van de Colle de Finestre. Mocht hij een bedrieger zijn, dan moet dat eerst officieel blijken, dan blijft dat handig verborgen bij het fietsen.

Wat is winnen waard als de zege is bedolven onder de drek? Wielrennen is door alle dopingperikelen van de laatste jaren vooral amusement voor mij. Fietsen door ontstellend mooie landschappen. Hopen op demarrages, op lef. Prachtige sport. Wie wint, boeit me zijdelings. De kans is toch aanwezig dat de ranglijst van vandaag er over tien jaar anders uitziet. Zogenoemd oud wielrennen gaat over in nieuw wielrennen, waarna nieuw wielrennen weer verglijdt tot oud wielrennen.

Het is de levensloop van list en bedrog, waarbij de witte raven dapper meevliegen over de bergkammen. Van Tom Dumoulin durf ik best te beweren dat hij schoon is. Hij heeft gestreden, alles gegeven en alles verklaard in zangerig Maastrichts. Hij is een groot sportman, ook nu hij tweede is achter Froome.

In voetbal is het bedrog zichtbaarder. Sergio Ramos van Real Madrid is een beest. Menig volger zwijmelt over hem, de ultieme leider. Dat hij geen notie heeft van sportiviteit, is voor adepten eerder een aanbeveling dan een probleem. Mijn zoon van 12 vroeg dit weekeinde: tijdens de EK-finale schopte Payet na een paar minuten Ronaldo uit de wedstrijd. Zaterdag elimineerde Ramos na korte tijd Salah. Moeten ze daaraan niet eens wat doen in het voetbal?

Het was geen ongeluk, van Ramos. Ramos greep de inhakende arm van Salah vast, liet niet meer los en wierp hem omver, om vervolgens op volle snelheid op het half gedraaide lichaam van de Egyptenaar te vallen. Als hij tijdig had losgelaten, waren ze naast elkaar gevallen. Ramos nam bewust het risico het lijf van Salah te ontwrichten. Dat is boosaardig. Als je zo wilt winnen, ga je gang, maar dan zonder mijn sympathie. Als sport alleen om winnen draait, is het in mijn ogen volstrekt eendimensionaal en oninteressant.

Ramos gaf doelman Karius ook nog een beuk, kort na rust, en stelde zich vreselijk aan toen hij een tikje kreeg van Mané. Ramos is een winnaar, zeggen ze. Je kunt beter met hem voetballen dan tegen hem. Bij mij roept hij vooral ergernis op. Maar hij is geen fluim waard.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.